Vandaag stond er na lange tijd weer een fotokuier met fotomaatje Jan op het programma. We hadden mooie plannen en Jan zou onze kant uitkomen. Door de dichte mist dreigden die plannen echter bijna in het water te vallen. Met enige vertraging stapte Jan toch in de auto en zaten we even later met z’n drieën aan de koffie, met uitzicht op de voortuin.

Tot onze verrassing landden daar ineens zes puttertjes in de toverhazelaar. Mijn camera met telelens lag binnen handbereik en ik kon er snel enkele foto’s van maken voordat ze verder vlogen. Het weer werkte jammer genoeg niet echt mee, maar ze krijgen toch een plekje op mijn weblog.

Na de koffie reden we naar het rietland. Daar was het gezellig druk waarbij het gezelschap net aan de lunch ging.

We hoopten dat de mist zou optrekken, zodat we een fotoserie en filmpjes met de camera’s en met de drone konden maken. Het liep uiteindelijk anders dan we gehoopt hadden, maar daarover later meer. Misschien laat Jan daar eerst al iets van zien en volg ik daarna.

Op vrijdag 30 januari hadden we een prachtige winterse dag met een besneeuwd landschap. Ik besloot op die dag de tuinvogeltelling te gaan doen. Wellicht dat het door de sneeuw kwam, maar er kwamen heel veel vogels langs op onze voedertafel in de voortuin. Ik schreef daarover in dit bericht en in dit bericht.

Eén gast vond ik wel heel bijzonder en dat was de appelvink en die krijgt dan ook een apart plekje op mijn weblog.

De appelvink liet een tolerant gedrag zien tegenover andere vogels. Op de onderstaande foto is bovendien goed te zien hoeveel groter hij is dan een gewone vink. Het verschil in formaat maakt duidelijk waarom de appelvink zo’n imposante verschijning is op de voedertafel.

De snavel van een appelvink kan een indrukwekkende kracht uitoefenen: metingen laten zien dat hij tot zo’n 50 kilogram drukkracht kan genereren. Daarmee kraakt hij moeiteloos harde kersenpitten en beukennootjes, voedsel dat voor de meeste andere zangvogels simpelweg onbereikbaar is.

Die kracht dankt de appelvink aan zijn bijzondere snavel. De snavel is kegelvormig, kort en breed aan de basis, waardoor de kracht efficiënt naar de punt wordt geleid. Dat maakt het mogelijk om pitten precies op hun zwakste plek te klemmen en te breken.

Ook de kaakspieren spelen een grote rol. De belangrijkste kaakspier is bij de appelvink uitzonderlijk groot en werkt bijna als een hydraulische pers: de korte, dikke spiervezels zijn perfect voor maximale kracht. Daarnaast is de schedel opvallend robuust. De botstructuur rond de snavelbasis is verdikt en verstevigd, zodat de enorme druk geen schade veroorzaakt. Het is alsof de vogel een ingebouwde helm draagt die alle krachten opvangt.

Sinds vannacht tot in de loop van de middag geldt in het noorden code rood vanwege ijzel. IJzel is de lastigste vorm van gladheid om te bestrijden. Doordat de regen onderkoeld is ( met een temperatuur onder nul) bevriest die direct bij het raken van de grond, wegen en andere objecten. Daardoor ontstaat vrijwel meteen een dunne maar verraderlijke ijslaag.

Toen het gisteravond werd aangekondigd ben ik mijn archief ingedoken. Op 6 januari 2016 hadden we ook ijzel. Onze zoon schaatste toen op onze oprit en op straat. Ik schreef daarover in dit bericht. Om veilig over straat te kunnen had ik sokken over mijn wandelschoenen gedaan.

Op vrijdag 30 januari lag er een mooi laagje sneeuw. Toevallig was dat ook de dag waarop ik meedeed aan de vogeltelling en een fotoserie maakte van de verschillende tuinvogels. Het was opvallend druk in de tuin; er lieten zich veel vogels zien. De sneeuw zal daar ongetwijfeld een rol in hebben gespeeld.

Die dag deden ook een aantal spreeuwen onze voedertafel aan. In het zonlicht kwamen hun iriserende kleuren prachtig naar voren. Spreeuwen leven in groepen, wat waarschijnlijk de reden is dat ze andere vogels in hun nabijheid tolereren. Dat was ook mooi te zien op de voedertafel, waar ze gebroederlijk naast andere vogels zaten.

