Modellen bij zonsondergang

Een zonsondergang lokte iedere dag fotografen en modellen naar het strand. De meeste modellen probeerden de ondergaande zon te vangen in hun handen net zoals deze ‘flamingo’.

Deze modellen wisten niet dat ik de fotograaf was.

De fotograaf van het resort koos steevast de zonsondergang voor de fotoshoot.

Ik vond het grappig om te zien zoals de mensen bezig waren met het vastleggen van zichzelf bij zonsondergang.

Toen ik mijn spullen bij elkaar pakte om naar de kamer te gaan kwam deze visser over het strand aanrijden. Ik kon nog net op tijd mijn camera grijpen en er een foto van maken. Dit was mijn laatste model van deze dag.

Onweer

We hadden tijdens onze vakantie niet continu stralend zonnig weer, het was ook wel eens een dagdeel bewolkt. Het kenmerkende van dergelijke landen is echter dat de temperatuur dan wel aangenaam blijft.

Op 4 oktober ging het ‘s avonds onweren. Met de Nikon bridgecamera ondernam ik vanaf het balkon een poging om een ​​lichtflits te vangen. Omdat ik thuis dergelijke natuurverschijnselen vastleg met een spiegelreflex had ik mij onvoldoende verdiept in de juiste instelling bij een bridgecamera. Onderstaande foto is dan ook een mislukte foto van ‘verdwaalde’ lichtjes bij het zwembad.

De volgende dag heb ik me eerst maar eens verdiept in de instelling van de bridgecamera voor het vastleggen van onweer. Ik zocht op internet en raadpleegde mijn fotomaatje, Jan. Jan adviseerde om 15 seconden te belichten. Verder schreef hij dat een ​​statief noodzakelijk is. En daar zat nu net het probleem, ik had geen statief meegenomen. Een paar nachten later werd ik wederom wakker door onweer. Ik zette mijn camera op ‘manual’ en koos voor een belichting van 10 seconden. Ik stond op het balkon met de ellebogen stevig op de reling. En zowaar is het gelukt om enkele lichtflitsen te vangen.

Door het overdekte balkon stond ik relatief veilig. Er was wel een onweerklap dichtbij, waardoor de stroom van het hotel uitviel. Na een paar seconden nam de ​​aggregaat het moeiteloos over.

De kans om een lichtflits te vangen is het grootst als je de zoom naar groothoek draait. Dat betekent dan wel dat de lichtflits ver weg is. Ik heb wel geprobeerd de foto’s te kroppen, maar omdat er veel ruis in de foto’s zit kreeg ik een vreemd resultaat. Dat idee heb ik toen maar laten varen.

Toen het onweer voorbij was bedacht ik me pas dat ik de camera ook wel op het muurtje van het balkon had kunnen zetten. De volgende dag heb ik een proefopstelling gemaakt waarbij ik mbv een boekje onder de lens, de lens schuin naar boven richtte. Ik heb het niet meer kunnen toepassen want er kwam geen onweer meer.

Ik heb mijn hart verloren…

Op het strand aan de Egeïsche Zee bivakkeerde een roedel zwerfhonden. Hun favoriet plekje was in de schaduw van de overkapping.

De honden gaven in de regel geen overlast, ze gingen hun eigen gang. Behalve als strandgasten ze gingen voeren, dan waren ze niet meer weg te slaan.

En dan had je de hele roedel zomaar aan je broek hangen.

Dit leek me de heer en meester van de roedel. Nauwgezet hield hij alles in de gaten.

Binnen de roedel moest er wel eens een geschilletje worden uitgevochten. Maar als de bakens waren verzet dan keerde de rust snel weer terug.

Eén hondje was mijn favoriet. Aan dit kleine mannetje heb ik mijn hart verloren…

Alles wat hij deed vond ik schattig. Zijn manier van lopen. Zijn manier van spelen. Zijn manier van observeren. Zijn manier van rusten.

Zijn manier van kijken.

