Spiegelen

Zo aan het einde van het jaar kijken we vaak achterom. We maken de balans op en vragen ons daarbij af wat het afgelopen jaar ons heeft gebracht. We kunnen het ook omkeren en ons afvragen wat wij hebben gebracht in het afgelopen jaar… Wanneer zijn we goed bezig geweest en waarin zijn we tekortgeschoten? Zelfreflectie en spiegelen zijn goede hulpmiddelen, maar nog beter is het om andere mensen te vragen om jou een spiegel voor te houden. Voor mij is het effectief wanneer mijn kinderen mij een spiegel voorhouden. In het kader van bovenstaand verhaal laat ik een serie laten zien waarbij het spiegelen voorop staat.

Begin december nam ik mijn fotomaatje, Jan mee naar de Deltagoot in het Waterloopbos. Op een mooie herfstdag in november had ik ook al een fotoserie van de Deltagoot gemaakt en geplaatst op mijn weblog. Zie deel 1, deel 2 en deel 3

Toen ik er samen met Jan was heb ik meer ingezoomd op de weerspiegelingen en op die manier getracht een andere fotoserie te maken dan de vorige keer.

Dit vind ik zo’n mooi gezicht, het plantje die dapper een plekje weet te veroveren tussen die enorme betonplaten.

Jan heeft een prachtige fotoserie geplaatst over dit onderwerp. Die serie is hier te zien.

In zwart/wit.

Zelfreflectie.

Dank jullie wel voor jullie bezoekjes en reacties op mijn weblog. Ik hoop dat we ook in 2020 elkaar hier weer treffen. Ik wens jullie een goed, gezond en zonnig 2020 toe!

360 graden uitzicht over Zutphen

Eind november was ik samen met mijn zus en nicht op bezoek bij onze nicht in Zutphen.  De beide nichtjes zijn ook zussen van elkaar. De nicht die in Zutphen woont heeft een aantal jaren geleden de drukke Randstad verruild voor het rustigere oosten . Samen met haar man woont ze daar met veel plezier. Onlangs heeft ze haar diploma stadsgids van Zutphen gehaald en dat kwam ook deze keer goed van pas. We maakten een prachtige wandeling door de stad en we kregen van onze privé-gids interessante informatie over Zutphen.

Na de wandeling door een deel van de stad trakteerde ze ons op een heerlijke lunch in het Wijnhuis. Na de lunch stond er een gids op ons te wachten voor een rondleiding en om ons alles te vertellen over het Wijnhuis en de Wijnhuistoren.

We beklommen de toren. Eenmaal boven hadden we vanaf de omloop mooi een 360 graden uitzicht over Zutphen. We hebben alle vier min of meer last van hoogtevrees, een nicht zag er zelfs vanaf om de toren te beklimmen. Toen ik boven stond en naar beneden keek moest ik wel even slikken. Het werkt voor mij dan het beste om in de verte te blijven kijken.

Dit is het uitzicht naar het noordoosten.

Vanaf dit punt keken we naar het oosten. In de verte stroomt de Berkel.

Hier keken we naar het westen en wel op de IJssel. Een trein passeerde net de spoorbrug over de IJssel.

We hadden geluk. In het noorden was er een regenboog te zien.

Het was een geslaagde en gezellige dag. Ik spreek de beide nichten niet zo vaak maar toch voelde het meteen vertrouwd. Wellicht dat het komt doordat we genetisch nogal dichtbij elkaar liggen. Onze vaders waren broers en onze moeders waren zussen.

De foto’s zijn gemaakt met de Nikon Coolpix B700.

Het land van de Reune en de Wheer

Wij wonen sinds 1993 aan de Reune. De Reune vormt hier de grens tussen Overijssel en Friesland. De meesten van jullie zullen het inmiddels wel weten, maar wij wonen in Overijssel en kijken uit op Friesland.

Ik had mij al vaker afgevraagd hoe het komt dat de afwateringssloot die door het naastgelegen dorp, Marijenkampen loopt ook de Reune wordt genoemd. Het is zelfs zo dat het buurthuis in Marijenkampen de naam ‘t Reunedal heeft. Toen ik daarover op internet ging lezen kwamen er meer vragen dan antwoorden. Ik kwam er namelijk achter dat er ook nog een derde Reune is. Deze Reune loopt o.a. door buurtschap Thij en de Basse. Zie Google Maps . Op Google Maps zag ik dat alle Reunes uitkomen in het kanaal Steenwijk – Ossenzijl.

