Jong Leven in de ring – een feest van jeugd en jongvee

/ Jetskefotografie / 1 Comment

Afgelopen weekend was ik aanwezig bij een gezellige jongveekeuring. Deze jaarlijkse keuring wordt georganiseerd door K.O.C. Jong Leven en bestaat al sinds 1965.

De kalveropfokclub heeft als doel om jongeren in clubverband enthousiast te maken voor de opfok en verzorging van jongvee. Tijdens de keuring kunnen de jonge deelnemers laten zien hoe goed zij hun kalveren hebben verzorgd en voorbereid. Een mooie traditie waarbij de liefde voor het boerenvak en de zorg voor het vee van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Bij deze jongveekeuring draait het natuurlijk niet alleen om een mooi en goed verzorgd kalf. De liefde voor het kalf en later voor de koe staat centraal. De kinderen leren al op jonge leeftijd wat het betekent om verantwoordelijkheid te dragen voor een dier.

Al weken voor de keuring zijn ze druk bezig met hun kalf. Kalf en kind moeten aan elkaar wennen en er wordt volop geoefend. Ze knuffelen met hun kalf, verzorgen het en leren het rustig mee te lopen. Door al die tijd samen door te brengen, ontstaat er een bijzondere band tussen kind en dier.

Tijdens de keuring komt alles samen. Het is mooi om te zien hoeveel aandacht en geduld de jonge deelnemers in hun kalf hebben gestoken. Ze leren niet alleen hoe ze een kalf moeten verzorgen en voorbrengen, maar ook wat vertrouwen, verantwoordelijkheid en liefde voor dieren betekenen.

In de week voorafgaand aan de keuring wordt er nog flink aan de kalveren gewerkt. Het kalf wordt geschoren en grondig gewassen, zodat het er tijdens de keuring op zijn best uitziet. Ook de staart krijgt de nodige aandacht. Die moet natuurlijk mooi vol en verzorgd voor de dag komen.

Vlak voordat het kalf de ring in gaat, wordt de staart nog één keer zorgvuldig onderhanden genomen. Vooral de meisjes kunnen daar behoorlijk wat tijd aan besteden. Met veel kammen, borstelen en nog een beetje bijwerken wordt geprobeerd de staart precies goed te krijgen. En eerlijk is eerlijk: na al die moeite ziet het resultaat er uiteindelijk vaak nét zo uit als een halfuur daarvoor. 😉

Voordat hun categorie aan de beurt is, stellen de kinderen zich samen met hun kalf buiten op. Terwijl ze wachten, wordt het kalf nog eens van alle kanten bekeken. Een aai over de kop, even knuffelen en controleren of alles er nog netjes uitziet.

De kinderen maken voortdurend contact met hun kalf. Ze praten ertegen, aaien het en sturen het rustig bij wanneer dat nodig is. Het is prachtig om te zien hoeveel vertrouwen er tussen kind en dier is ontstaan.

De werkelijke reden dat ik naar deze jongveekeuring ging, was omdat mijn achternichtje Marjanna meedeed met haar kalf Annie. Zij hebben zelf geen boerderij, maar houden als hobby een paar koeien. Haar vader is een boer in hart en nieren, maar omdat hij geen boerenzoon was, heeft hij nooit een boerderij kunnen erven.

Voor Marjanna was het dus extra leuk om met Annie aan deze keuring mee te doen. Voordat zij aan de beurt waren, maakte ze buiten nog een paar ontspannen oefenrondjes met Annie, maar tussendoor was er natuurlijk ook tijd om even lekker te grazen.

Haar broer en zusje hadden op dat moment heel andere plannen. Zij vermaakten zich met slootje springen. Een spel dat eigenlijk onlosmakelijk verbonden is met het opgroeien op het platteland.

En dan is het moment daar: tijd om met het kalf de ring in te gaan. Vooraf hadden de kinderen duidelijke instructies gekregen over hoe ze het kalf moesten voorbrengen en waar ze op moesten letten. Marjanna en Annie deden het allebei heel goed.

Het vriendelijke jurylid uit Fryslân nam voor ieder kind rustig de tijd om een praatje te maken. Met leuke vragen en oprechte complimenten wist hij de spanning er al snel uit te halen. Zo werd de keuring niet alleen een moment waarop de kalveren werden beoordeeld, maar vooral ook een leuke en leerzame ervaring voor de kinderen.

