Een groenpootruiter in Waalenburg

Een van mijn vaste plekjes om op Texel vogels te kijken, is Waalenburg. In het najaar zijn er alleen niet zoveel vogels te bekennen als in het voorjaar. Wel waren er mooie, lieflijke wolkjes te zien boven het verder lege vogellandschap.

Een eindje verderop maakte ik mijn volgende stop. Halverwege de plas foerageerde een groenpootruiter. Deze steltloper is gemakkelijk te herkennen aan zijn lange, groene poten en elegante houding. Al foeragerend liep hij het eilandje op, waar zijn lange groene poten goed te zien waren. Het eilandje leek echter niet veel voedsel te bieden, want al snel liep hij weer terug het water in.

Vanaf Waalenburg vervolgde ik mijn weg over de Bargerweg. Daar stond een groepje schapen bij elkaar. De ram met het blauwe dekblok had zichtbaar goed zijn best gedaan. Even verderop stopte ik nogmaals op de Bargerweg om een foto te maken van een typisch Texelse stolpboerderij, met op de voorgrond een túnwal.

In de haven van Oudeschild

Na ons bezoek aan de bunker bij Den Hoorn fietsten we verder naar de Horsmeertjes. Daar was eigenlijk weinig bijzonders te zien. Vervolgens fietsten we door naar de veerhaven, waar we per ongeluk op een mountainbikepaadje terechtkwamen. Vanaf de veerhaven volgden we de Waddendijk richting Oudeschild.

In Oudeschild hebben we geluncht en daarna maakten we een rondje door de haven. In de haven is altijd wel iets te beleven. Er varen boten de haven in en uit en kinderen vissen op krabbetjes, waarbij de ouders net zo hard meedoen. Ondertussen staat er een meeuw op de uitkijk. Zodra een krabbetje even uit het oog wordt verloren, probeert hij zijn slag te slaan.

‘voor de vissers die het leven op zee lieten’

Bunker bij Den Hoorn

Tijdens de herfstvakantie op Texel hadden we de meeste dagen prachtig weer. Op een van die dagen stapten we op de fiets. We fietsten eerst in de richting van Den Hoorn.

Ten westen van Den Hoorn staat een bunker. We konden ons niet herinneren dat we daar eerder waren geweest, dus besloten we er een kijkje te nemen. Tijdens onze klim naar boven genoten we van het prachtige uitzicht, onder andere op de kerk van Den Hoorn.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog maakten honderden bunkers en andere verdedigingswerken deel uit van de Duitse Atlantikwall, een enorme verdedigingslinie langs de kust van het bezette West-Europa. Door de ligging tegenover Den Helder en bij de toegang tot de Waddenzee had Texel een belangrijke strategische positie.

De bunker bij Den Hoorn werd al in 1938 door Nederlandse militairen gebouwd. Later gebruikten de Duitsers de bunker als observatiepost. Vanaf deze plek konden ze de omgeving goed overzien.

Na de bevrijding kregen de bunkers soms verrassende nieuwe bestemmingen. Sommige werden gebruikt als opslagruimte, paardenstal of kippenhok. Er ontstonden zelfs kleine woonlocaties en sommige bunkers werden verhuurd als vakantiehuisje. Bij De Koog dienden enkele bunkers als eenvoudige verkooppunten waar badgasten ijs, limonade en koffie konden kopen. De dikke betonnen muren hielden de drankjes lekker koel!

Vanaf de jaren vijftig zijn veel bunkers opgeblazen, gesloopt of onder het zand verdwenen. Andere zijn door duinafslag in zee terechtgekomen. Volgens Staatsbosbeheer zijn er op Texel nog ongeveer vijftig bunkers bewaard gebleven. Sommige zijn inmiddels vrijwel onzichtbaar, doordat planten en struiken eroverheen zijn gegroeid.

