Bloesem van de fruitbomen

Ik laat hier een fotoserie zien van de bloesem voordat alles is verwaaid en verregend.

In onze tuin staan 16 hoogstamfruitbomen en die geven in deze tijd van het jaar een vracht aan bloemen. Op Hemelvaartsdag was het weer uiteindelijk veel zonniger dan aanvankelijk was voorspeld. Met de camera maakte ik een rondgang door onze tuin.

Bij zonsondergang maakte ik nog een foto vanaf het balkon.

Om die ontelbare bloemen om te zetten in fruit hebben we heel veel bestuivers nodig. En dat de vogels vervolgens profiteren van de insecten in de fruitbomen daarover morgen meer.

Purperreiger in vlucht in De Auken

De laatste vogel uit mijn drieluik in De Auken is de purperreiger. De purperreiger is veel zeldzamer dan zijn soortgenoten, de blauwe reiger en zilverreiger.

Om te foerageren moeten ze hun nest verlaten en daar zat ik met spanning op te wachten. Ik had de spiegelreflex met 70-200 mm objectief in de aanslag. Daar vloog dan eindelijk een purperreiger langs. Te ver weg voor de 200 mm. Kroppen vond ik in dit geval jammer want dan zouden de grauwe ganzen buiten beeld vallen.

Een tijd later had ik meer geluk. Weer steeg er een purperreiger op. Deze keer vloog de grote vogel vlak over mij heen. Op de dag dat ik daar was stond er een straffe noordwesten wind. De reiger had moeite om in balans te blijven.

Op de site van vogelbescherming staat het volgende… De purperreiger is een sierlijke reiger met een fraai uiterlijk. Hij is donkerder, iets kleiner maar vooral slanker dan de bekende blauwe reiger. In vlucht vallen vooral de ver uitstekende poten met lange tenen op. De purperreiger is een moerasbewoner en broedt in kolonies in drassig, overjarig rietland en in door oud riet omgeven struweel. Het voedsel bestaat vooral uit vis en amfibiën, die in ondiep open water gevangen worden. Het zijn trekvogels, die overwinteren in West-Afrika ten zuiden van de Sahara. Purperreigers zijn een stuk zeldzamer dan de algemene blauwe reiger.

Na een tijdje genieten en fotograferen zag ik een dreigende lucht aankomen. Dat kon niet veel goeds betekenen. Ik had twee opties, of in de kijkhut de bui afwachten of op een drafje terug te gaan naar de auto. Ik koos voor de tweede optie. Theoretisch zou ik voor de bui uit kunnen rennen… Ik greep mijn spullen bij elkaar en draafde zoals gezegd richting de auto. Ik keek achterom en kon het niet laten om mijn camera te pakken en een foto te maken.

Dan weer in draf en dan weer snel een foto maken.

Ik zat precies op tijd in de auto. Het volgende moment vielen de eerste dikke regendruppels op de voorruit. Wat een timing.

Lepelaar in vlucht in De Auken

Behalve aalscholvers, zilverreigers en blauwe reigers broedden aan de overkant ook lepelaars.

Zoals ik in het vorige bericht al schreef en op bovenstaande foto is te zien, zaten de genoemde vogels ver bij de kijkhut vandaan. De meeste lepelaars zaten verscholen in de bosschage. Na enig geduld kon ik eindelijk een lepelaar vastleggen die zich in volle glorie liet zien. Inclusief het verwilderde kapsel.

Na lange tijd wachten had ik geluk. Een lepelaar steeg op vanaf het nest en vloog voor mij langs.

Aalscholvers in De Auken

Ik had jullie beloofd dat ik zou inzoomen op de grote vogels aan de overkant van het water. Vandaag begin ik met de de aalscholvers.

Er broeden veel aalscholvers in De Auken. Vanuit de vogelkijkhut heb je zicht op een aantal nesten. Ze hadden jongen en die waren ze druk aan het voeren. Om ze goed vast te kunnen leggen moet je wel veel telelens hebben. Ik heb zo goed en zo kwaad ingezoomd met mijn Nikon bridgecamera.

