Een kleurrijke gast

Sinds drie weken hebben we een kleurrijke gast in onze tuin. Op een dag was hij er en is hij niet meer weggegaan.

Hij scharrelt door onze tuin, maar blijft het liefst in de buurt van de kippenren.

Er zijn in onze tuin voldoende rommel- en schuilhoekjes. De gevallen appels en peren laten we altijd liggen voor de dieren en daar maken ze dankbaar gebruik van.

De fazant kan prima vliegen en zoekt regelmatig een hoger punt in onze tuin waardoor hij alles goed kan overzien. Dat gaf mij de gelegenheid om in te zoomen op zijn mooie kop.

In verband met predatoren hebben we onze grote buitenren volledig omheind en overkapt. Ook de vele huiskatten uit het dorp weten onze tuin te vinden. Deze fazant scharrelt los door onze tuin. We hopen dat deze fazant goed op zichzelf kan passen.

 

 

Byzantijnse Efeze

Tijdens deze vakantie brachten we wederom een bezoek aan het Byzantijnse Efeze. Het Byzantijnse Efeze is van een recentere datum dan het Romeinse Efeze en ligt dieper het binnenland in en wel op de heuvel Ayasoluk (Selçuk). Dit Efeze heeft als centrum de restanten van de Johannesbasiliek. De apostel Johannes is hier begraven. Bij de poort werden we opgewacht door een landschildpad.

Men neemt aan dat apostel Johannes begraven is in een kleine kerk op de top van het lage plateau van de huidige burchtheuvel van Selçuk. Zijn graf is al heel gauw een pelgrimsoord geworden. In de vierde eeuw is de genoemde kerk vervangen door een grote basiliek met een houten dak.

In de zesde eeuw heeft keizer Justinianus deze kerk verwijderd en bouwde hij daar een kolossaal grote Kruiskoepelkerk. Daarvan zijn nog steeds ruïnes over, die door duizenden toeristen bezocht worden. Bron: klik hier. Tussen de restanten staat een miniatuur reconstructie van de Johannesbasiliek. Op onderstaande foto staat dit miniatuur links op de achtergrond.

Men gaat er vanuit dat apostel Johannes ergens tussen 37 en 48 na Christus naar Efeze kwam. Men vermoedt dat Maria, de moeder van Jezus met hem is meegereisd. Johannes had immers aan Jezus beloofd dat hij na de dood van Jezus voor Maria zou zorgen. Johannes heeft in die periode ook nog een tijd op Patmos gewoond en wel tussen 81 tot 95 na Christus. Op het eiland Patmos kreeg hij visioenen waarover hij schrijft in het Bijbelboek ‘Openbaring van Johannes’. Vanaf 95 na Christus woonde Johannes tot aan zijn dood in Efeze.

Ook zou Maria tot aan haar dood in Efeze hebben gewoond. Voor de gemiddelde Bijbelkenner is Efeze bekend vanwege de reizen van de apostel Paulus. Eigenlijk heeft apostel Johannes in Efeze een grotere rol gespeeld dan apostel Paulus. Paulus kwam naar Efeze tussen 55 en 58 na Christus. Paulus heeft daar maar korte tijd gewoond.

Na een tijdje ronddwalen tussen de ruïnes kwamen we aan bij het doophuis, het Baptisterium. In het midden van het doophuis bevindt zich zich in de grond het doopvont. In die jaren ging het als volgt. De dopeling daalde in een wit gewaad vanaf de westkant in het doopvont. Aan beide zijden stond de assistenten van de voorganger. De gaten waarin de assistenten stonden zijn nog duidelijk te zien evenals de gaten waardoor het stromende water (levend water) het doopbassin binnenstroomde. De dopeling werd vervolgens in het water ondergedompeld en klom aan de oostkant weer uit het water.

Een struik met bijzondere bloemen.

Moeder poes kwam al eerder voorbij in deze serie. Dit was een van haar jongen.

