Witte kwikstaart met een nestje in de kijkhut

Een witte kwikstaart zag ik al meerder malen met voedsel in de snavel buiten de vogelkijkhut. Het vogeltje bleef maar dralen rond de kijkhut.

Totdat ik erachter kwam dat het nestje van de kwikstaart in de kijkhut zat.

Het kwikstaartje durfde alleen binnen te komen als ik alleen in de kijkhut zat.

Niet handig om een nestkastje in een kijkhut te bezetten als je zo mensenschuw bent.

This slideshow requires JavaScript.

Waterhoen met jongen

Toen ik in de kijkhut zat te spotten naar het ijsvogeltje viel het me op dat er in het water regelmatig flinke rimpelingen waren te zien.

Ik ging er vanuit dat grote vissen vanuit de diepte naar het oppervlakte kwamen. Ik ging er er zonder meer vanuit gegaan dat het een diepe plas was…

Totdat ik inzoomde op twee nijlganzen. Toen zag ik pas dat die nijlganzen konden staan in het water. Zo zie je maar weer, schijn bedriegt. Daarmee had ik naar mijn idee ook meteen een verklaring voor die heftige rimpelingen in het water, die vissen hadden amper ruimte om te zwemmen.

Terwijl ik mijn blik over het water liet glijden en wachtte op de terugkeer van de ijsvogel hoorde ik het gepiep van een watervogel. Ik ging er vanuit dat het een meerkoet zou zijn, maar al snel werd het duidelijk dat het een waterhoen was. De waterhoen scharrelde met de jongen langs de oever aan de voet van de kijkhut. Ze bleven in de beschutting van de begroeiing en creëerden zo geen fotogeniek plekje. Toch kregen ze een plekje op mijn weblog, omdat het voor mij een niet alledaagse waarneming is.

 

Zeehonden in de Noordzee

Tijdens ons verblijf op Texel maakten we een tocht naar de zeehonden in de Noordzee. Voor deze tocht kozen we voor De Vrijheid.

We voeren de haven van Oudeschild uit. De kapitein van de Vrijheid gaf flink gas. De tocht over de Waddenzee was prachtig. Met een temperatuur van 24 graden, weinig wind, een blauwe lucht met wat sluierbewolking hadden we perfect weer voor een dergelijke tocht. Hoewel ik al tientallen keren op Texel ben geweest was dit de eerste keer in mijn leven dat ik een dergelijke tocht deed.

In de Noordzee, direct ten westen van het Marsdiep, ligt de zandplaat Noorderhaaks. Alleen bij zware storm komt de plaat helemaal onder water te staan. Noorderhaaks hoort bij de gemeente Texel. Texelaars noemen de plaat meestal ‘de Razende Bol’. Op deze zandplaat liggen wel honderden zeehonden. Bron: deze site.

Na een half uur varen kwamen we aan bij de zeehonden. Waar de mobiele telefoons tekort kwamen kon ik met de Nikon bridgecamera mooi inzoomen op de zwemmende en luierende zeehonden. Ik beloofde mijn gezinsleden dat ze mijn foto’s na de vakantie wel mochten gebruiken. 😉

Bergeenden met jongen

Tussen de oude en nieuwe Waddendijk hield zich ook een paartje bergeenden op met negen jongen. En ook hier zie je dat er altijd eentje de laatste is…

Kluten en bergeenden kunnen het schijnbaar prima met elkaar vinden. Ze scharrelden mooi samen in het slik.

De ouders pasten goed op hun kleintjes. Toen ik een paar dagen later daar weer was, waren er nog steeds negen jongen. Het lukte niet om bij het ver inzoomen ze alle negen tegelijk op de foto te krijgen, daarom doen we hieronder een groepje van vijf jongen.

Als ik uit de auto stapte en de ouders mij in het vizier kregen loodsten ze steevast de jongen naar een plek verder bij mij vandaan.

 

Moerassprinkhaan en andere

Tijdens onze fotokuier in de Weerribben kruisten ook meerdere sprinkhanen ons pad.

Het is gelukt om er een aantal op de foto te zetten. Ik ben geen kenner van sprinkhanen, maar door te zoeken op internet probeerde ik er wel wat over te leren. De krasser is een soort die ik al wel kende. Het is een soort die zich graag verstopt voor de fotograaf.

In Nederland kennen we ongeveer 50 soorten die je makkelijk kunt leren kennen, zo wordt er geschreven op deze site. Maar ja als je net begint en tot dusver alleen twee namen kende dan is 50 wel heel veel.  De site van Jan van Duinen gaf mij veel duidelijkheid over diverse soorten. Er zijn drie groepen sprinkhanen en dat zijn
1. Veldsprinkhanen
2. Sabelsprinkhanen
3. Doornsprinkhanen
De krasser behoort tot de groep van veldsprinkhanen. Op onderstaande foto houdt de krasser zich schuil in het hoge gras.

Tijdens de wandeling had ik ook een sprinkhaan vastgelegd waarvan ik pas op de computer leerde om wat voor soort het ging. Het was de moerassprinkhaan. Ook de moerassprinkhaan behoort tot de groep van veldsprinkhanen.

Ik wees mijn vriendin op de haagwinde (pispotjes) en vertelde haar dat deze plant een plaag is voor de rietteler. Op hetzelfde moment ontdekte ze twee sprinkhanen op de haagwinde. Het was een roodbruine en een witte sprinkhaan.

Via internet leerde ik dat we hier (volgens mij) te maken hebben met nimfen. Het zijn nog niet te determineren veldsprinkhanen.

