Een paar weken geleden was het dan zover, de primeur. Jan ging op de iLark en ik op de e-bike. We startten vanaf het huis van Jan en Aafje. Jan had een route uitgestippeld. De eerste stop was bij een bruggetje net buiten Drachten. Op de achtergrond raasde het verkeer over de A7.

De volgende stop was bij een bankje in de schaduw. Zie Google Maps. Jan maakte daar een mooie serie van libellen. We kregen gezelschap van twee mannen die daar hun honden lieten zwemmen.

We vervolgden onze reis en reden over de Lippenhuister Heide. We stopten bij een vennetje. Jan had mij geen groter plezier kunnen doen, van vennetjes in een heidelandschap kan ik altijd zo genieten. Zie Google Maps.

Dankzij de oplettendheid van Jan kon ik bij het vennetje een ringslang fotograferen. Op de computer zag ik dat op foto 3 een kikker net op tijd wegsprong. De foto is niet scherp, maar mag vanwege het bijzondere moment toch een plekje krijgen op mijn weblog.

De middenberm nabij het vennetje stond vol met brede orchissen en kleine ratelaar. Op een ratelaar foerageerde een groot dikkopje.

De volgende verrassing was uitkijktoren de Skarrekieker. Deze staat in natuurgebied Hemrikkerscharren. Zie Google Maps. Deze uitkijktoren is ontworpen door kinderen en dat is te zien. Er is een glijbaan, een klimnet en een glijpaal. Ik heb nog even overwogen om via de glijbaan weer naar beneden te gaan, maar het was me toch te steil. Dat leek met behangen met camera’s toch niet zo’n goed idee.

De volgende pauze was aan het Alddjip oftwel het Koningsdiep. Zie Google Maps. Het zicht op het lager gelegen Alddjip werd ons ontnomen door de weelderige begroeiing op de oever. Dat mocht de pret niet drukken, want ook dit was een daalders plekje.

Via het Himrikerpaed reden we naar het Witte Meer. Het Witte Meer, wat geheel door bossen is omgeven, is van oorsprong een heideven. De naam van dit prachtige meer verwijst naar de witte zandlaag op de bodem. Al vanaf 1900 is dit meer in gebruik als ijsbaan. In het gebied leven amfibieën als hei- groene- en poelkikkers, adders, ringslangen en kleine watersalamanders. Een el dorado voor de natuurliefhebber.

Al wandelend over de vlonder zag ik veel libellen en juffers. Er hing zelfs nog een jasje van een uitgeslopen libelle. Op de vlonder zat een gewone oeverlibel. Op de computer zag ik dat de libel iets had omklemd. Het was een kop en poten van een libel. Op internet zocht ik naar kannibalisme bij libellen. Dat fenomeen bestaat. Pas uitgeslopen libellen bijvoorbeeld vallen wel eens ten prooi aan adulte soortgenoten. Een uitgebreid artikel over kannibalisme bij libellen kun je hier vinden. Op YouTube vond ik dit filmpje waarop is te zien dat een libel zich tegoed doet aan een andere libel.

Deze prachtige dag sluit ik af met een paartje meerkoet met jongen die zwommen in het Witte Meer. Het samen op stap gaan waarbij Jan op de iLark toert en ik op de e-bike is ons goed bevallen en zeker voor herhaling vatbaar.