Uiteindelijk kwam ik terecht op de website van Bert Meijerink en daar vond ik het verrassende antwoord. Het watertje wat door Marijenkampen loopt is namelijk niet de Reune maar de Wheer (ook wel Woldwere, of Where genoemd). Het lijkt erop dat het buurthuis ten onrecht de naam ‘t Reunedal heeft gekregen. De Wheer loopt vanaf de Eese, via De Pol, via Marijenkampen, via het Dennebos, onder de Paasloregel door, langs zwembad ‘t Tolhekke, via Westenwold en eindigt in kanaal Steenwijk – Ossenzijl. Met behulp van markeringen op Google Maps en diverse foto’s neem ik jullie mee in de loop van de Wheer. De foto’s zijn op verschillende dagen genomen.

Ik ben gestart bij het Jodenveentje. Aan de kant waar ik stond te fotograferen stroomt het water van de Wheer het vennetje binnen en aan de overkant vervolgt de Wheer zijn loop richting de Steenwijkerweg. Jodenveentje op Google Maps.

Het vennetje is gelegen in buurtschap De Pol. Nabij dit vennetje (waar nu camping ‘t Veentje is) woonde de Joodse familie de Graaf, vandaar dat in de volksmond dit vennetje ‘t Jodenveentje wordt genoemd.

Vanaf De Pol gaan we naar buurtschap Marijenkampen. Ik stond op dit punt terwijl ik onderstaande foto maakte. De Wheer stroomt hier naar mij toe. Aan mijn linkerhand ligt de ijsbaan en daarnaast staat buurthuis ‘t Reunedal.

De Wheer doorkruist het kleine buurtschap Marijenkampen en gaat verder langs Dennebos, Oldemarktseweg en onder de Boslaan door naar….

…. Paasloregel.  Op dit punt komt de Wheer uit op een andere afwateringssloot.

En dat is dus de sloot die begint bij de Steenwijkerweg en is de sloot die langs ons huis loopt! Onderstaande foto is op dit punt genomen.

Vanaf dit punt is de Wheer ook beduidend breder en stroomt het water sneller. We volgen de Wheer langs de schapen en komen uit bij de Oldemarktseweg. Ik parkeerde mijn auto bij zwembad ‘t Tolhekke en wandelde vlak voor zonsondergang een klein stukje langs de Wheer.

Vanaf zwembad ‘t Tolhekke reed ik met de auto via de Hooiweg naar het volgende punt. De Wheer stroomt hier onder Westenwold door naar zuidwestelijke richting.

Vanaf Westenwold reed ik naar het kanaal Steenwijk – Ossenzijl. Ik had mijn doel bijna bereikt. Ik parkeerde hier de auto en ging te voet verder langs het kanaal richting Steenwijk.

Na een wandeling van een halve kilometer kwam ik aan bij de monding van de Wheer. Tot zover had ik mijn missie volbracht…

Maar hoe zit het nu met die verschillende sloten die allemaal de Reune worden genoemd. Bert Meijerink  geeft daarover duidelijkheid op zijn site. In Steenwijkerwold en in Marijenkampen werd vroeger elk beekje de Reune genoemd. En zo zal dat wellicht ook geweest zijn in ons dorp. Wat mij betreft blijven we de sloot naast ons huis dan ook gewoon de Reune noemen.

De Reune als provinciegrens

Naast ons huis loopt een sloot en die sloot noemen we de Reune. Deze sloot is een zogenaamde afwateringssloot en is gegraven tijdens de ruilverkaveling eind jaren zestig, begin jaren zeventig. De Reune begint aan de Steenwijkerweg en eindigt in het kanaal Steenwijk – Ossenzijl.