En dan komt misschien wel het spannendste moment van de dag: de bekendmaking van de prijzen. Marjanna bemachtigde met Annie in deze ronde de eerste prijs voor exterieur van het kalf. Een prachtig resultaat! Later op de dag volgde nog een mooie prestatie. Voor het toilet en voorbrengen het kalf behaalde ze de tweede prijs.

Aan zo’n keuring gaat trouwens het nodige vooraf. In de weken voor de keuring wordt ook de gezonheid van het kalf gecontroleerd. Een dierenarts onderzoekt het kalf of ze gezond is. Dit is om verspreiding van ziektes tijdens dit evenement te voorkomen.

Marjanna is zichtbaar blij met het resultaat. Vooraf was ze eigenlijk helemaal niet zo bezig met het winnen van een prijs. Ze vond het vooral leuk om samen met Annie mee te doen. Maar toen ze eenmaal de rozet in handen had, bleek zo’n eerste prijs toch wel heel erg leuk!

Ook een paar vriendinnetjes waren komen kijken. Die hadden natuurlijk met haar meegeleefd en waren net zo benieuwd naar de uitslag. Eén ding is zeker: maandag heeft Marjanna op school een mooi verhaal te vertellen!

Ik heb ook de allerjongste deelnemers nog aan het werk gezien. Bij hen ging het lopen en voorbrengen van het kalf allemaal wat minder gestructureerd. Maar juist dat maakt het zo leuk om te zien. Soms moet de kleine voorbrenger alle zeilen bijzetten om het dier de goede kant op te krijgen. 😉

De regel is dat het jongvee is afgestemd op de leeftijd en grootte van de kinderen en jongeren. De allerkleinsten lopen met kalveren, terwijl de wat grotere dames de pinken voorbrengen. Zo krijgt iedereen een dier dat bij hem of haar past en kunnen de kinderen op een veilige en leuke manier ervaring opdoen.

IJstijdenpad en de Spaarsluis

/ Jetskefotografie / 6 Comments

In een eerder bericht schreef ik over een bijzondere sluis in Drenthe. Bij die sluis werd ik getipt over nóg een bijzondere sluis en wel bij Oranjedorp. Dat maakte me natuurlijk nieuwsgierig. Een paar dagen later fietsten we samen een gedeelte van het IJstijdenpad. Deze route bracht ons ook langs de sluis waarover ik was getipt. Een mooie gelegenheid om deze bijzondere plek eens met eigen ogen te bekijken.

(Klik op de foto’s voor een groter formaat.)

Tijdens de Saale-ijstijd schoof een enorme ijsmassa vanuit Scandinavië Drenthe binnen. Het land werd als het ware opgestuwd: zand, grind en grote stenen werden door het ijs meegevoerd en opgestapeld tot langgerekte ruggen. De Hondsrug is daarvan het bekendste voorbeeld. Langs het IJstijdenpad herinneren nog altijd talloze zwerfkeien aan deze periode. Ze zijn door het landijs vanuit Scandinavië meegevoerd en hier achtergelaten toen het ijs zich terugtrok. We namen een pauze bij een geologisch monument aan de rand van het Oosterse Bos.

In het Koning Willem-Alexanderkanaal lag een boot aan de wal. Toen we zagen dat de thuishaven Zwartsluis was, was onze belangstelling meteen gewekt. Zwartsluis ligt immers bij ons in de buurt. We stopten bij de boot en al snel kwam de kapitein naar buiten voor een praatje. Hij vertelde dat hij met de boot tot aan de Poolse grens had gevaren en nu weer op de terugreis was. Op het land verplaatste hij zich met een motor, die hij met een takel van het dek kan hijsen.

De boot lag te wachten totdat hij bij de Spaarsluis geschut kon worden. Wij fietsten alvast naar de sluis. Daar raakten we aan de praat met de vriendelijke sluiswachter, die ons graag meer vertelde over deze bijzondere sluis.

De Spaarsluis werkt anders dan een gewone schutsluis. Het bijzondere aan deze sluis is dat er zoveel mogelijk water wordt bespaard. Dat is nodig omdat het Koning Willem-Alexanderkanaal geen natuurlijke wateraanvoer heeft.