Dat kun je niet zeggen van de gaai, die bepaald niet sociaal te noemen is. Na zijn landing stoven de andere vogels alle kanten op. Dat is op zich niet ongebruikelijk, want bij iedere nieuwe gast vliegen de eerdere bezoekers meestal op, het lijkt wel het first in, first out-principe. Maar ook nadat de rust was teruggekeerd, duldde de gaai geen enkele andere vogel op de voederplank.

Hoe noemen jullie deze vogel eigenlijk: Vlaamse gaai of gewoon gaai? Zelf gebruik ik pas sinds enkele jaren de officiële naam gaai, al moet ik daar nog steeds een beetje aan wennen.

Al in 1999 besloot de Commissie Systematiek Nederlandse Avifauna (CSNA) dat de officiële naam van Garrulus glandarius voortaan gaai zou zijn. De reden daarvoor is dat deze vogel in een groot deel van Europa voorkomt; de toevoeging “Vlaamse” suggereert ten onrechte dat het om een regionale soort gaat. Op de website van Roots is onder meer te lezen hoe die toevoeging “Vlaams” ooit is ontstaan.

De vogel liet zich van alle kanten vastleggen. Het was me niet eerder opgevallen dat de gaai, naast zijn prachtige kleuren, ook nog een grappig toupetje heeft.

Dit weekend is het weer tijd voor de tuinvogeltelling. Op vrijdag heb ik geteld. Ook maakte ik een fotoserie van de tuinvogels die kwamen foerageren in de voortuin. De verse sneeuw was een mooie bijvangst en gaf een fijn winters sfeertje.

In de vroege ochtend, toen het nog bewolkt was, kwam de zanglijster weer eens een kijkje nemen. In de dagen dat er geen sneeuw lag heb ik deze niet gezien.

Op de voedertafel pikte een pimpelmees een graantje mee. De pimpelmees is op vrijdag in de onderste regionen geëindigd, want het vogeltje heeft zich de rest van de dag nauwelijks meer laten zien.

Tegen half tien brak de zon door de bewolking. Dat was een mooie meevaller, want in het zonlicht komen de vogels op de voedertafel veel beter tot hun recht. Ik zette de camera met telelens op een statief in de huiskamer, zodat ik ze tussen de bedrijven door kon fotograferen.

De huismus belandde op nummer één. Het zijn overigens echte badderaars. In groepjes foerageren ze op de voedertafel of kwetteren ze gezellig samen in de laurier of in de hulst.

De koolmezen zag ik vrijdag het vaakst. Soms foerageerden ze met wel vier tegelijk op de voedertafel. Ze komen op een mooie tweede plaats. De koolmees laat zich vaak zien, omdat ze niet schuw zijn en zich graag bij het vogelvoer ophouden.

Dit jaar staan de vinken in de top drie. Het is altijd een feest om deze kleurrijke vogels te zien.

Ook de merels zijn in onze tuin goed vertegenwoordigd. Ze scharrelen onder de struiken, maar komen ook graag op de voedertafel. Hieronder staat links een mannetje en rechts een vrouwtje.

De soorten die wel voorbij kwamen, maar die ik helaas niet op de foto heb gekregen, waren het roodborstje, de ekster en de heggenmus. Op een later moment zoom ik nog verder in op andere bijzondere tuinvogels.

Vandaag neem ik jullie opnieuw mee naar Texel. De iconische, scheefstaande witte kerktoren in Den Hoorn kon natuurlijk niet ontbreken op de foto. Wat een geluk dat de dreigende lucht perfect meewerkte.

Mijn man en ik reden naar de Mokbaai, waar we de auto parkeerden voor een wandeling langs de Horsmeertjes. Toen we daar stonden, kwam de veerboot aan. Een eindje verderop leek het dat de kustwacht bezig was met een oefening.