Hij deed me denken aan onze Maxi van vroeger. Het hondje waar ik als kind mee opgroeide. Mijn baken. Mijn vreugde in mooie tijden en mijn troost in verdrietige tijden.

Een visser

Tijdens één van de zonsondergangen aan de Egeïsche Zee trof ik het dat een visser zijn net uitgooide. Dit alles gebeurde binnen het bereik van mijn bridgecamera met 60x zoom.


Nadat het net was uitgegooid zat er voor de visser niets anders op dan geduldig te wachten op zijn vangst. Het resultaat van de visvangst heb ik maar niet afgewacht.

Behalve een fotoserie heb ik ook een filmpje gemaakt van het uitgooien van het net. Terwijl de visser het net uitgooide liet hij de boot doorvaren.

Zonsondergang

Aan het einde van de middag verliet bijna iedereen het strand. Ik bleef achter met een handjevol mensen en een zwerfhond.

Ik bleef wachten op de zonsondergang. Voor deze zonsondergang sleepte ik mijn strandbed naar de vloedlijn.

Bij het vallen van de avond gooide een visser zijn netten uit.

Aan het einde van een zonsondergang zakt de zon razendsnel achter de horizon. Het is net als met het leven, als je ouder wordt lijkt de tijd steeds sneller te gaan.

Aan de horizon is het Griekse eiland Samos te zien. Nadat de zon was verdwenen pakte ik mijn boeltje bij elkaar en ging ik naar de hotelkamer.

Dat was dus te vroeg. Ik had nog een tijdje op het strand moeten blijven. Nadat de zon was ondergegaan kleurde de lucht namelijk prachtig rood. Gelukkig hadden we een kamer met zeezicht. Vanaf het balkon maakte ik onderstaande foto.

Asperitas

Gisteren liep ik naar het tuinhuis in de achtertuin om de grasmaaier te pakken. Op dat moment zag ik boven de weilanden van de achterburen een prachtige wolkenlucht. Ik snelde naar binnen om de camera te pakken. Voor een beter uitzicht stak ik het slootje naast onze tuin over. Deze sloot is tevens de grens tussen Overijssel en Friesland.

Deze foto’s zijn gemaakt met de Canon 5D. Ook maakte ik enkele foto’s met de telefoon en die plaatste ik ter plekke op Twitter. Van enkele kenners kreeg ik een reactie dat het om Asperitas wolken ging.



Liefde is…

Samen urenlang gebogen zitten over een kruiswoordpuzzel.

Voortplanten is… je vrouwtje urenlang in de houdgreep houden…

We zijn weer terug van een zonvakantie aan de Egeïsche Zee.

We hebben prachtig weer gehad en enorm genoten. De huidige tijd laat ik er nog meer van zien op mijn weblog.

Trillend Riet

Op 19 september was ik aanwezig bij theatervoorstelling ‘Trillend Riet’. Deze spannende theatertocht vond plaats in Kalenberg, tegen het prachtige decor van de Weerribben. Wij hadden kaartjes voor de eerste voorstelling op 19 september. Uiteindelijk zijn alle zes voorstellingen geweest en daarom plaats ik vandaag de fotoserie. In de vooravond verzamelden we ons bij het Kalenberger Gemeenschapshuis , kort gezegd KGH .

De voorstelling was dit jaar is geïnspireerd op de spannende misdaadroman: ‘Wetland’ van Jacob Vis. Het speelde zich af in de jaren 60 van de vorige eeuw. Het decor in het KGH was dan ook in de stijl van de jaren 60.

De aanleg van de weg in 1959 maakte Kalenberg toegankelijk en mensen wisten Kalenberg te vinden, zoals dichter JC Bloem en schrijfster / cabaretière Marjan Berk. Een weg, de opkomst van tv en de “stadsen” veroorzaakten reuring in het stille dorp. Marjan Berk heeft sinds 1968 een vakantiehuis in Kalenberg. Marjan opende de theatervoorstelling met mooie verhalen en anekdotes uit vervlogen tijden. Ook al is het haar nooit gelukt om Nedersaksisch te spreken, ze voelt zich toch wel een beetje een Kalenberger.