Bij een traditionele sluis stroomt bij iedere schutting een grote hoeveelheid water weg. Dat water moet vervolgens weer worden aangevuld, wat bovendien veel energie kost. De Spaarsluis voorkomt dit waterverlies voor ongeveer de helft. In plaats van het schutwater na een schutting weg te laten stromen, wordt het opgevangen in grote waterbekkens naast de kolk. Na de schutting wordt het water weer teruggepompt en opnieuw gebruikt bij een volgende schutting. Op die manier wordt het waterverlies met ongeveer 50 procent verminderd.

Een slimme oplossing in een gebied waar waterbeheer altijd een belangrijke rol heeft gespeeld. De grote waterbekkens zijn op de foto aan de achterkant van de sluis te zien.

Ariën gleed de sluis binnen. Zodra de deuren achter de boot waren gesloten, begon het waterpeil in een rap tempo te zakken.

Ariën vervolgde zijn vaart richting Zwartsluis. Voordat wij weer op de fiets stapten, maakte ik nog een foto van een kunstwerk waarvan ik de betekenis en herkomst helaas niet heb kunnen achterhalen. Misschien weet een van onze lezers er meer over?

Ook maakte ik een foto van de Giraf, een opvallend kunstwerk langs de A37 dat je, wanneer je over de A37 rijdt, onmogelijk kunt missen.

Kamp Westerbork; herdenken voor alle generaties

/ Jetskefotografie / 9 Comments

In dit bericht op mijn weblog schreef ik over de opvang van Molukkers in Schattenberg en over het themajaar Schattenberg, dat in 2026 centraal staat bij het Herinneringscentrum Kamp Westerbork. In het bericht van vandaag gaan we een stap terug in de tijd, naar de meest aangrijpende periode uit de geschiedenis van deze plek. Naar de jaren waarin Kamp Westerbork door de nazi’s werd gebruikt als doorgangskamp.

Tussen juli 1942 en september 1944 vertrokken vanuit Westerbork meer dan honderd treinen richting het oosten. Bijna 107.000 Joden werden vanuit Nederland via Westerbork gedeporteerd. Daarnaast werden 245 Sinti en Roma en enkele tientallen verzetsstrijders vanuit het kamp weggevoerd. De meeste treinen hadden Auschwitz als bestemming, maar ook Sobibor, Theresienstadt, Bergen-Belsen, Buchenwald en Ravensbrück stonden op de transportlijsten.

Na mijn bezoek aan het Herinneringscentrum fietste ik naar het voormalige kampterrein. Onderweg kwam ik langs de kisten waarop de aantallen staan vermeld die vanuit Westerbork zijn weggevoerd. Die cijfers maken op een indringende manier zichtbaar hoeveel mensen vanaf deze plek werden gedeporteerd, zonder te weten wat hen te wachten stond.

Ik kwam langs de commandantswoning. Het is een van de weinige gebouwen van het voormalige kamp die bewaard zijn gebleven en het pand is inmiddels een rijksmonument. Om de houten woning tegen verder verval te beschermen, is er een grote glazen kasconstructie omheen gebouwd. Voor meer informatie verwijs ik graag naar de website van Drenthe.

Bij de ingang van het terrein sloot ik mij aan bij een groep die net was begonnen aan een rondleiding. Tijdens de zomervakantie worden er vrijwel voortdurend rondleidingen gegeven en komen er veel bezoekers naar deze bijzondere plek. Wat ik mooi vind, is dat er ook zoveel kinderen en jongeren bij zijn. Zij luisteren naar de verhalen en ontdekken een geschiedenis die steeds verder van hun eigen belevingswereld af komt te staan. Juist daarom is het belangrijk dat ook deze generatie de verhalen blijft horen en begrijpen wat hier is gebeurd. Herdenken is niet alleen iets van vroeger of van een oudere generatie. Herdenken is van alle generaties!

Het prikkeldraad is een tastbare herinnering aan de functie die het kamp tijdens de Tweede Wereldoorlog had. Het vormde een harde grens tussen de gevangenen en de vrijheid daarbuiten. De lieflijke bloempjes die er nu tussen en langs het prikkeldraad groeien, vormen daarmee een schrijnend contrast. Zacht en kwetsbaar tegenover het harde prikkeldraad, dat ons herinnert aan de donkere geschiedenis van deze plek.

