Pedro had onlangs op zijn weblog een aantal prachtige foto’s geplaatst van de herfstkleuren in het Waterloopbos. Na wat reacties over en weer stelde hij voor om een keer samen naar het Waterloopbos te gaan. Zo ontmoetten we elkaar afgelopen zondagmiddag op de parkeerplaats van het Waterloopbos.
In het Waterloopbos liggen de restanten van voormalige waterloopkundige modellen. Het zijn stille getuigen van een tijd waarin ingenieurs hier onderzoek deden naar waterstromen, havens en waterwerken uit binnen- en buitenland. Waar vroeger het water zorgvuldig werd gestuurd voor allerlei experimenten, heeft de natuur inmiddels een groot deel van het terrein weer teruggenomen. Juist die combinatie van techniek, historie en natuur maakt het Waterloopbos zo bijzonder. Tijdens een wandeling kom je langs oude constructies, beken en schaalmodellen die herinneren aan het belangrijke onderzoek dat hier heeft plaatsgevonden.

Hoewel ik toch ieder jaar wel een keer in het Waterloopbos kom, waren er ook nu weer een aantal dingen die ik nog niet kende. Zo is er een nieuw pad aangelegd en een markering dat aangeeft dat hier vroeger een modelkeet heeft gestaan, waar medewerkers een groot deel van de dag doorbrachten.


Nadat we al enkele foto’s hadden gemaakt, vroeg Pedro op welke stand ik de witbalans had staan. Zelf heb ik deze meestal op automatisch staan. Pedro gaf als tip om eens de stand ‘bewolkt’ te proberen, want dat was het tenslotte ook die dag. Dat was een goede tip van Pedro, want met de witbalans op ‘bewolkt’ werden de kleuren veel natuurgetrouwer weergegeven.



De afgelopen jaren voert een omvangrijk restauratieprogramma uit om dit unieke erfgoed te behouden. Onderdeel van de ontwikkelagenda Waardevol Waterloopbos 2016-2026 is het herstel van tien belangrijke modelplaatsen. In onderstaand drieluik zie je een van de gerestaureerde gedeeltes. Op de middelste foto zie je het oude muurtje op de achtergrond en de nieuwe elementen op de voorgrond. Renovatie is noodzakelijk, maar we waren het er over eens dat we hoopten dat de natuur het weer zo snel mogelijk zou overnemen.



We wandelden al genietend, fotograferend en pratend verder. Op een omgevallen boom zaten meerdere porseleinzwammen. Pedro zette zijn lens op de macrostand en leefde zich uit op de onderste exemplaren. Ik vond er eentje op ooghoogte en dat was wel zo makkelijk. 😉





Bij deze stroompjes heb ik een langere sluitertijd gebruikt. Omdat ik geen statief bij me had en ook geen geschikt plekje kon vinden om mijn camera neer te zetten, heb ik uit de hand gefotografeerd. Toch ben ik niet ontevreden over het resultaat.

Pedro woont niet ver van het bos en komt er regelmatig. Hij weet dan ook goed de weg, en dat is natuurlijk handig. Het was volop genieten van de uitbundige herfstkleuren en de weerspiegelingen. Bij de nieuwe vlonderbrug stond ik op de uitkijk, in de hoop dat er wandelaars overheen zouden lopen. En ik had geluk! Aan de andere kant van de brug zagen we tot onze verrassing ook nog een mooie vliegenzwam.






Dit is een van mijn lievelingsplekjes in het Waterloopbos: het proefmodel van Marsa el Brega in Libië. Hier onderzochten Nederlandse waterbouwkundigen hoe de Libische haven het best kon worden ingericht. Met schaalmodellen werden golven, stromingen en zandtransport nagebootst. Zo konden de ingenieurs voorspellen waar verzanding zou optreden en hoe schepen veilig de haven konden bereiken.
Ik hoop dat ze dit proefmodel niet gaan restaureren, zoals ze dat wel hebben gedaan met deze golfmachines. Juist de verweerde en door de natuur overgenomen constructies vind ik zo mooi aan het Waterloopbos.


We sloten de mooie en gezellige fotokuier af met koffie en thee in het restaurant van Natuurmonumenten.












































































































