Dat mag best eens gezegd worden, want wat kan dat kleine vogeltje prachtig zingen. Onverminderd gaat hij door. Het is dan ook het mannetje dat zo zijn best doet, het vrouwtje zingt niet.

Je hoort hem overal in onze tuin, maar zijn favoriete plek is de perenboom, naast de dode boom met het nestkastje. Dat kastje wordt regelmatig verkend, al is het nog niet zeker of er ook daadwerkelijk een nestje in komt.

De foto van de perenboom maakte ik op het moment dat Jan met de drone boven onze tuin vloog. Op het pad onder de perenboom zie je Jan in de schaduw zitten.

In de lente keert de bonte vliegenvanger terug uit Afrika. Vaak hoor je hem eerder dan dat je hem ziet.

Het mannetje arriveert als eerste. Hij kiest een territorium, claimt een geschikte nestplek, vaak een nestkastje en laat zich daar voortdurend horen. Met zijn zang probeert hij niet alleen een vrouwtje te lokken, maar ook andere mannetjes op afstand te houden.

Vanuit een vaste uitkijkpost jaagt hij op vliegende insecten. In korte, wendbare vluchtjes schiet hij de lucht in om zijn prooi te vangen, waarna hij vaak weer terugkeert naar dezelfde tak. Van zijn vaste plekje tussen de bloesem van de perenboom maakte ik onderstaande fotoserie.

Na de fotoserie bij de kemphanen reden we verder over De Staart in Waalenburg. Vanuit de auto zag ik een kleine zilverreiger in het water staan. Ik vroeg mijn man om voorzichtig achteruit te rijden. Omdat de zilverreiger aan zijn kant stond, moest ik uitstappen om foto’s te maken. Die beweging deed de vogel opvliegen, waarna hij neerstreek in het land achter het water.

De kleine zilverreiger is zeldzamer dan de grote zilverreiger. Behalve dat hij kleiner is, heeft hij opvallende gele tenen. Ik was dan ook blij dat de reiger opvloog, want zo kreeg ik een mooi zicht op die gele tenen.

Een van de ‘regels’ in de fotografie is dat je een vogel het beeld in laat vliegen, in plaats van eruit. Ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, maar bij mij vliegen ze vaker het beeld uit in plaats van erin. Het zal wel met mijn reactievermogen te maken hebben. 😉

Vanaf Waalenburg reden we door naar de Waddendijk. Ter hoogte van Polder Wassenaar namen we een kijkje buitendijks, waar we een prachtig uitzicht hadden over het Wad.

Bij vogelkijkscherm Dorpzicht stopten we opnieuw. De vogels zaten op grote afstand van het scherm en er was niet heel veel bijzonders te zien. Aan de andere kant van de weg stonden echter enkele vogelaars met hun camera’s ergens op gericht. Toen ik vroeg wat ze in het vizier hadden, wezen ze me op een torenvalk met een prooi: een muisje. Hoewel wij op flinke afstand stonden, koos de torenvalk al snel het luchtruim om zijn prooi elders in alle rust te verorberen.

Tijdens ons verblijf op Texel gingen mijn man en ik ’s ochtends samen op pad. We bespraken dan onze wensen en probeerden tot een compromis te komen. Mijn man is een echte natuurliefhebber, maar geen fotograaf. Dat bijt elkaar nog wel eens: hij moet veel geduld opbrengen, terwijl ik het gevoel heb dat ik mij moet haasten met het maken van het ‘perfecte’ plaatje. 😉

Op een ochtend reden we eerst samen naar Waalenburg. Het was bewolkt, wat eigenlijk ideaal leek om kemphanen te fotograferen zonder last van tegenlicht. Tegenlicht was er inderdaad niet, maar het bewolkte weer maakte het fotograferen er niet eenvoudiger op.

