Tijdens het familieweekend bracht de grootste groep een bezoek aan Sneek. Sneek is een Friese Elfstedenstad en staat bekend om de watersport. Het is een levendige, historische stad met grachten, oude gebouwen en de jaarlijkse Sneekweek, het grootste binnenzeilevenement van Europa.

We parkeerden de auto in de buurt van de markante watertoren en wandelden naar de binnenstad. Terwijl we wachtten voor de openstaande brug maakte ik een foto van de Waterpoort. Deze stadspoort is het symbool van de stad. De poort werd rond 1492 gebouwd als onderdeel van de stadsverdediging en bestaat uit twee achtkantige torens met daartussen een brug en een voormalige poortwachterswoning. Sinds 1613 is het een sierpoort zonder militaire functie.

De groep familieleden splitste zich al snel op, ieder volgde zijn eigen interesses. In het gezellige centrum was van alles te beleven, waaronder een optreden van Jong Advendo. Op internet hadden we gelezen dat er die middag ringsteken werd gehouden. Mijn zus en ik besloten daar een kijkje te nemen.

Ringsteken is een oude Friese traditie die al eeuwenlang deel uitmaakt van dorpsfeesten en andere regionale evenementen. De deelnemers rijden in een Friese sjees, een karakteristiek rijtuig dat wordt getrokken door een Fries paard. Terwijl de menner het paard bestuurt, probeert de bijrijder met een houten stokje een kleine ring te steken. Om het folkloristische karakter van het evenement te benadrukken, zijn de deelnemers gekleed in traditionele Friese klederdracht, zoals die rond 1850 werd gedragen.

De oorsprong van het ringsteken ligt in de middeleeuwse steekspelen, waarbij ridders hun behendigheid oefenden door met een lans naar ringen te steken. Toen deze riddertoernooien verdwenen, bleef het spel voortbestaan als volksvermaak tijdens jaarmarkten en feestdagen. In Fryslân groeide het uit tot een geliefde traditie waarin niet alleen de sportieve strijd, maar ook cultuur, traditie en gezelligheid een belangrijke rol spelen.

Zodra een deelnemer de ring met de lans heeft gestoken, wordt deze trots omhooggehouden, zodat de jury en het publiek goed kunnen zien dat de ring daadwerkelijk is geraakt. Dat zorgt voor een extra feestelijk moment en maakt het spel aantrekkelijker om naar te kijken. Het is als het ware een klein triomfmoment voor de deelnemer. Bij de meesten is die triomf duidelijk van het gezicht af te lezen, terwijl een enkeling ogenschijnlijk onverstoorbaar blijft en geen spier vertrekt.

Er was eens een eekhoorntje dat in het bos bekendstond als Flitsstaart. Op een dag ontdekte hij iets heel bijzonders: hoog boven de grond hing een geheimzinnige toren van ijzer, vol lekkernijen.

Voorzichtig klom Flitsstaart naar boven. Vanuit de toren keek hij trots over zijn koninkrijk. “Dit moet de Eikeltoren zijn waar de vogels altijd over fluisteren,” piepte hij.

Maar de schat lag nog lager. Aan de toren hingen twee magische voorraadkamers. Zonder aarzelen hing Flitsstaart ondersteboven en reikte naar de zaden. Net toen hij een hap wilde nemen, verscheen er een klein vogeltje.

“Pas op!” tjilpte het vogeltje. “Alleen wie durft te hangen als een echte acrobaat mag van de schat proeven.”

Flitsstaart zwaaide heen en weer, hield zijn staart als een pluizig roer in de lucht en bleef keurig hangen. Het vogeltje knikte tevreden.

Vanaf die dag deelden de vogels en Flitsstaart de lekkernijen van de Eikeltoren. En wie goed kijkt in de tuin, kan hem soms nog zien bungelen tussen de voederhuisjes, op zoek naar zijn volgende avontuur.

Het sprookje is gegenereerd door AI op basis van de eerste en laatste foto.

Tijdens ons verblijf op Texel legde ik een aantal huizen vast die het typische gevoel van Texel uitstralen.

Tijdens mijn tocht kwam ik ook door Den Hoorn, met zijn karakteristieke scheefstaande kerktoren die al van verre zichtbaar is. Meestal fotografeer ik de kerk vanaf hetzelfde punt, maar deze keer besloot ik een andere plek op te zoeken. Dat leverde net even een ander perspectief op van dit markante Texelse monument.

Even verderop maakte ik een stop bij een huis op een splitsing. Ik ben er al ontelbare keren langsgereden, maar had er nog nooit de tijd genomen om even stil te staan. Deze keer besloot ik dat wel te doen en het huis wat beter te bekijken en te fotograferen.

Eenmaal thuis verdiepte ik mij in de bijzondere geschiedenis van ’t Torenhuis, een karakteristieke boerderij uit 1578. Het huis staat op de plek van het verdwenen dorp De Westen en is een van de weinige tastbare herinneringen aan een gebied dat door de eeuwen heen ingrijpend veranderde. Al rond het jaar 720 zou de missionaris Willibrord hier een eerste kapel hebben gesticht. Later groeide deze uit tot de moederkerk van Texel, waar eilandbewoners werden gedoopt, trouwden en hun laatste rustplaats vonden.

De kerk werd in 1571 door de Watergeuzen in brand gestoken. Hoewel ook het Torenhuis daarbij zwaar werd beschadigd, werd het herbouwd en bleef het de tand des tijds doorstaan. Eeuwenlang deed het dienst als kosterswoning van de kerk. Tegenwoordig is het een Rijksmonument en daarmee een waardevolle getuige van een rijk verleden. Een bijzonder detail is de miniatuur van de verdwenen kerktoren die als makelaar de topgevel siert en zo de herinnering aan de oude kerk levend houdt. Naast het Torenhuis lag eeuwenlang het katholieke kerkhof van Texel. Het terrein werd meer dan duizend jaar gebruikt als begraafplaats en bij graafwerkzaamheden zijn hier zelfs tot ver in de twintigste eeuw nog menselijke botresten gevonden.