De volgende stop was bij Wagejot. Wat direct opviel, was de nieuwe loopbrug, mogelijk bedoeld voor onderzoekers of beheerders van het gebied. In ieder geval is het duidelijk dat de brug niet toegankelijk is voor bezoekers zoals wij.

Er was een grote groep rotganzen aanwezig. Dit is de kleinste ganzensoort. De naam ‘rotgans’ danken ze aan hun kenmerkende roep: een laag “rrrò… rrrò”. Volgens kenners zou ‘rorgans’ eigenlijk een treffendere benaming zijn.

Rotganzen broeden op de Siberische toendra’s. In de winter trekken ze naar het Waddengebied en de Zeeuwse Delta om daar te overwinteren. Een deel van de populatie reist nog verder door, naar Zuid-Engeland. Nederland speelt daarmee een belangrijke rol voor de rotgans. In dit artikel van Ruwan Aluvihare kun je er alles over lezen.

In Wagejot bevindt zich een grote kolonie grote sterns. Waarnemingen in 2026 laten zien dat de vogels al vroeg aanwezig zijn, wat er doorgaans op wijst dat de eerste eieren rond eind april worden gelegd.

In begin twintiger jaren zijn grote sterns uitzonderlijk hard getroffen door vogelgriep (H5N1). In 2022 leidde dit tot massale sterfte, waarbij ongeveer de helft van alle broedparen in Nederland en Vlaanderen verdween. Inmiddels neemt de populatie weer toe, maar het niveau van voor de vogelgriep is nog niet bereikt. Doordat grote sterns gemiddeld slechts één jong per twee jaar grootbrengen, verloopt het herstel traag.

Terwijl ik vanuit de auto foto’s maakte, vlogen plotseling alle vogels op. De grote sterns keerden na een korte ronde al snel terug naar hun broedplaats. De rotganzen daarentegen vlogen weg en keerden niet meer terug.

Het opvliegen viel samen met het geluid van een quad en het geroep van de schapenhouder, die op de Waddendijk een kudde schapen met lammetjes voortdreef. Dat zou een reden kunnen zijn.

We hebben een primeur in onze tuin. Een paar dagen geleden ontdekte mijn man het gezang van de zwartkop. Nog diezelfde dag lukte het mij om de vogel te fotograferen, terwijl hij hoog in de walnotenboom zat. Je moet er in deze tijd van het jaar ook echt bij zijn, want nog niet alle bomen staan volop in blad.

De zwartkop is de laatste decennia sterk in aantal toegenomen, onder andere dankzij natuurlijker bosbeheer en het ouder worden van bossen. De vogel heeft een voorkeur voor struiken en oudere bomen. En die zijn aanwezig in onze tuin. Hij laat zich niet altijd gemakkelijk zien, maar zijn melodieuze zang is in het voorjaar des te beter te horen.

Even later zat de zwartkop tussen de bloesem van de appelboom. Ook dan is het een kunst om hem tussen alle bloesem door goed in beeld te krijgen. Precies op het moment dat hij ging zingen, zat zijn snaveltje helaas verstopt achter een blaadje.

Een paar weken geleden ging ik op pad met mijn fotomaatje Jan. Na wat omzwervingen kwamen we terecht in Paesens-Moddergat. De buitendijkse, half vergane palenrij is en blijft een echte eyecatcher, alsof hij verhalen fluistert uit het verleden. Daarachter strekt Het Wad zich eindeloos uit, met een uitzicht dat nooit verveelt.

Maar niet alleen het landschap maakt indruk; ook het dorpje zelf is meer dan de moeite waard. De sfeer, de rust en de authenticiteit zorgen ervoor dat je er moeiteloos even de tijd vergeet.

Vanuit Paesens-Moddergat reden we door naar Wierum. Daar maakte ik onderstaande serie, waarbij mijn aandacht vooral werd getrokken door de schapen en lammetjes op de uitgestrekte Waddendijk. Het contrast tussen de dieren en het weidse landschap gaf de beelden een rustige, bijna tijdloze sfeer. We hebben er weer volop van genoten.

Vandaag neem ik jullie mee naar ons uitje, afgelopen weekend, op Texel. Nadat ik alles had uitgepakt, overlegde ik met mijn man of ik meteen mijn eerste ritje kon maken, op zoek naar vogels. Hij is meer van het wandelen en trok eropuit voor een wandeling door De Koog.

Steevast begin ik in natuurgebied Waalenburg. Daar hoop ik altijd als eerste de lepelaar te spotten. Voor mij zijn de lepelaar en Texel van oudsher met elkaar verbonden. Het bestaan van een lepelaar leerde ik namelijk 45 jaar geleden kennen op Texel.

Even verderop liep een mannetje en een vrouwtje bergeend. Het mannetje is te herkennen aan de opvallende bobbel aan de basis van zijn snavel.

Het mannetje bergeend en een grutto passeerden elkaar, wonderbaarlijk genoeg zonder strubbelingen. In het broedseizoen kunnen mannetjes bergeenden namelijk behoorlijk intolerant zijn.

De grutto koos uiteindelijk een plekje, keek eerst rustig om zich heen en bleef daarna op zijn gemak wat rusten.

Ook zwommen er meerdere kuifeenden in alle rust rond. Het bleef mooi om te zien hoe de kleuren van de kop van het mannetje veranderden naarmate het zonlicht er anders op viel: het ene moment diepzwart, dan weer groen en even later paars.

Aan de andere kant van de plas, iets verderop, stond een kluut die zich even achter het oor krabde…

Een overzichtsfoto van een klein deel van natuurgebied Waalenburg. Dit gebied is het grootste én oudste weidevogelreservaat van Nederland. Op de website van Natuurmonumenten kun je er alles over lezen.

Wordt vervolgd.