Wulp en rosse grutto op Texel

Op de middag waarop ik de regenboog boven de duinen fotografeerde, besloot ik ook nog even langs mijn vaste vogelkijkplaatsen te rijden. Bij Wagejot zag ik een wulp foerageren. Ik was bang dat ik last zou hebben van tegenlicht, maar dat viel gelukkig mee. De wulp liep mooi in het licht van de namiddagzon.

De wulp vond mijn auto kennelijk toch iets te dichtbij staan en vloog op, om vervolgens neer te strijken op het naastgelegen eilandje.

Op dat eilandje foerageerde een rosse grutto. De twee vogels zaten elkaar niet in de weg en foerageerden gebroederlijk naast elkaar. Thuis kon ik met behulp van Obsidentify met zekerheid vaststellen dat het om een rosse grutto ging. Ik vind het nog best lastig om het verschil te zien tussen een grutto en een rosse grutto. In dit filmpje en op de website van Vogelskijken wordt het verschil duidelijk uitgelegd, maar dan nog.

Even later foerageerde de wulp langs de opstaande oeverrand. Tijdens het schrijven van dit bericht ontdekte ik op de website van Vroege Vogels een interessante podcast over de anatomie van de wulp. Daarin wordt onder andere het verschil tussen de snavels van de wulp en de grutto uitgelegd.

Even later scharrelde de wulp weer rond op het eilandje, terwijl de rosse grutto in het water op zoek was naar een lekker hapje.

Als afsluiting maakte ik nog een overzichtsfoto van Wagejot, voordat ik met een voldaan gevoel terugreed naar het vakantiehuisje.

Een regenboog boven de duinen

Na de wandeling en het bezoek aan twee ‘musea’ in Oosterend op Texel werd het tijd om de ruimte op te zoeken. Vanuit Oosterend reden we naar strandpaviljoen Kaap Noord aan de Waddenzee. Dit is een van onze lievelingsplekjes op het eiland.

Het was nog steeds bewolkt, maar gelukkig wel droog. De temperatuur was nog aangenaam hoog voor de tijd van het jaar, er zaten dan ook nog mensen buiten. Op het strand stond nog één strandhuisje, klaar om weggebracht te worden naar de winterstalling. Ook de houten pier was al herfst- en winterklaar gemaakt. Wij zochten een plekje op in het gezellige restaurant.

Na de lekkere versnapering reden we door naar de vuurtoren. Daar begon het een beetje te spetteren, we zagen daarom af van de geplande wandeling.

We reden terug naar het vakantiehuisje. Een uurtje later brak de bewolking steeds verder open en begon het bij mij te kriebelen. Ik besloot een ritje naar de duinen te maken. Misschien zou ik nog wat mooie luchten kunnen fotograferen. Toen ik bij de duinen was aangekomen zag ik plotseling een regenboog verschijnen. Snel zette ik de auto aan de kant en maakte er een paar foto’s van.

Een eindje verderop maakte ik nog een aantal foto’s van het mooie duinlandschap, met daarboven spannende wolkenluchten.

De geschiedenis van het Loodswezen

Na ons bezoek aan de Wolkathedraal in Oosterend wandelden we verder door de Peperstraat. We kwamen opnieuw langs een kerk, waar mijn aandacht werd getrokken door een oude foto. Mijn man raakte buiten aan de praat met een vrouw die daar stond te wachten. Binnen was een tentoonstelling over de geschiedenis van het loodswezen. De vrouw, die als suppoost aanwezig was, nodigde ons uit om een kijkje te komen nemen.

We namen eerst plaats aan een tafel, waar de vrouw haar verhaal begon te vertellen. Ze had zelf altijd gevaren en wist veel te vertellen over de scheepvaart en het loodswezen. Terwijl zij vertelde, maakte ik ondertussen foto’s van onder andere een deel van de collectie en het interieur van de kerk. De collectie was overigens eigendom van een particulier.

