Er was eens een eekhoorntje dat in het bos bekendstond als Flitsstaart. Op een dag ontdekte hij iets heel bijzonders: hoog boven de grond hing een geheimzinnige toren van ijzer, vol lekkernijen.

Voorzichtig klom Flitsstaart naar boven. Vanuit de toren keek hij trots over zijn koninkrijk. “Dit moet de Eikeltoren zijn waar de vogels altijd over fluisteren,” piepte hij.

Maar de schat lag nog lager. Aan de toren hingen twee magische voorraadkamers. Zonder aarzelen hing Flitsstaart ondersteboven en reikte naar de zaden. Net toen hij een hap wilde nemen, verscheen er een klein vogeltje.

“Pas op!” tjilpte het vogeltje. “Alleen wie durft te hangen als een echte acrobaat mag van de schat proeven.”

Flitsstaart zwaaide heen en weer, hield zijn staart als een pluizig roer in de lucht en bleef keurig hangen. Het vogeltje knikte tevreden.

Vanaf die dag deelden de vogels en Flitsstaart de lekkernijen van de Eikeltoren. En wie goed kijkt in de tuin, kan hem soms nog zien bungelen tussen de voederhuisjes, op zoek naar zijn volgende avontuur.

Het sprookje is gegenereerd door AI op basis van de eerste en laatste foto.

Tijdens ons verblijf op Texel legde ik een aantal huizen vast die het typische gevoel van Texel uitstralen.

Tijdens mijn tocht kwam ik ook door Den Hoorn, met zijn karakteristieke scheefstaande kerktoren die al van verre zichtbaar is. Meestal fotografeer ik de kerk vanaf hetzelfde punt, maar deze keer besloot ik een andere plek op te zoeken. Dat leverde net even een ander perspectief op van dit markante Texelse monument.

Even verderop maakte ik een stop bij een huis op een splitsing. Ik ben er al ontelbare keren langsgereden, maar had er nog nooit de tijd genomen om even stil te staan. Deze keer besloot ik dat wel te doen en het huis wat beter te bekijken en te fotograferen.

Eenmaal thuis verdiepte ik mij in de bijzondere geschiedenis van ’t Torenhuis, een karakteristieke boerderij uit 1578. Het huis staat op de plek van het verdwenen dorp De Westen en is een van de weinige tastbare herinneringen aan een gebied dat door de eeuwen heen ingrijpend veranderde. Al rond het jaar 720 zou de missionaris Willibrord hier een eerste kapel hebben gesticht. Later groeide deze uit tot de moederkerk van Texel, waar eilandbewoners werden gedoopt, trouwden en hun laatste rustplaats vonden.

De kerk werd in 1571 door de Watergeuzen in brand gestoken. Hoewel ook het Torenhuis daarbij zwaar werd beschadigd, werd het herbouwd en bleef het de tand des tijds doorstaan. Eeuwenlang deed het dienst als kosterswoning van de kerk. Tegenwoordig is het een Rijksmonument en daarmee een waardevolle getuige van een rijk verleden. Een bijzonder detail is de miniatuur van de verdwenen kerktoren die als makelaar de topgevel siert en zo de herinnering aan de oude kerk levend houdt. Naast het Torenhuis lag eeuwenlang het katholieke kerkhof van Texel. Het terrein werd meer dan duizend jaar gebruikt als begraafplaats en bij graafwerkzaamheden zijn hier zelfs tot ver in de twintigste eeuw nog menselijke botresten gevonden.

Op tweede pinksterdag was de helft van het gezelschap alweer vertrokken. Het was erg gezellig dat onze zoon de rest van de midweek nog bij ons bleef. Met z’n drieën gingen we naar het strand bij de vuurtoren, in de hoop zeehonden te zien.

De rust was inmiddels teruggekeerd op Texel. De drukte van het pinksterweekend was voorbij en de stranden lagen er vrijwel verlaten bij.

Mijn aandacht werd getrokken door een hond die enthousiast over het strand rende. De eigenaren liepen ongeveer gelijk met mij op. Ik complimenteerde hen met hun prachtige hond en even later voegde ook onze zoon zich bij ons. De hond was niet alleen vriendelijk tegen zijn baasjes, maar ook naar ons toe. Het was een Toller.

De Nova Scotia Duck Tolling Retriever, kortweg Toller, is een energiek en intelligent hondenras met een opvallend vosachtig uiterlijk. Het is de kleinste van alle retrievers en afkomstig uit de Canadese provincie Nova Scotia. Het ras werd gefokt voor de eendenjacht. Door speels langs de waterkant te rennen, lokten de honden nieuwsgierige eenden dichterbij. Deze bijzondere jachttechniek staat bekend als tolling. Tollers zijn leergierig en actief en hebben dagelijks veel beweging en uitdaging nodig. Ze zijn doorgaans vriendelijk, hechten zich sterk aan hun gezin en kunnen daardoor moeite hebben met langdurig alleen zijn. Een bijzonder kenmerk is de zogenaamde ‘Toller-scream’: een hoog, schel geluid dat sommige Tollers laten horen wanneer ze erg enthousiast zijn.

Na deze mooie ontmoeting wandelden de mannen nog een eindje verder langs de vloedlijn. Zelf bleef ik op dezelfde plek staan om een aantal foto’s te maken van de langsscherende grote sterns.

De grote stern leeft voornamelijk van kleine vissoorten, zoals zandspiering, haring, sprot en spiering. Tijdens het jagen speurt hij vanuit de lucht het wateroppervlak af naar prooien. Daarbij maakt hij graag gebruik van stromingsrijke plekken waar veel vis aanwezig is. Ook keert hij vaak terug naar bekende foerageergebieden en let hij op het gedrag van soortgenoten om geschikte jachtlocaties te vinden.

Even later voegden de mannen zich weer bij mij. Onze zoon was zo lief om mijn trolley door het mulle zand mee te trekken naar de parkeerplaats.