In de Mokbaai zat een grote groep vogels ineengedoken in hun veren te rusten. Met mijn telelens kon ik niet goed zien welke vogels het precies waren. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat de verrekijker helaas thuis lag. Af en toe hoorde ik de roep van een wulp, maar ik kon hem niet vinden. Pas toen ik thuis de foto’s op mijn computer bekeek, ontdekte ik dat het allemaal wulpen waren. 😉

Vervolgens maakten we een prachtige wandeling langs de Horsmeertjes. Overal zagen we nog volop bessen aan de struiken hangen. Merels en koperwieken genoten zichtbaar van het overvloedige aanbod. Het was nog een hele kunst om ze tussen de takken door acceptabel op de foto te krijgen.

Na de wandeling reden we terug naar ons logeeradres in Oudeschild. Onderweg maakten we nog een korte stop bij De Petten, waar we een aantal slobeenden en een wintertaling zagen foerageren.

Deze serie had ik al geruime tijd klaarliggen. Door de winterse periode en de bijbehorende fotoprojecten was het er nog niet van gekomen om de foto’s te publiceren.

Fotomaatje Jan kwam naar de Kop van Overijssel om samen een fotokuier te maken. Na de koffie reden we naar Giethoorn. Aan de Kerkweg maakten we een korte stop om enkele foto’s te maken van het Molengat.

Vervolgens reden we door naar de Dwarsgracht. Het grootste deel van dit dorp is niet per auto bereikbaar, dus ook wij parkeerden de auto en gingen te voet verder. Eén van mijn doelen was om Jan te laten zien waar Jan en Henny hun nieuwe stek hebben gevonden. De beide Jannen hadden elkaar eerder al eens ontmoet tijdens een fotokuier op de Dwarsgracht. Destijds was rietsnijder Jan in zijn schuur bezig met het binden van riet, en maakten Jan en ik daar samen een fotoserie van. Dat verhaal is terug te vinden in dit bericht op mijn vorige weblog.

We passeerden het eerste bruggetje, dat dringend aan een restauratie toe is. Een eindje verder maakte we vanaf de hoge brug enkele overzichtsfoto’s van de omgeving. Het was leuk om Henny daar ook nog spontaan te spreken; ze zag ons fotograferen en kwam naar buiten om een praatje maken. Daarna reden we met de auto door naar de parkeerplaats van De Otterskooi, waar we onze broodjes aten. Op de terugweg maakte ik nog enkele overzichtsfoto’s van het prachtige rietlandschap.

Vanaf de Dwarsgracht koersten we via de Beulakerweg, De Blauwe Hand, Ronduite en Sint Jansklooster verder. Onderweg maakten we op verschillende plekken een korte stop om foto’s te maken. Op de tweede foto is te zien hoe Jan naast de vlonder loopt; deze was namelijk spiegelglad.

Via de Leeuwte kwamen we aan in buurtschap Moespot, met het gelijknamige café De Moespot. Hier maakten we een uitgebreidere fotoserie. Jan heeft deze serie prachtig gepresenteerd en de bijbehorende geschiedenis beschreven op zijn weblog.

De reden dat we voor deze route kozen, werd hier duidelijk. We wilden namelijk een kijkje nemen bij de herstelwerkzaamheden aan het A.F. Stroinkgemaal. De buizen van dit gemaal worden momenteel gerestaureerd. Telkens wordt één originele buis verwijderd en in Harlingen gerestaureerd. De buis wordt tijdelijk vervangen door een zogenoemde dummybuis. Op de onderstaande foto’s is dat de linker buis.

Op de website Waterschap Drents Overijsselse Delta kun je er over lezen en is ook onderstaand filmpje te zien.

Vanaf gemaal Stroink reden we door naar Blankenham. Op de dijk maakten we nog een paar keer een stop, waar ik de onderstaande foto’s maakte. Daarna was het tijd om huiswaarts te keren. De dagen waren nog kort en een kop koffie bij de houtkachel lonkte. 😉

Ten noorden van de jachthaven in Oudeschild ligt een klein strandje. Elke keer als ik op Texel ben, rijd ik daarheen. In een eerder bericht liet ik een fotoserie zien van het kunstwerk De Fuik. Dit keer liet ik het rechts liggen en wandelde ik verder, richting de Waddenzee.

Mijn aandacht werd getrokken door een surfer op de Waddenzee. Al snel had ik door dat dit geen gewone surfplank met zeil was. Gelukkig had ik mijn camera met telelens bij me en maakte ik een fotoserie. Deze manier van surfen wordt wingfoilen genoemd.