Een aalscholver vloog in de buurt van de vogelkijkhut. Op dat moment had ik net mijn Canon spiegelreflex met 70-200 mm zoom in de hand. Met een dergelijke camera kun je in de regel net wat beter een vogel in vlucht vastleggen dan met een bridgecamera. .

Vogelkijkhut De Auken

Onlangs ben ik naar de vogelkijkhut naar De Auken geweest. Nadat ik de auto geparkeerd had en aan de wandeling begon stond ik even stil bij deze plas. Aan de horizon is de toren van de Grote of Sint-Clemenskerk in Steenwijk te zien.

De wandeling naar de uitkijktoren is al een feest op zich. Ik genoot van de mooie omgeving en van de vogelgeluiden. Vanuit de uitkijktoren……

Onderweg en vanuit de toren fotografeerde ik een rietzanger, een pimpelmeesje, een bruine kiekendief, grauwe gans en drukke zwanen.

De volgende keer zoom ik in op de grote vogels aan de overkant van het water, waarvoor ik eigenlijk was gekomen.

Asperitas, wolkenlucht

Ik zag de lucht aankomen terwijl ik een besloten tuin stond. Als een heuse wolkenjager greep ik mijn cameratas, sprintte naar de auto en reed naar een open plek. Bij de Dwingelerstroom had ik vrij zicht op de imposante wolkenlucht. Een kenner liet mij via Twitter weten dat het om een asperitas ging.

De wolkensoort ‘Altostratus undulatus asperitas’ is een vrij recente en zeldzame wolk, die zich laat zien als een gelaagd, ruwe golf patroon in de lucht. In onze regio worden deze wolken meestal in verband gebracht met onweersbuien of fronten (waar temperatuursinversies zich voordoen), maar de precieze ontstaansmechanismen zijn nog niet helemaal gekend. In ieder geval levert het steeds spectaculaire en fotogenieke luchten op! Bron is deze site. Daar kun je er meer over lezen.

Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat ik onder de indruk was en heb genoten van dit natuurverschijnsel. In de verte regende het, maar ik hield het mooi droog.

Een sperwer en een mus

Het was dinsdag 4 mei, 19:40 uur. We keken naar de Dodenherdenking op t.v. Er vloog iets groots langs het raam. Er was paniek in de voortuin. Het volgende moment zat er een sperwer op het muurtje met in zijn klauwen een mus.

Een schrijnend en treffend beeld zo kort voor de ‘Twee minuten stilte’. De macht van de sterkste.

Ik weet dat het de natuur is. Maar wat ik wel verdrietig vind is dat deze mus waarschijnlijk ergens jongen heeft. Jongen die nu hun ouder van het ene op het andere moment moeten missen.

Een jongen op t.v. las op dat moment een gedicht: ‘…kijkend naar elke datum op elk graf struin ik de militaire begraafplaats af. Jonge mannen, sommigen van 16 jaar liggen rijen dik naast elkaar…’

Koeien op de Dwingeler-es

Toen was het nog mooi weer. Wel met koude nachten, dat dan weer wel. In alle vroegte stapte ik uit bed om op stap te gaan. De eerste stop was nabij Dwingelerstroom.

De volgende stop was op Dwingeler-es. Daar liepen een aantal koeien in de wei. Ik wilde wel eens nader kennismaken en zo dachten zij er schijnbaar ook over.

Terwijl ik mij in een droge sloot aan deze kant van de draad posteerde kwamen de meeste koeien mijn kant op.

Het kalf trok specifiek mijn aandacht. Het kalf werd prachtig beschenen door de ochtendzon, het leek het wel een gouden kalf.

Ik vermoed dat de koe met de operatiewond de moeder van het kalf is. Dit kalf was dus met de keizersnede geboren. Als verpleegkundige in hart en nieren heb ik natuurlijk wel even ingezoomd op de gehechte wond…

Mijn laatste stop op die vroege ochtend was bij een ven in Dwingelderveld.