Naast het voormalige kampterrein staan veertien radiotelescopen opgesteld. De lange rij schotels vormt een opvallend contrast met de geschiedenis van deze plek. Toch hebben de telescopen op een bijzondere manier ook een verbinding met het verleden van Kamp Westerbork.

Een indrukwekkend verhaal vind ik dat van de Westerbork-telescoop in rouwstand. Tijdens herdenkingen, zoals op 4 mei, worden de veertien schotels in een vaste, neerwaartse stand gezet. De telescopen lijken daarmee een buiging te maken als teken van respect en eerbied voor de slachtoffers die vanaf deze plek werden gedeporteerd. In onderstaand filmpje is te zien hoe de telescopen in rouwstand worden gezet.

De gids vertelde over een bijzondere pilot waarbij de contouren van de vroegere barakken zichtbaar worden gemaakt door ze in te zaaien met kruiden en bloemen. Zo wordt het verleden op een natuurlijke, subtiele manier weer zichtbaar in het landschap. Een moment dat ik kon vangen met mijn camera, was een jongetje dat tijdens de rondleiding op de grond ging zitten en bloemetjes plukte om er een klein boeketje van te maken. Zo gewoon en onschuldig, juist op deze bijzondere plek.

De luisterpalen vormen een stille gids door het voormalige kampterrein. Op plekken waar ooit barakken, werkplaatsen of het ziekenhuis stonden, hoor je via sobere zuilen korte fragmenten: stemmen van oud-gevangenen, dagboekfragmenten, historische informatie of juist bewuste stilte. Alle generaties luisterden naar deze indrukwekkende verhalen.

In het Herinneringscentrum is er veel aandacht voor het betrekken van kinderen bij de geschiedenis, onder andere met de kinderroute. De kinderen krijgen een routeboekje mee met verhalen en opdrachten. Mooi om te zien hoe het hele gezin hier samen mee bezig is. Vanaf een afstandje luisterde ik mee en hoorde ik hoeveel de kinderen al over deze geschiedenis konden vertellen. Met toestemming mocht ik foto’s maken van het moment waarop een meisje de Davidsster in haar boekje plakte.

De Honderdduizend Stenen vormen een van de meest indringende monumenten. Het monument bestaat uit 102.000 kleine, rechthoekige stenen: één voor iedere man, vrouw en kind die vanuit Westerbork werd gedeporteerd en niet terugkeerde.

Bij de stenen zat een meisje. Ze bekeek aandachtig de foto’s. Dit beeld laat zien dat deze plek ook op kinderen indruk maakt.

Schattenberg in voormalig Kamp Westerbork,

/ Jetskefotografie / 10 Comments

Tijdens onze vakantie bracht ik een bezoek aan het Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Deze keer ging ik erheen met een bijzondere aanleiding: het thema Schattenberg. In 2026 is het precies 75 jaar geleden dat de eerste Molukse KNIL-militairen en hun gezinnen in het voormalige Kamp Westerbork aankwamen. Het Herinneringscentrum heeft daarom 2026 uitgeroepen tot het Themajaar Schattenberg.

Wie aan Westerbork denkt, denkt als eerste aan de Tweede Wereldoorlog en de Joodse slachtoffers die vanuit het kamp naar de vernietigingskampen werden gedeporteerd. Maar de geschiedenis van deze plek ging na de oorlog verder. Het terrein kreeg een nieuwe bestemming en werd een woonoord voor verschillende groepen. Juist die naoorlogse geschiedenis krijgt nu steeds nadrukkelijker een plek binnen het Herinneringscentrum.

Na de oorlog lag de naam Kamp Westerbork gevoelig. In 1949 kreeg het terrein daarom de naam Schattenberg, een oude veldnaam uit de omgeving. De naam zou verwijzen naar de grafheuvels in het landschap, waarin mensen hun overledenen met hun ‘schatten’ begroeven.

Vanaf 1950 kwamen er onder meer Indische Nederlanders aan. De barakken waren nog lang niet geschikt voor bewoning en moesten op korte termijn worden opgeknapt. In 1951 arriveerden de eerste Molukse KNIL-militairen met hun gezinnen in Schattenberg. In totaal zouden ongeveer 3.000 Molukkers hier worden ondergebracht. Veel van de mannen hadden in het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) gediend.