Vlinders in de Weerribben

We hoopten tijdens onze fotokuier in De Weerribben de grote vuurvlinder en de grote weerschijnvlinder te zien, maar dat feest ging niet door. Ik laat hier de vlinders zien die we wel tegenkwamen. Op onderstaande foto wandelden we over een pad waar naast het pad vele kale jonkers bloeiden. De kale jonkers werden druk bezocht door diverse vlinders.

Hieronder staan diverse vlinders. De namen staan bij hun foto vermeld.

De rups van een dagpauwoog kwam ik tegen op dezelfde dag dat ik de serie van de ijsvogel maakte. Deze rups krijgt vandaag een plekje op mijn weblog in deze serie met o.a. de dagpauwoog.

Het landkaartje in zomerkleed heb ik één keer zien vliegen en landden. Ik kon er slechts twee foto’s van maken.

Libellen en andere insecten in de Weerribben

Met een vriendin tevens (natuur)fotografe ging ik op vrijdag 3 juli op stap naar de Weerribben. Voor mij was het een thuiswedstrijd, maar voor mijn vriendin uit Drenthe waren dit nieuwe plekjes. We startten in het Woldlakebos.

We gingen specifiek op zoek naar libellen en wel naar witsnuitlibellen. Eigenlijk waren we aan de late kant, want het seizoen voor bijvoorbeeld de gevlekte witsnuitlibel loopt ten einde. Dat is dan ook wel te zien aan de slijtage aan de vleugels. Ze waren onrustig en lastig te fotograferen, ik heb er slechts eentje acceptabel op de foto kunnen krijgen.

Gewone oeverlibel, een vrouwtje.

Er vloog een paringsrad van libellen voorbij. Ze landden op het pad een eindje bij ons vandaan. Door in te zoomen met de bridgecamera kon ik ze vastleggen. Geen mooie ondergrond dan wel achtergrond, maar toch krijgt deze foto hier een plekje. Het lukt mij zelden om een paringsrad van libellen vast te leggen. Volgens mij gaat het hier om de gewone oeverlibel.

De libellensoort die we veelvuldig zagen vliegen was de bloedrode heidelibel en dan met name jonge mannetjes. Slecht één keer zag ik een volgroeid mannetje vliegen en landden. Gelukkig kon ik deze vastleggen. Tussen de libellen door heb ik ook nog een hommel en een paartje rode weekschildkevers (soldaatjes) vastgelegd.

Tot slot de ‘grote’ ogen van een lantaarntje.

De bewolking nam toe. De lucht zag er eventjes dreigend uit, maar we hielden het droog.

Aan het eind van onze wandeling troffen we toevallig wederom Marijke. De natuurfotografe uit Kalenberg. Nadat we een aantal wetenswaardigheden hadden uitgewisseld vervolgden we onze weg.

Wordt vervolgd. 

De kluut op Texel

De Kluut broedt vrijwel overal in het Waddengebied, vooral in de nabijheid van ondiepe brakke plasjes binnendijks. In de kolonie van grote sterns op Texel was de kluut dan ook te vinden.

‘De kluut wijst met z’n snavel naar z’n snuut’,  luidt het ezelsbruggetje. Deze kromme snavel beweegt een kluut door een laagje fijn slib. Zodra een kluut een ongewerveld diertje als een garnaaltje tussen zijn snavel voelt, klapt hij zijn snavel dicht.

Ze wisselen het foerageren af met een moment van poetsen en een moment van rust. Dit gebeurt zittend of staand waarbij ze één poot hebben opgetrokken.

Een jonge kluut in ruste.

In onderstaande serie kun je zien tot hoe ver de kluut met zijn lange poten wegzakt in het slib. De vogel moest zelfs zijn vleugels even gebruiken om in evenwicht te blijven. Als de kluut uit het slib stapt zie je dat hij tot zijn ‘knieën’ was weggezakt. Ik zat hier verstopt achter de zuring, daarom lukt het om deze fotoserie te maken met de Canon zoomlens van 70 – 200 mm.

Kolonie grote sterns op Texel

Tussen de oude en nieuwe waddendijk op Texel zat een kolonie grote sterns. Deze kolonie zat op loopafstand van ons vakantiehuis. Met de camera’s mee nam ik er regelmatig een kijkje.  Het waren er verschrikkelijk veel, wellicht wel duizenden. Het was een indrukwekkend gezicht en een oorverdovend lawaai. Zie deze site voor meer informatie over de grote stern op Texel.

Vele voorbijgangers stopten om het spektakel te  aanschouwen.

Van tijd tot tijd vloog er een grote groep sterns op. Het ziet er voor ons ongeordend uit. Het is een wonder dat ze niet tegen elkaar aanvliegen.

Tussen de volwassen sterns staan de bontgekleurde jongen.

De sterns visten op de Waddenzee. Hun voedsel bestaat vooral uit zandspiering, haring en sprot. Ze namen hun buit mee naar de kolonie om daar aan hun jongen te voeren. Het viel nog niet mee om de snel vliegende sterns goed op de foto te krijgen. Met de bridgecamera lukte het sowieso niet. Het is me gelukt met de Canon zoomlens. Ik heb diverse instellingen geprobeerd en na veel geduld en vele pogingen heb ik er een acceptabele serie aan overgehouden.

This slideshow requires JavaScript.

Vuurtoren in het licht

Voor en na de zonsondergang op het strand aan de noordkant van Texel zoomde ik op de vuurtoren. De vuurtoren is met zijn donkerrode kleur een mooie blikvanger in het landschap.

Vanwege Corona is de vuurtoren gesloten voor publiek. Zie ook deze site.

Nadat de zon achter de wolkenband vlak boven de horizon was gezakt spreidde ze nog enigszins een rode gloed over de zee en het land.

Na de zonsondergang kwam het blauwe uurtje. De vuurtoren ontstak de lampen…

This slideshow requires JavaScript.