Ze legde ons uit hoe de snelheid van een schip in knopen werd gemeten. Ook vertelde ze over de instrumenten die aan boord werden gebruikt, het seinen met vlaggen en nog veel meer zaken die met de scheepvaart en het loodswezen te maken hebben.

Terwijl ik een foto maakte van de vrouw die vertelde hoe vroeger de diepte werd bepaald met een peillood, zag ik op de achtergrond een trap naar boven. Met haar toestemming mocht ik daar een kijkje nemen. Boven was niet veel te zien, behalve een versleten toetsenbord van het kerkorgel. Vanaf de balustrade had ik wel een mooi overzicht over de tentoonstelling.

De vrouw vertelde dat het de een-na-laatste dag van de tentoonstelling was. Daarna werd alles weer opgeruimd, omdat de kerk gerenoveerd gaat worden. Tegenwoordig wordt de Vermaning vooral gebruikt als muziekcentrum, expositieruimte en cultureel trefpunt voor het dorp. Jaarlijks vindt er nog wel een bijzondere kerkdienst plaats, waardoor de band met de oorspronkelijke functie behouden blijft.

Wolkathedraal

De werkelijke reden voor ons bezoek aan Oosterend was het kunstwerk Wolkathedraal, waarover we in een magazine hadden gelezen. Het kunstwerk zou in een kerk te zien zijn. Waar die kerk precies stond, wisten we niet. Maar Oosterend is niet zo groot, dus we verwachtten dat we er vanzelf langs zouden lopen.

De Wolkathedraal bevindt zich in de voormalige gereformeerde kerk aan de Peperstraat in Oosterend op Texel. Het is een bijzonder kunstproject van kunstenares Ericka Voortman. Meer dan tweehonderd Texelaars en bezoekers hebben samen schapenwol gesponnen en gebreid tot deze indrukwekkende installatie. Ericka Voortman maakte ook het kunstwerk in het Boetje van Klemat, dat ik in dit bericht liet zien.

De kathedraal bestaat uit 48 wollen panelen van ongeveer negen meter hoog. Samen omhullen ze de kerkruimte als een zachte, bijna sacrale mantel. Het kunstwerk is niet alleen een ode aan de Texelse schapenwol, maar staat ook symbool voor verbinding en samenwerking binnen de gemeenschap.

Wat dit project bijzonder maakt, is dat het niet alleen om een kunstwerk gaat, maar ook om een sociaal initiatief. Maandenlang kwamen mensen bijeen om te spinnen, te breien en elkaar te ontmoeten. In het eindresultaat zijn letterlijk duizenden uren vrijwilligerswerk verwerkt. De voormalige kerk heeft hierdoor een nieuwe betekenis gekregen. Volgens de initiatiefnemers is de Wolkathedraal een plek van rust, troost en verwondering, waar bezoekers zich als het ware door de wol laten omarmen. Meer informatie is te vinden op de website van VVV Texel.

Een mooi detail in het kerkgebouw vond ik de ramen die begroeid zijn met klimop. De klimop heeft zich zelfs een weg door de kieren naar binnen weten te vinden.

Oosterend op Texel

Op de tweede dag van onze vakantie op Texel begon de ochtend regenachtig. Toen het later droog werd, trokken we eropuit. Onze bestemming was het charmante dorpje Oosterend. Ik had vooraf gelezen over een bijzonder kunstobject dat daar te vinden zou zijn, maar daar vertel ik later meer over.

Wij kennen Oosterend vooral van het zogenoemde Leitjesproject. Zo’n 35 jaar geleden lieten mijn man en ik een een leistenen naambordje maken voor naast de voordeur. Toen onze kinderen werden geboren, bestelden we voor ieder van hen zo’n bordje met hun naam erop. De leisteen was afkomstig van het dak van de kerk in Oosterend en de opbrengst van de verkoop kwam ten goede aan de restauratie van het kerkgebouw. Hoewel de kinderen inmiddels allang het huis uit zijn, hangen hun bordjes nog altijd trouw naast onze voordeur. En daar blijven ze ook hangen, tenminste totdat wij zelf verhuizen.