Na het welkom met koffie en het verhaal van Marjan Berk verlieten we het KGH door de achterdeur en stonden we gelijk tussen de rietvelden. Bij de achterdeur ontvingen we allemaal een cape in de jaren 60-stijl. Daarnaast kregen we allemaal een vleugje anti-muggenspray op de hand gespoten. Dat laatste was meer voor de show dan dat het de muggen bij ons vandaan hield.

We stapten in de eerste scène. De vrouw van een visser had een verhouding met de man van Staatsbosbeheer. Daar heb je het al: ‘Rook in de ribben!’

Een stadsmeisje wordt door twee vrouwen uit Kalenberg uitgelachen om haar gekke kleding en om haar vreemde gedrag.

In de volgende scène hebben drie rietsnijders het aan de stok met de man van Staatsbosbeheer. Het verschil in belangen en de bijbehorende onenigheid is dus van alle tijden. De rietsnijders sommeerden met krachtige termen dat de man hun rietland moest verlaten.

Een jonge vrouw legde dit alles nauwgezet vast met haar Polaroid.

Nog onder de indruk van de schermutselingen tussen de rietsnijders en de man van Staatsbosbeheer liepen we verder naar het volgende tafereel. Het was een ontspannend tafereeltje. We stapten in de wereld van ‘peace en vree’ met de klanken van ‘Blowin’ in the Wind

Alle gasten kregen een glaasje drinken. En terwijl we daar zo genoeglijk zaten en/of dansten kwam er iemand gillend aanrennen. Er was een lichaam gevonden. Het lichaam van de man van Staatsbosbeheer. Geschokt verlieten we de kring van ‘peace en vree’.

In afwachting van de politie werden we als mogelijke getuigen naar de boot geleid. Eenmaal in de boot beseften dat het gewone leven doorging. De venters probeerden hun waar aan ons te slijten. Ik had mijn Canon 5D en een statief meegenomen. Door de beperkte ruimte kon ik in de boot de drie poten niet uitklappen en heb ik het statief als een 1-poot statief gehanteerd.

Het was stil op het water en indrukwekkend mooi. Ook het publiek was stil. Plots werd de stilte doorbroken door twee ruziënde buurvrouwen. De ene buurvrouw afval haar kleding in de vaart terwijl de andere buurvrouw haar po leegde in de vaart vlakbij de schrobbende vrouw. Tsja, en dan kan een burenruzie natuurlijk niet uitblijven.

We lieten de kibbelende vrouwen achter ons en voeren verder. We kwamen langs het huis van dichter JC Bloem. Bloem zat buiten te schrijven. Speciaal voor ons las hij een prachtig gedicht voor. Deze scènes speelden zich aan de rechterkant van de boot terwijl ik aan de betrokken zat. Het zat er dus niet in om dit tafereel vast te leggen.

We kwamen aan bij een bruggetje. De brugwachter stond al op ons te wachten. We verlieten de Kalenbergergracht en sloegen linksaf het Meentegat op. De zon ging onder. Het werd donker, heel donker. Lichtvervuiling kent men daar niet. Het was een kraakheldere avond en ik keek verrukt naar de sterrenhemel. Het gebeurt niet vaak dat men in Nederland zoveel sterren ziet.

Het was spannend om daar in het pikkedonker te varen, er was immers een moord gepleegd en de moordenaar was nog op vrije voeten. Op de oever speelde zich weer een scène af.

Inmiddels waren er drie verdachten opgepakt voor de moord op de man van Staatsbosbeheer. Het waren de rietsnijders die de man eerder op de avond hadden bedreigd. We hadden het wel gedacht… Ze werden voorgeleid aan de rechter.

In de rechtszaal ontstond een schermutseling. De rechter ging te water en de daders wisten te ontsnappen. Met een snelle boot gingen ze er vandoor.

Even verderop gingen ze aan land en betrapten daar een verliefd stelletje. De jongen en het meisje werden door de drie mannen bedreigd. Na deze scène volgden er nog een aantal. Die scènes waren nauwelijks verlicht zodat het niet lukte om er foto’s van te maken.