De Reune vormt over een traject van 2,5 km de grens tussen Overijssel en Friesland.  Het bepalen van deze grens is niet overal even handig geweest. Doordat de provinciegrens dwars door de landerijen gaat ligt een deel van de bewoning van ons dorp op Fries grondgebied. Sterker nog, bij onderstaande foto is te zien dat de Reune en dus de grens dwars door het boerenerf loopt. Op Google Maps kun je mooi zien dat het voorhuis van deze boerderijen in Overijssel liggen en de stallen in Friesland.

Ik vroeg mij af hoe dat in de praktijk zou zijn en ging op onderzoek uit. Daarvoor belde ik aan bij één van de boerderijen en vroeg ik aan de eigenaar hoe dat zit met die provinciegrens. Hij vertelde mij dat ze inderdaad aangewezen zijn op twee provincies. Ze betalen bijvoorbeeld onroerende zaakbelasting voor een deel aan gemeente Westellingwerf en een deel aan gemeente Steenwijkerland. Ook wat betreft het aanvragen van vergunningen zijn ze aangewezen op twee gemeentes. Nu kan het zo zijn dat het boerenbedrijf eerst alleen in Overijssel lag en dat ze voor uitbreiding land in Westellingwerf moesten kopen. Dat laatste ben ik vergeten te vragen.

Als je op Google Maps de grens tussen Friesland en Overijssel volgt dan kom je tot de conclusie dat de grens wel een grillige loop heeft. Tussen Schoterzijl en Et Wiede wordt over een lang traject de provinciegrens bepaald door het riviertje de Lende. Bij Et Wiede scheiden de Lende en de provinciegrens van elkaar. Naar mijn idee was het handiger geweest als ze de Lende consequent hadden aangehouden voor het bepalen van de grens.

Of wellicht was het nog beter geweest om het riviertje De Tsjonger (of Kuunder) te hanteren als provinciegrens. De Tsjonger vormt namelijk de taalgrens tussen het Fries sprekende gebied en het gebied waar met Stellingswerfs spreekt.  Het Stellingswerfs is het Saksisch dialect wat zowel in de Stellingwerven als ook in Noordwest Overijssel wordt gesproken. De Friezen die aan de noordkant van De Tsjonger wonen beschouwen de inwoners van de de Stellingwerven niet als Friezen. Terwijl ik met dit logje bezig was en daarvoor informatie zocht op internet kwam ik o.a. op  deze site terecht. Deze interessante site gaat over de geschiedenis van de Stellingwerven en Noordwest Overijssel.

Maar nu weer terug naar onze Reune. Op deze plaats is de Reune beduidend breder. Waarom dat zo is daar kom ik de volgende keer op terug. Op internet ontdekte ik namelijk nog veel meer interessant nieuws over de Reune.

En hier zijn we weer aangekomen bij de schapen op het licht berijpte weiland. De provinciegrens buigt bij de bomenrij aan de horizon af naar noord-noordwestelijke richting. Zie Google Maps. De Reune loopt verder in zuidwestelijke richting.

Wordt vervolgd. 

Op het randje

Binnenin het kunstwerk, in de Deltagoot stond een fotograaf op één van de loopbruggen. Deze loopbruggen van 9 meter breed en 32 meter lang staan haaks op de goot.

Het was voor hem geen probleem dat wij voor hem gingen staan om ook enkele plaatjes te schieten van het doorkijkje binnenin de goot. Nadat de fotograaf door de zoeker had gekeken was hij kennelijk nog niet tevreden over het standpunt. Hij schoof zijn statief en zijn opstapje naar achteren tot op het randje.

We maakten  een praatje met de fotograaf en grapten over zijn actie op het randje en een eventuele zwempartij. Hij vertelde dat hij daar in de zomer wel eens had gezwommen.

En dit is dan het uitzicht.

Toen we aan de cappuccino met kwarktaart zaten in paviljoen Het ProefLab zagen we de man achter een informatietafel van Natuurmonumenten. Hij is dus behalve fotograaf ook vrijwilliger bij Natuurmonumenten.

Met deze foto’s sluit ik mijn weblogseries over onze prachtige fotokuier in het Waterloopbos af. Mijn vriendin en ik kwamen  tot de conclusie dat een dergelijke gezamenlijke fotokuier voor herhaling vatbaar is.