Wat die ochtend wel bijzonder was, is dat er tussen de groep kemphanen een paar mannetjes waren met een opvallende kraag en uitgesproken territoriaal gedrag. In een eerder bericht schreef ik al over de drie soorten mannetjes kemphanen. De meest voorkomende groep zijn de territoriale mannetjes: ongeveer 84% van alle mannetjes behoort tot deze categorie. Zij voeren de meeste schijngevechten uit om indruk te maken op de vrouwtjes en verdedigen een klein stukje van de baltsplaats, de zogenaamde lek. Deze mannetjes zijn te herkennen aan hun grote, opvallend gekleurde kragen en oorpluimen, die kunnen variëren van zwart, roodbruin en oranje tot wit, of een combinatie van deze kleuren.

Plotseling gingen de kemphanen de lucht in. Wat een geluk, want ik vind het altijd prachtig om ze zo te zien vliegen. Ze maakten een rondje en landden vervolgens een stukje verderop.

Wordt vervolgd.

De volgende stop was bij Wagejot. Wat direct opviel, was de nieuwe loopbrug, mogelijk bedoeld voor onderzoekers of beheerders van het gebied. In ieder geval is het duidelijk dat de brug niet toegankelijk is voor bezoekers zoals wij.

Er was een grote groep rotganzen aanwezig. Dit is de kleinste ganzensoort. De naam ‘rotgans’ danken ze aan hun kenmerkende roep: een laag “rrrò… rrrò”. Volgens kenners zou ‘rorgans’ eigenlijk een treffendere benaming zijn.

Rotganzen broeden op de Siberische toendra’s. In de winter trekken ze naar het Waddengebied en de Zeeuwse Delta om daar te overwinteren. Een deel van de populatie reist nog verder door, naar Zuid-Engeland. Nederland speelt daarmee een belangrijke rol voor de rotgans. In dit artikel van Ruwan Aluvihare kun je er alles over lezen.

In Wagejot bevindt zich een grote kolonie grote sterns. Waarnemingen in 2026 laten zien dat de vogels al vroeg aanwezig zijn, wat er doorgaans op wijst dat de eerste eieren rond eind april worden gelegd.

In begin twintiger jaren zijn grote sterns uitzonderlijk hard getroffen door vogelgriep (H5N1). In 2022 leidde dit tot massale sterfte, waarbij ongeveer de helft van alle broedparen in Nederland en Vlaanderen verdween. Inmiddels neemt de populatie weer toe, maar het niveau van voor de vogelgriep is nog niet bereikt. Doordat grote sterns gemiddeld slechts één jong per twee jaar grootbrengen, verloopt het herstel traag.

Terwijl ik vanuit de auto foto’s maakte, vlogen plotseling alle vogels op. De grote sterns keerden na een korte ronde al snel terug naar hun broedplaats. De rotganzen daarentegen vlogen weg en keerden niet meer terug.

Het opvliegen viel samen met het geluid van een quad en het geroep van de schapenhouder, die op de Waddendijk een kudde schapen met lammetjes voortdreef. Dat zou een reden kunnen zijn.

We hebben een primeur in onze tuin. Een paar dagen geleden ontdekte mijn man het gezang van de zwartkop. Nog diezelfde dag lukte het mij om de vogel te fotograferen, terwijl hij hoog in de walnotenboom zat. Je moet er in deze tijd van het jaar ook echt bij zijn, want nog niet alle bomen staan volop in blad.

De zwartkop is de laatste decennia sterk in aantal toegenomen, onder andere dankzij natuurlijker bosbeheer en het ouder worden van bossen. De vogel heeft een voorkeur voor struiken en oudere bomen. En die zijn aanwezig in onze tuin. Hij laat zich niet altijd gemakkelijk zien, maar zijn melodieuze zang is in het voorjaar des te beter te horen.

Even later zat de zwartkop tussen de bloesem van de appelboom. Ook dan is het een kunst om hem tussen alle bloesem door goed in beeld te krijgen. Precies op het moment dat hij ging zingen, zat zijn snaveltje helaas verstopt achter een blaadje.