Spelen met water in het Waterloopbos

Vandaag neem ik jullie mee naar het volgende schaalmodel in het Waterloopbos, zie Google Maps. Tijdens het maken van dit blog zocht ik naar meer informatie over de schaalmodellen en zo kwam ik terecht op de site van Abe Hoekstra. Hoekstra was werkzaam bij het Waterloopkundig Laboratorium van 1966 tot 1996. Op die site kun je o.a. lezen waarom deze locatie zo geschikt was voor het maken van een Waterloopkundig laboratorium. 

Op deze site zijn foto’s van de modellen te zien uit de tijd dat het Laboratorium functioneel was. Toen ik door de foto’s scrolde besefte ik pas hoe belangrijk dit Waterloopkundig Laboratorium wereldwijd is geweest. 

Door de snelle ontwikkeling van de computer werd het mogelijk om bijvoorbeeld havens en rivieren op het beeldscherm te modelleren en modelberekeningen te laten uitvoeren. Het bouwen van schaalmodellen was niet meer in alle gevallen nodig. Een groot deel van het terrein was dan ook overbodig geworden.

Het Waterloopkundig Laboratorium heeft in die tijd de keuze gemaakt om te concentreren in Delft. Als gevolg daarvan heeft het Waterloopkundig Laboratorium in 1996 dit terrein verlaten. Een groot deel van het terrein was al eerder verkocht aan een projectontwikkelaar. Deze had plannen om er een ​​bungalowpark van te maken. Deze plannen zijn niet doorgegaan. Sinds 31 december 2002 is Natuurmonumenten eigenaar van het terrein.

Het Waterloopbos is interessant en leuk voor jong tot oud. De kinderen kunnen er heerlijk met water spelen.

Schaalmodellen in Waterloopbos

In het Waterloopbos vind je de schaalmodellen van zo’n dertig grote waterwerken uit de hele wereld. De Deltawerken zijn hier ontworpen, maar ook de havens van Rotterdam, Lagos, IJmuiden, Istanbul en Bangkok.

Het Waterloopkundig Laboratorium deed jarenlang onderzoek in het Waterloopbos en bootste met water, stuwen, dammen en golfslagmachines de werkelijkheid na.

De natuur heeft langzaam weer bezit genomen van de waterloopkundige modellen in het bos.

Oude watergoten, stuwen en sluizen zijn begroeid met struiken en planten. Sterrenmos bedekt oevers, varens omringen de contouren van oude havens en in het water groeien zilvergrijze wilgen.

Dieren zoals de ijsvogel en libellen voelen zich met al dat stromende water prima thuis in het Waterloopbos. Een uniek bos door de wisselwerking van natuur en techniek. Bron is deze site.

Waterloopbos

In het Waterloopbos ‘loopt’ het water door het bos …

De komende tijd neem ik jullie mee naar een prachtige herfstdag in het Waterloopbos.

Het was op zondag 10 november. De parkeerplaats stond bomvol. Velen dachten er net zo over als wij, deze zonnige en kleurrijke herfstdag moest meegepakt worden.

Waarom het water daar zijn lus neemt dat vertel ik later.

Een kleurrijke gast

Sinds drie weken hebben we een kleurrijke gast in onze tuin. Op een dag was hij er en is hij niet meer weggegaan.

Hij scharrelt door onze tuin, maar blijft het liefst in de buurt van de kippenren.

Er zijn in onze tuin voldoende rommel- en schuilhoekjes. De gevallen appels en peren laten we altijd liggen voor de dieren en daar maken ze dankbaar gebruik van.

De fazant kan prima vliegen en zoekt regelmatig een hoger punt in onze tuin waardoor hij alles goed kan overzien. Dat gaf mij de gelegenheid om in te zoomen op zijn mooie kop.

In verband met predatoren hebben we onze grote buitenren volledig omheind en overkapt. Ook de vele huiskatten uit het dorp weten onze tuin te vinden. Deze fazant scharrelt los door onze tuin. We hopen dat deze fazant goed op zichzelf kan passen.

 

 

Filmopname in het theater

Toen ik het theater in Efeze betrad zag ik al snel dat er iets bijzonders aan de hand was.

Men was daar bezig met een filmopname. 

Het jongetje leek de hoofdrol te spelen. Hij moest op een drafje naar boven lopen. 

Deze vrouw bekommerde zich om de kleine hoofdrolspeler. 

Ik zat inmiddels bovenin het theater. Vandaar had ik mooi zicht op de filmset. De set was afgezet met een lint en met waarschuwingsbordjes, met het doel dat de toeristen niet door het beeld zouden lopen.

De mannen met de reflectieborden waren er maar druk mee. Beneden stonden de andere acteurs te wachten totdat zij hun rol moesten spelen.

Ik concludeerde dat het jongetje ging vertrekken en dat hij uitgezwaaid werd door zijn vader en moeder, door zijn opa en oma en door zijn broertjes.