In Oosterend kom je dergelijke leitjes overal tegen. Op tientallen historische panden zijn informatiebordjes aangebracht die vertellen wie er vroeger woonde en werkte. Via de Historische Leitjesroute wandel je door het dorp en ontdek je de verhalen achter de gevels. Zo verandert een wandeling door Oosterend bijna vanzelf in een bezoek aan een openluchtmuseum,

Oosterend behoort voor ons tot de mooiste dorpen van Texel. Het dorp ademt sfeer, met zijn authentieke huizen, karakteristieke gevels en tal van gezellige hoekjes die vragen om ontdekt te worden. Overal staan bloemen in bloei en grote bloempotten fleuren de straten op. Samen met de vele historische details geeft dat Oosterend een warme en uitnodigende uitstraling.

Tegen een muur groeide een indrukwekkende passiebloem, die als een kleurrijke sluier langs de gevel hing. Wat direct onze aandacht trok, waren de tientallen passievruchten die tussen het weelderige groen hingen. Zo veel hadden we er nog niet eerder bij elkaar gezien.

Wordt vervolgd.

Een roodborstje als vaste gast

We zijn weer thuis na een heerlijk weekje Texel. We hadden overwegend mooi weer, met temperaturen die voor de tijd van het jaar behoorlijk hoog waren. We verbleven in een huisje op een vakantiepark, met een grote omheinde tuin. Vanuit de kamer hadden we wel vrij zicht op de lucht. Op het bordje met de huisnummer had een roodborstje zijn vaste zangpost gevonden. Het vogeltje heeft ons een week lang vermaakt met zijn uitbundige zang.

In de tuin of in de de natuur is het gezang van de roodborst op dit moment niet te missen. Terwijl veel andere vogels stil worden, laten roodborstjes zich juist volop horen. Met hun zang laten ze andere roodborstjes weten dat een stukje tuin, bosrand of houtwal al bezet is. Dat roodborstjes juist in het najaar zo nadrukkelijk aanwezig zijn, is geen toeval. Naast onze eigen roodborstjes komen er in deze periode ook vogels uit Noord- en Oost-Europa naar Nederland om hier te overwinteren. Tegelijkertijd zijn veel jonge roodborstjes op zoek naar een eigen plekje. Daardoor klinkt hun kenmerkende zang weer volop.

Ik kon deze foto’s maken vanuit de openstaande terrasdeuren. Op de foto’s in bovenstaande serie had het net geregend. Op de foto’s hieronder zat de roodborst mooi in het zonnetje.

Ook op het parkeerterrein, vlak bij onze auto, had een roodborst zijn of haar territorium gevonden. Vaak zitten roodborstjes goed verscholen tussen de bladeren. Toch lukte het me om deze mooi voor de lens te krijgen.

Groene specht

We horen en zien de groene specht regelmatig vanuit onze tuin. De vogel foerageert vaak tussen de kerstbomen op het perceel naast onze tuin. Op een dag zat de specht dicht bij ons huis en was hij niet verscholen tussen de jonge aanplant. Behoedzaam liep ik naar buiten en stelde me verdekt op, in de hoop een foto te kunnen maken.

De eerste foto is van de achterkant, waarop het rode kapje met het ‘matje’ mooi te zien is.

De groene specht eet vooral mieren, waaronder rode bosmieren. Daarnaast staan ook andere insecten, zoals kevers en larven, op zijn menu. Hij zoekt zijn voedsel voornamelijk op de grond. Met zijn lange, kleverige tong kan hij diep in mierennesten reiken om mieren en hun larven te vangen.

Om een indruk te geven van de plek waar we de groene specht regelmatig zien foerageren, maakte ik vanaf ons balkon een overzichtsfoto. Op de voorgrond staan onze appelbomen en op de achtergrond zien we het perceel van de buren met de kerstbomen.