 

 

Deltagoot in Waterloopbos

Vandaag vervolgen we de wandeling bij de Deltagoot. Wat als eerste opvalt is dat dit schaalmodel nog niet is ingepakt door de natuur. Eigenlijk ziet het eruit alsof dit bouwwerk nog maar enkele jaren oud is. Hoe dat komt, dat lees je hieronder.

In de periode 1978-1980 is deze Deltagoot gerealiseerd. De Deltagoot is een betonnen sleuf van zeven meter diep, vijf meter breed en ruim tweehonderdveertig meter lang, waarin met behulp van een hydraulische golfmaker het water metershoog als bij een westerstorm werd opgezweept. Hiermee zijn door ingenieurs onderzoeken verricht en testen uitgevoerd naar de pijlers in de stormvloedkering voor de Oosterschelde.

Natuurmonumenten, de huidige eigenaar van het Waterloopbos, wilde de sleuf onderdeel uit laten maken van een Deltamonument en heeft RAAAF en Atelier de Lyon gevraagd een plan te maken voor de transformatie van het testmodel naar gedenkteken ‘Deltawerk 1:1’.

De Deltagoot, destijds boven het maaiveld gebouwd waarna het terrein met zand is opgehoogd, is uitgegraven zodat de volledige omvang van het bouwwerk ervaren wordt. Daarnaast staat de goot door de afgraving volledig in een watervlak. Uit de tachtig centimeter dikke wanden van de goot zijn enorme betonplaten gezaagd die vervolgens een kwartslag zijn gedraaid en gekanteld waarmee een ritme van vallende platen is gecreëerd.

Door de vele formaten en hellingen van de uitgezaagde platen is een majestueuze ruimte ontstaan die zich naar het omliggende landschap opent en bezoekers uitdaagt tot een labyrint-achtige ontdekkingstocht met ruimtelijke ervaringen van licht, schaduw, reflectie en met verrassende doorkijkjes.

De twee betonnen, op buispalen gefundeerde, loopbruggen van 9 meter breed en 32 meter lang die haaks op de goot zijn geprojecteerd zorgen ervoor dat het monument openbaar toegankelijk wordt. De bezoekers lopen over het water onder de kolossale blokken door en ervaren op deze wijze de zwaarte van het werk. Onzichtbaar onder water zijn, ter plaatse van de openingen tussen de bruggen en het monument in, veiligheidsroosters toegepast. Het terrein rondom het monument is voorzien van paden van betongranulaat.

Het is de bedoeling dat de hellende betonplaten in de loop der tijd, onder invloed van weer en wind, ‘gekoloniseerd’ worden door mossen. Zo wordt de Deltagoot langzaamaan steeds groener. Het sluit aan bij het karakter van het Waterloopbos, dat achteruit gaat wat betreft de schaalmodellen, maar vooruit op het gebied van natuur. Bron is deze site.

Wordt vervolgd.

 

Vies worden mag in het Waterloopbos

Na een wandeling van drie uren waarbij we hebben genoten, gefotografeerd en gepraat kwamen we aan bij het paviljoen. We hadden zin in koffie en wat lekkers. Maar voordat we ons daaraan tegoed deden maakten we een rondgang bij de Deltagoot.

Het was er gezellig druk. Vooral de kinderen vermaakten zich daar prima. Mooi om te zien dat kinderen ook nog buiten kunnen spelen en vies mogen worden.

Het was leuk om de interactie te zien tussen deze beide jongetjes.

En ook aan de waterkant was het spannend.

De volgende keer wandelen we verder bij de Deltagoot. Dan plaats ik ook meer achtergrondinformatie.

Schaalmodel omringd door kleurige blaadjes

Vandaag neem ik jullie weer mee naar het Waterloopbos. Omdat ik wat langer bij de witte kluifzwam was blijven hangen was mijn vriendin al druk aan het fotograferen bij het volgende schaalmodel.

Ik vind het een prachtig gezicht zoals de schaalmodellen zijn ‘ingepakt’ door de natuur.

 

Voor de bezoekers die de vorige logjes over het Waterloopbos niet hebben bezocht plaats ik hierbij nogmaals de linkjes met informatie over het voormalig Waterloopkundig Laboratorium. Zie deze site en deze pagina.