Van het geheel heb ik een filmpje gemaakt. Door het filmpje krijg je beter een indruk hoe het in zijn werk ging.

 

 

Romeinse Efeze

We brachten tijdens onze vakantie een bezoek aan het Romeinse Efeze. Ook in 2017 en in 2018 waren we daar. Ik schreef daarover op mijn weblog,  zie hier en hier

Ook deze keer heb ik geprobeerd om een ​​andere fotoserie te maken dan de voorgaande jaren.   

Er werd driftig gefotografeerd en geschreven. 

De meeste toeristen worden in groepen rondgeleid met een gids. De gidsen hebben een herkenningsteken aan een stokje. Op deze manier is de gids in de mensenmenigte gedwongen terug te vinden door de afgedwaalde toeristen die bij hem horen. Deze gids ‘betrapte’ mij op  het maken van een portretfoto. 

Efeze is de meest bezochte bezienswaardigheid van het land. Op sommige momenten kon je dat wel merken. Op andere momenten was de straat uitgestorven, zoals in de Marmeren Straat. 

De Bibliotheek van Celsus wordt geroemd als een van de mooiste en bekendste gebouwen die zijn overgebleven uit de oude Grieks-Romeinse tijd. De bibliotheek werd gebouwd op het oosten geproduceerd het ochtendlicht de bibliotheek in zou vallen. De leeszaal zelf was bekleed met marmer en in nissen in de muren werden ongeveer 12.000 perkamentrollen bewaard. In 2017 hadden we een informatieboekje gekocht over deze opgraving. In het boekje zitten een aantal doorzichtige bladzijden die je over het huidige gebouw kunt leggen. Op die manier krijg je een indruk hoe het er ooit heeft uitgezien. 

Er is in de toekomst nog genoeg werk te verzetten.

Dit jaar klom ik voor het eerst naar het hoogste punt in het Groot Theater. Dit theater is een van de grootste bouwwerken uit de antieke tijd. Vanaf dit punt had ik een prachtig uitzicht Op de achtergrond ligt de Havenstraat. 

Een priester en een kat keken uit over de straat.

 

 

Fotograferen of genieten?

Op het resort waar we onze vakantie vierden kwamen ook veel gasten die op doorreis waren. Op een namiddag arriveerde een groep Aziaten die Efeze hadden bezocht. Kenmerkend voor toeristen uit een Aziatisch land is wel het continu fotograferen van zichzelf.

Als ik ze zo bezig zie dan heb ik sterk de indruk dat ze meer bezig zijn met het fotograferen dan met het genieten van de omgeving.

De man nam de meest bijzondere poses aan en de vrouw maar fotograferen. Dit ging zo tijden door.

Na enige tijd verscheen er nog een Aziatische vrouw ten tonele. Zij had haar mobiel op een statief geplaatst. Ze activeerde haar zelfontspanner…

en nam haar positief in. Dan liep ze weer naar haar mobiel, activeerde de zelfontspanner en nam weer haar positie in. Dit herhaalde zich tientallen keren.

In aanvang controleerde de man op de telefoon of de foto’s van hem waren gelukt. Hij leek niet tevreden.

De andere fotograaf werd om hulp gevraagd. Zij mocht nu proberen goede foto’s te maken van de springende man.

En gaat het bij deze mensen nu om het fotograferen of om het genieten, vraag ik me dan af. Nadat ik de verrichtingen van deze toeristen had vastgelegd liep er een klein kereltje door mijn beeld. Geef mij maar zo ‘n spontaan fotomodelletje. Het rood van de ondergaande zon scheen op zijn krullen. Dat vind ik genieten !

Hagedis in de citadel

Tijdens ons bezoek aan de opgraving van het Byzantijnse Efeze namen we ook een kijkje binnen de muren van de citadel. Deze citadel werd in het jaar 500 gebouwd en ligt op het hoogste punt van de heuvel Ayasoluk in Selçuk.

In de citadel hadden we een leuke ontmoeting. Ik werd er op gewezen door mijn eega, want ik had het zelf niet ontdekt. Tegen de muur zat een hagedis geplakt.

Op de computer heb ik getracht deze hagedis te determineren maar het is me niet gelukt. In Turkije leven meer dan zeventig verschillende reptielsoorten, waarvan de hagedissen in allerlei soorten en maten het grootste deel vertegenwoordigen.

De hagedis klom tegen de muur naar boven en ging er bovenop zitten. Met de camera in de aanslag kroop ik met een omweg ook op de muur. En zo maakte ik enkele foto’s van bovenaf.

Een paar seconden later kroop de hagedis weer naar beneden en ging ik ook weer naar beneden. Het leek wel een kat-en-muisspel. Het spelletje heeft mij wel een aantal acceptabele foto’s opgeleverd.