Wingfoilen is een relatief nieuwe vorm van surfen, waarbij je wordt voortgedreven door een soort vlieger, de wing. Je staat op een surfplank die, dankzij een vleugelconstructie onder de plank, de zogeheten hydrofoil, ongeveer vijftig centimeter boven het water lijkt te zweven, in plaats van eroverheen te glijden.

Al bij snelheden vanaf zo’n 10 km/u zorgt de opwaartse kracht van de vleugels ervoor dat de plank omhoogkomt en je letterlijk zwevend over het water gaat. Door de lage weerstand zijn met weinig wind toch relatief hoge snelheden mogelijk.

In tegenstelling tot windfoilen hoef je voor wingfoilen niet te kunnen windsurfen. Dat maakt deze sport toegankelijker voor een breder publiek. Wel zijn een goede balans en gevoel voor de wind belangrijke voorwaarden om het wingfoilen snel onder de knie te krijgen.

Op het strandje speelden een paar kinderen en liep een vrouw. Al snel bleek dat zij bij de surfer hoorden. Ze vroeg of ik de fotoserie met hen wilde delen. Dat gaf mij meteen de gelegenheid om te vragen hoe deze manier van surfen heet. Een week na onze vakantie heb ik een uitgebreide selectie foto’s met hen gedeeld, en ze waren daar zeer content mee.

Op maandagavond, rond kwart over tien, stuurde onze dochter een berichtje in onze gezinsapp: er was kans op Noorderlicht! We gebruiken hiervoor een app en volgen Noorderlichtjagers. Enkele minuten later ontvingen we een bericht van onze zoon, waarin hij een foto deelde van het prachtige Noorderlicht boven Amsterdam. Hij had de foto genomen vanaf zijn eigen balkon.

Omdat ik mijn telefoon vanaf 22 uur op stil had staan, zag ik de berichtjes pas een kwartier later. Zodra ik ze las, heb ik in alle richtingen van ons huis naar de lucht gekeken, maar helaas zag ik niets.

De avond erna was de KP-index opnieuw hoog, eerst 6 en later zelfs 7. Vanuit het hele land kwamen meldingen binnen, waarvan de dichtstbijzijnde op slechts 4 kilometer afstand. Dus besloot ik om buiten te gaan staan met mijn camera op statief, klaar voor een nieuwe poging.

Hoewel de verwachtingen al waren dat het niet zo spectaculair zou zijn als de avond ervoor, hoopte ik toch op een mooie ervaring. En inderdaad, het was bij lange na niet zo indrukwekkend als de avond ervoor. Met een geoefend oog was er slechts een vage verkleuring aan de horizon te zien. Op de foto’s kwam er net iets meer naar voren dat bekend staat als fotografisch noorderlicht.

Op een prachtige winterdag besloot ik een wandeling te maken rond de Havenkolk in Blokzijl. Tijdens mijn wandeling viel mijn blik op de overkant van het water, waar een indrukwekkend groot schip lag. Het schip trok meteen mijn aandacht en ik besloot het van dichterbij te verkennen.

Toen ik het schip naderde, besloot ik vanaf de oostkant van de Havenkolk een foto te maken. De huizen aan het Waterkeringpad staken prachtig af tegen het rustige water, dat hun silhouetten perfect weerspiegelde.

Vervolgens kon ik mijn creatieve hart ophalen op het schip zelf, de Disponibel, dat in 1922 werd gebouwd. Het schip bood talloze fotomogelijkheden, en ik maakte volop gebruik van de unieke sfeer en historische details.

Wat dit schip extra bijzonder maakt, is dat het verhaal ervan op een spandoek is te lezen. Voor wie meer wil weten, is het volledige verhaal ook online te vinden op de website van Schepencarrousel.

Toen ik bij de achterkant van het schip aankwam, vloog er een ijsvogel op. Het leek erop dat de vogel net van het roer was weggevlucht, waarschijnlijk na daar te hebben gezeten om te vissen. Het was jammer dat ik de ijsvogel niet eerder had opgemerkt, want dan had ik hem misschien voorzichtiger kunnen benaderen om wat foto’s te maken.

Na mijn avontuur bij het schip wandelde ik terug langs de statige herenhuizen aan de Bierkade. De foto aan de rechterkant is gemaakt net buiten Blokzijl, waar ik uitkijk op de wal en een hoogwaterkanon.