Ik heb mijn hart verloren…

Op het strand aan de Egeïsche Zee bivakkeerde een roedel zwerfhonden. Hun favoriet plekje was in de schaduw van de overkapping.

De honden gaven in de regel geen overlast, ze gingen hun eigen gang. Behalve als strandgasten ze gingen voeren, dan waren ze niet meer weg te slaan.

En dan had je de hele roedel zomaar aan je broek hangen.

Dit leek me de heer en meester van de roedel. Nauwgezet hield hij alles in de gaten.

Binnen de roedel moest er wel eens een geschilletje worden uitgevochten. Maar als de bakens waren verzet dan keerde de rust snel weer terug.

Eén hondje was mijn favoriet. Aan dit kleine mannetje heb ik mijn hart verloren…

Alles wat hij deed vond ik schattig. Zijn manier van lopen. Zijn manier van spelen. Zijn manier van observeren. Zijn manier van rusten.

Zijn manier van kijken.

Hij deed me denken aan onze Maxi van vroeger. Het hondje waar ik als kind mee opgroeide. Mijn baken. Mijn vreugde in mooie tijden en mijn troost in verdrietige tijden.

Liefde is…

Samen urenlang gebogen zitten over een kruiswoordpuzzel.

Voortplanten is… je vrouwtje urenlang in de houdgreep houden…

We zijn weer terug van een zonvakantie aan de Egeïsche Zee.

We hebben prachtig weer gehad en enorm genoten. De huidige tijd laat ik er nog meer van zien op mijn weblog.

Kraanvogels in Dwingelderveld

Het was alweer een tijdje geleden dat ik bij de vogelkijkhut aan de Davidsplassen was geweest. Dat was dan ook mijn doel op de vroege zondagochtend. En zo wandelde ik even na zevenen in het Dwingelderveld. Ik was nog maar net op het zandpad, wat parallel loopt met de Davidsplassen toen ik het geluid van de kraanvogels hoorde. Ze stonden op grote afstand, maar het geluid droeg enorm over het water en de heide.

Ik liep snel door naar de vogelkijkhut in de hoop dat de kraanvogels op mij zouden wachten. Ik had geluk.

De kraanvogels waren niet eenvoudig vast te leggen. Ook vanuit de kijkhut zaten ze nog op grote afstand. Daarnaast werden ze regelmatig aan het zicht onttrokken door begroeiing.

Mijn geluk duurde niet lang, de kraanvogels kozen het luchtruim. Toen ik op de computer bezig was met onderstaande foto zag ik pas dat er wat door het water zwemt. Door de boeggolf ziet het eruit alsof het dier met grote snelheid komt aanzwemmen. Naar mijn idee is het geen watervogel. Wat denken jullie?

Ook al is het lastig om met een bridgecamera een vliegend object vast te leggen, is het me toch aardig gelukt. Klik op de foto voor groter formaat.

Ik heb een filmpje gemaakt van de kraanvogels. Daarin krijg je een indruk van het majestueuze geluid van de kraanvogels

Met een geluksgevoel ging ik weer richting auto. Nog één keer achterom kijken over de heide en de plassen, afscheid nemen van de heerlijke fotokuiers in de vroege ochtenden in het mooie Drenthe. ‘Dag Dwingelderveld, hoop ik tot volgend jaar’.

Nieuwsgierige koeien

Terwijl ik aan de ene kant van de ven bezig met het fotograferen van de insecten met dauwdruppels zag ik aan de overkant de koeien lopen. In een eerder logje schreef ik al over deze koeien die worden ingezet als natuurbeheerders in Terhorsterzand. Doordat zij de heide begrazen blijft het heidelandschap behouden.

Na de wandeling rondom twee vennen kruiste ik het pad van de dames.

De meeste koeien staakten het grazen en sloegen mij nieuwsgierig gade. ik blijf het een bijzonder gezicht vinden zo’n zwart/bonte koe op een bospad.

Het duurde niet lang of alle dames kwamen achter mij aan. Kennelijk waren ze nieuwsgierig naar de fotografe.