Tentoonstellingen, rondleidingen, herdenkingen en educatieve activiteiten vertellen de verschillende verhalen die hier samenkomen. Ook persoonlijke verhalen krijgen daarbij veel aandacht. Zo brengt fotografe Maria Austria in haar werk mensen en momenten uit verschillende periodes van de geschiedenis in beeld.

Het leven in Schattenberg was niet gemakkelijk. Gezinnen kregen een compartiment in een van de lange barakken. Er was weinig privacy en de voorzieningen waren primitief. Bovendien lag het woonoord geïsoleerd in het Drentse landschap. Toch ontstond er ondanks deze omstandigheden een hechte gemeenschap. Er waren kerkdiensten en andere religieuze activiteiten, muziek, sport en allerlei vormen van gemeenschapsleven. De bewoners bouwden er een eigen sociale en culturele wereld op. Schattenberg werd daarmee niet alleen een plaats van wachten, maar ook een plek waar nieuwe generaties opgroeiden en waar een belangrijk deel van de Molukse geschiedenis in Nederland vorm kreeg.

De geschiedenis verliep niet zonder spanningen. In 1958 brandden drie barakken af en in de jaren zestig begonnen steeds meer gezinnen het woonoord te verlaten. Uiteindelijk kwam in 1971 een einde aan de bewoning van Schattenberg. Het woonoord werd ontruimd om plaats te maken voor de radiosterrenwacht. De bewoners waren inmiddels verspreid geraakt over verschillende plaatsen. Zo ontstonden en groeiden onder meer Molukse gemeenschappen in Assen, Bovensmilde en andere Nederlandse gemeenten. De ervaringen in Schattenberg bleven echter onderdeel van hun gezamenlijke geschiedenis.

Het bijzondere aan het Themajaar Schattenberg is dat het Herinneringscentrum de naoorlogse bewoningsgeschiedenis nadrukkelijk onderdeel maakt van het verhaal van Westerbork.

De installatie Kinderen van Schattenberg laat eveneens zien hoe de geschiedenis doorwerkt in volgende generaties.

Het verblijf van de Molukkers in Nederland was aanvankelijk als tijdelijk bedoeld. Er was de verwachting dat zij uiteindelijk naar de Molukken zouden kunnen terugkeren. Die terugkeer kwam er echter niet. Wat begon als een tijdelijk verblijf, groeide uit tot een langdurige en bepalende periode in de geschiedenis van de Molukse gemeenschap in Nederland. De kist bleef gepakt. Ook na het vertrek uit Schattenberg verhuisde die mee naar de nieuwe Molukse woonwijken, onder meer in Assen, Bovensmilde, Zwolle en Ommen.

Wie meer wil lezen over het verhaal van de Molukkers in voormaling Kamp Westerbork kan ik de website van Ons Land van harte aanbevelen.

Overvliegende kraanvogel

/ Jetskefotografie / 14 Comments

In dit bericht op mijn weblog schreef ik over de geelgors die ik fotografeerde aan de Verlengde Scheperweg, nabij Klazienaveen. Om die serie te maken stond ik op een verhard gedeelte waar ik niemand in de weg stond. Op dat gedeelte ontdekte ik een flinke hoop rotzooi wat ‘verstopt’ lag achter de silo. Belachelijk dat mensen dit doen.

Terwijl ik, gewapend met mijn camera en de 150-600 mm zoomlens in de aanslag, stond te wachten tot de geelgors zich weer zou laten zien, zag ik in de verte een grote vogel aan komen vliegen. Aan de manier waarop hij vloog, zag ik al snel dat het geen gebruikelijke vogel was. Binnen een split second besefte ik: het was een kraanvogel! Dat was nog eens een toevalstreffer. Het was op 24 juli rond 15.00 uur dat deze kraanvogel vanaf Klazienaveen in de richting van het Bargerveen vloog. Wat een geluk dat ik mijn camera al in de aanslag had!

Een dag later stond ik in de namiddag weer op dezelfde plek met mijn camera in in de hand. En wat denk je… daar kwam opnieuw een kraanvogel aanvliegen! Misschien was het wel dezelfde als de dag ervoor. Deze keer vloog hij in de tegenovergestelde richting: van het Bargerveen naar Klazienaveen.

