Een paar weken geleden bezocht ik de vogelkijkhut Meenthebrug. Op social media had ik verschillende meldingen gezien dat er regelmatig een ijsvogel werd gespot. Dat was voor mij reden genoeg om mijn camera´s te pakken en zelf weer een kijkje te gaan nemen.
Vol verwachting keek ik uit over de plas, die vrijwel volledig bedekt was met bladeren van waterlelies en gele plomp. Tussen de waterplanten scharrelde een groepje grauwe ganzen rustig rond, verder was het stil.
Op een gegeven moment kwam er een boot aanvaren. In eerste instantie dacht ik dat het een boswachter was, maar toen de boot dichterbij kwam en ik de spullen aan boord beter kon zien, bleek het een muskusrattenvanger te zijn. Muskusratten worden gevangen om schade aan dijken en oevers te voorkomen. Juist in Nederland is dat belangrijk, omdat deze dieren een risico vormen voor het waterbeheer en de waterveiligheid. Zie ook deze website.
Nadat hij beide oevers had geïnspecteerd op sporen van muskusratten, kwam hij weer terugvaren. Hij legde aan bij het plateau van de vogelkijkhut en klom met zijn hond op zijn arm naar boven. We maakten een praatje. Op mijn vraag wat voor ras zijn hond was vertelde hij dat het een Engelse Stafford was.
De muskusrattenvanger vervolgde zijn inspectie, dit keer te voet. Even later kwam hij terug, stapte weer in zijn boot en voer weg. Toen hij uit het zicht was verdwenen en de rust was teruggekeerd, hoopte ik dat de ijsvogel zich eindelijk zou laten zien. Tijdens het wachten kwam ik volledig tot rust. Er hoefde even niets, behalve kijken, luisteren en wachten.
In de verte landde een zwaan op het water. Een gans die zich precies op de landingsbaan bevond, moest zich haastig uit ´de voeten´ maken.
Wordt vervolgd.