De zwart/bonte koeien waren in de meerderheid, maar er liepen ook een aantal rood/bonte koeien.

In een volgend logje ga ik weer verder met de macroserie van insecten behangen met dauwdruppels.

De laatste juffers

Terwijl ik de koeien in Terhorsterzand fotografeerde (zie dit logje) en daar ter plekke enkele foto’s en berichtjes op Twitter plaatste kreeg ik een appje van mijn fotograferende vriendin of ze nog even koffie moest brengen. Door mijn berichtjes op Twitter was ze er namelijk achter gekomen dat ik aan het fotograferen was in Terhorsterzand. En zo gebeurde het dat ik even later aan de warme koffie zat op een bankje op de heide. Mooier kun je het niet krijgen.

Vlak voordat ze kwam had ik aan de rand van het ven een juffer ontdekt.

Even later zagen we nog een paar juffers, waaronder een paringswiel. Of er van paren veel terecht kwam weet ik niet want het paartje zag er versleten uit.

Na het fotograferen van de juffers lieten we het ven achter ons en vervolgden we het pad in oostelijke richting. De heide was bijna uitgebloeid, maar was nog steeds mooi om te zien. Op dit gedeelte van Terhorsterzand was ik nog niet eerder geweest en was dan ook aangenaam verrast door de schoonheid van dit gedeelte.

Als je even stopt voor een foto met de macrolens is er meestal wel een krasser die voor je voeten wegspringt. Deze wilde wel even voor me poseren.

Na een mooie wandeling kwamen we aan het gedeelte waar de klokjesgentiaan staat. Helaas hebben we op de vele klokjes geen eitjes van het gentiaanblauwtje kunnen ontdekken. We waren enigszins verbaasd dat er nog steeds klokjes in de knop stonden. De theorie over de schaarse aanwezigheid van de eitjes op de klokjes is dat de vlinders vroeg waren dit jaar en de klokjesgentiaan wat later is gaan bloeien. Ze zijn elkaar als het ware ‘misgelopen’.

Gewone koeien als natuurbeheerders

Afgelopen weekend koos ik voor mijn fotokuier het natuurgebied, Terhorsterzand. Dit gebied ligt ten oosten van de A28 tussen Beilen en Spier. Ik parkeerde mijn auto langs de weg die parallel loopt met de A28. Toen ik het natuurgebied betrad kruiste een grote groep dames mijn pad. Enkele koeien stonden midden op het pad en andere hielden de picknickbank bezet.

Weer andere koeien stonden met de poten in de modder. Het is triest te zien hoe laag de waterstand is in de vennen in Drenthe en zo ook in Terhorsterzand.

Ik besloot mijn weg te vervolgen over het zandpad rond de eerste ven. op het zandpad scharrelde al grazend een koe. In de bocht werd een mountainbiker verrast door de koe. De biker kon nog net om de koe heen zwiepen. Hij schreeuwde naar de achterop komende bikers dat er een koe op het pad stond. Al met al ging het wel wat onbesuisd. Helaas zie ik dit onbesuisde gedrag wel vaker bij mountainbikers. De koe werd er in ieder geval niet anders van, ze ging rustig door met grazen.

De koeien zijn van boer, Jan de Groote. Zijn koeien staan 180 dagen per jaar buiten. Een deel van zijn koeien en jongvee begraast gronden van Staatsbosbeheer op het Terhorsterzand. Door weidegang te combineren met natuurbeheer zorgen ze voor een prachtig Nederlands landschap. Op deze site kun je er meer over lezen.

Ik vond het wel grappig te zien zoals de koeien ongestoord hun pad vervolgden en zich niets aantrokken van de bikers, de wandelaars en de joggers.

De koeien leken op deze manier wel een onderdeel van een trailrun.

Ik vond het een mooi gezicht zoals de koeien zich daar in het landschap begaven en zich er blijkbaar prima thuis voelen. Ze hadden dan ook veel bekijks.