Door het tegenlicht en de lichtgrijze lucht waren de omstandigheden om de vliegende kraanvogel te fotograferen niet ideaal. Achteraf heb ik de foto’s daarom wat moeten bijstellen qua belichting. Helaas krijg je daardoor ook wat meer ruis in de foto’s. Maar zoals ik dan altijd zeg: het gaat om de waarneming!

Bourtange

/ Jetskefotografie / 11 Comments

Op een bewolkte ochtend tijdens onze vakantie gingen we naar Bourtange. Dit bijzondere vestingdorp ontstond tijdens de Tachtigjarige Oorlog en werd aangelegd om Groningen af te schermen van de Spanjaarden. Door de jaren heen groeide het uit tot een indrukwekkende stervormige vesting. Toen de militaire functie verdween, raakte Bourtange in verval, maar in de 20e eeuw werd de vesting in oude stijl herbouwd.

Behalve dat Bourtange een museumdorp is, wordt het ook gewoon bewoond, zowel binnen als buiten de oude stadsmuren. Tijdens onze wandeling zagen we een man die druk bezig was met een schilderklus. Zijn hond hield hem ondertussen trouw gezelschap en trok zich schijnbaar niets aan van al die mensen die voorbij kwamen.

Bourtange kreeg een radiaal stratenplan en een stervormige structuur, met grachten, wallen, ravelijnen en hoornwerken. Dankzij deze slimme opzet bleef de vesting eeuwenlang goed verdedigbaar, onder andere tijdens de Münsterse aanvallen van 1665 en 1672. In 1742 bereikte Bourtange zijn grootste omvang. Daarna verloor de vesting langzaam haar militaire betekenis. In 1851 werd Bourtange als vesting opgeheven en veranderde het in een agrarisch dorp.

Ik heb me altijd afgevraagd hoe ze al die schuine kanten van de wallen toch kunnen maaien. Tijdens ons bezoek kwamen we daar eindelijk achter. Met een grasmaaier die aan een lier is bevestigd, gaan ze de steile hellingen op en af. De lier houdt de maaier op zijn plaats terwijl deze het gras netjes kort houdt. Op de derde foto is goed te zien hoe dat in zijn werk gaat.

Na de Tweede Wereldoorlog liep het dorp langzaam leeg. In 1964 besloot de gemeente Vlagtwedde de vesting volledig te reconstrueren aan de hand van historische kaarten. Dat omvangrijke werk duurde tot het einde van de jaren ’90. Het resultaat is een uniek historisch openluchtmuseum, waar de wallen, grachten en het marktplein weer in oude glorie te bewonderen zijn. Ook het Commandeurslogement, de synagoge uit 1842 en de garnizoenskerk uit 1869 maken deel uit van de prachtig gerestaureerde vesting.

In het kleinste winkeltje van Bourtange kochten we een windmolen. Ik vond deze combinatie van kleuren meteen erg mooi. Na de vakantie hebben onze dochter en ik de windmolen samen in elkaar gezet en een mooi plekje gegeven in de tuin.

We vinden het allebei leuk om als moeder en dochter aan dit soort projecten te werken. Zo hebben we inmiddels al meerdere IKEA-meubels en een buitenkeuken in elkaar gezet.

Deze dubbele windmolen draait inmiddels als een tierelier. Met zoveel beweging zou je bijna denken dat we er prima energie mee kunnen opwekken. 😉

De Rietplas en de Koppelsluis

/ Jetskefotografie / 14 Comments

Een van de fietstochten tijdens onze vakantie in Drenthe voerde ons naar Emmen. We namen de afslag richting de Rietplas, zie Google Maps

De Rietplas en de omgeving eromheen hebben voor ons een bijzondere betekenis. Het is namelijk een van de vele grote projecten waarbij de broer van mijn man als projectleider betrokken is geweest evenals bij de aanleg van Wildlands. In die jaren hebben mijn man en ik hem daar eens opgezocht op zijn werk, in de directiekeet op Parc Sandur. Het was dan ook best bijzonder om hier nu weer opnieuw te zijn. Hij is helaas overleden, te vroeg. Wat zou het mooi zijn geweest als we dit bezoek nog met hem hadden kunnen delen en samen herinneringen hadden kunnen ophalen aan zijn werk hier.