Na de rondgang met de boot legden we aan bij de brug. Op de brug stond een grote menigte. De menigte was op zoek naar de drie daders. Nadat we waren uitgestapt werden ook wij opgehitst om de drie daders te vinden en te pakken. Na een zoektocht door het dorp werden de drie verdachten gevonden en aangehouden.

Kort daarna kwam er een getuige op de proppen. De drie verdachten hadden de moord niet gepleegd. De man van Staatsbosbeheer werd vermoord door de visser. De visser was er achtergekomen dat zijn vrouw een affaire had met deze man. De visser legde een bekentenis af, het bleek geen moord met voorbedachte rade maar het was doodslag. En dat allemaal in dat kleine Kalenberg.

Na de theatertocht was er nog een gezellig samenzijn in het KGH. Het was een prachtige avond. Alle lof aan de organisatie en aan de toneelspelers. Bron is deze site van: ‘Trillend Riet’

Zeilen op de Beulakerwiede

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik moet erg wennen aan deze weersomslag. De mooie nazomerse dagen verveelden mij nog niets. Tijdens één van die mooie nazomerse dagen heb ik een middagje gezeild op de Beulakerwijde (spreek uit als Beulakerwiede). Zie Google Maps. Vrienden van ons hebben een zeilboot die in een haven aan de Beulakerwiede ligt . Mooier kun je het niet krijgen. Met behulp van een kleine aanhangmotor voeren we de haven uit.

Ik mocht gelijk aan het roer plaatsnemen en dat voelde wonderwel meteen vertrouwd. De zeilen werden gehesen door de sterke man.

Als dochter van een brugwachter ben ik opgegroeid aan het water. Een verblijf op het water is van jongs af aan een favoriete bezigheid geweest. Als kind gemaakt ik van onze roeiboot al een zeilboot. Toen ik iets ouder was kochten we een kleine zeilboot, een Zef. Met deze zeilboot zeilde ik op het Giethoornse Meer. Na een aantal jaren kwam de surfplank in beeld. De zeilboot werk verkocht en daarvoor in de plaats kochten we een surfplank. Hele dagen vermaakte ik mij alleen of met een vriendin met de surfplank op het Giethoornse Meer. Na de watersportactiviteiten in mijn jeugd had ik jarenlang niet meer gezeild en / of gesurft. Ik was dan ook blij met het aanbod van onze vriend om een ​​keer mee te gaan zeilen.

Na een korte tijd werd het roer overgenomen zodat ik mijn handen vrij had voor het fotograferen en ik in alle rust kon genieten van de zeiltocht. Het was niet druk op het water. Buiten ons om waren er nog vier zeilboten op het water. De taxiboot van Natuurmonumenten passeerde ons. Deze boot vaart tussen Blokzijl en Sint Jansklooster. Klik op de foto’s voor groot formaat en klik op de pijl links bovenaan om terug te gaan naar het kleine formaat.

Een verblijf op het water maakt hongerig en daar waren we op voorbereid…

Tijdens de zeiltocht zoomde ik in op enkele details.

De vergane palen bieden een mooie plek voor de aalscholvers.

Na een tijdje mocht ik het roer weer overnemen. Onze vriend is in het verleden zeilinstructeur geweest. Hoewel ik vroeger veel gezeild heb was het prettig dat hij mij weer de fijne kneepjes van het vak bijbracht.

Behalve dat onze vriend een expert is in het zeilen kon hij ook mijn fotocamera vaardig bedienen. Hij haalde voor de fotoserie wel rare capriolen uit. Ik hield mijn hart vast of dat wel goed zou gaan, maar gelukkig ging hij niet samen met mijn camera te water.

Tot slot laat ik jullie nog een filmpje zien. Op een filmpje krijg je het beste een indruk hoe heerlijk rustig het is om door het water te klieven met alleen het geluid van het klotsende water en het gekraak van de tuigage.