De Grote Rietplas bij Emmen is een aangelegd recreatiemeer dat in de jaren ’90 is ontstaan door zandwinning. Het gewonnen zand werd onder andere gebruikt voor de aanleg van de A37. Rondom de plas liggen verschillende strandjes, eilanden, wandelbos en kunstwerken. De Grote Rietplas is verbonden met de oudere Kleine Rietplas, die in 1990 werd aangelegd. Samen vormen de twee plassen een uitgestrekt recreatiegebied waar natuur en recreatie mooi samenkomen. Aan de oever van de Grote Rietplas ligt Parc Sandur, met onder andere een winkelcentrum en een golfbaan.

Vanaf de Rietplas reden we in oostelijke richting en kwamen we langs het Oranjekanaal Noordzijde. Op de brug en bij de molen aan het Jacoba Omvleepad stopten we even om foto’s te maken.

Vanaf Emmen fietsten we met een omweg weer richting de camping. We reden daarbij over het enorme Bedrijvenpark A37, wat niet bepaald de mooiste route was. Vervolgens fietsten we langs de hoofdweg door Nieuw-Dordrecht. Even verderop sloegen we rechtsaf een fietspad op. Vanaf dat moment veranderde het landschap volledig en kwamen we door een verrassend mooi en rustig gebied. Het fietspad bracht ons uiteindelijk bij de Koppelsluis.

De Koppelsluis bij Klazienaveen-Noord is een opvallend waterwerk in het Koning Willem-Alexanderkanaal. De dubbele schutsluis werd aangelegd als onderdeel van het Veenvaartproject, dat in 2013 werd geopend. Daarmee werden oude vaarverbindingen tussen de Drentse en Groningse Veenkoloniën hersteld en ontstond een doorgaande route richting Duitsland.

Het kanaal kruist hier de Hondsrug, de zandrug die tijdens de ijstijden is gevormd. Dat zorgt voor een hoogteverschil van ongeveer vijf meter. Vanaf het IJstijdpad is goed te zien hoe dit in de praktijk wordt opgelost: schepen overbruggen het hoogteverschil in twee stappen, waarbij ze telkens een kolk van de sluis passeren. Elke kolk heeft een verval van ongeveer 2,5 meter.

Die oplossing is niet alleen technisch interessant, maar ook bijzonder om vanaf de kant te bekijken. In plaats van één diepe schutkolk is gekozen voor twee opeenvolgende kolken. Zo kunnen recreatievaart en kleine beroepsschepen het hoogteverschil geleidelijk en gecontroleerd overbruggen.

De Koppelsluis vormt daarmee een belangrijk onderdeel van de Veenvaart. De vernieuwde vaarroute verbindt onder meer Emmen, Ter Apel en Klazienaveen met het Duitse grensgebied. Wat ooit verloren gegane verbindingen waren, is zo opnieuw onderdeel geworden van het vaarlandschap van Zuidoost-Drenthe. Tegelijkertijd biedt de route nieuwe mogelijkheden voor recreatie en toerisme in de regio.

Ik maakte een praatje met de sluiswachter. Hij vertelde dat ze wachtten op de rondvaartboot. Omdat ik wel benieuwd was naar het schutten van deze dubbele sluis, besloot ik te blijven wachten. Mijn man fietste alvast terug naar de camping.

Even later arriveerde de snikke Johannes Veldkamp. Deze rondvaartboot werd in 1907 in Lemmer gebouwd en is een zogenaamde Groningse trekschuit. In 1937 voer het schip al door Drenthe, toen nog onder de naam Koopmans Welvaren. Tegenwoordig wordt de Johannes Veldkamp gebruikt voor vaartochten over de kanalen van Zuidoost-Drenthe. Het was mooi meegenomen dat ik dankzij het praatje met de sluiswachter niet alleen iets meer over de sluis te weten kwam, maar ook het schutten van deze bijzondere rondvaartboot kon meemaken.

Omdat er twee sluiskolken zijn, zijn er overigens ook twee sluiswachters. Ik vind het altijd mooi om te zien hoe de begroeiing overal een plekje zoekt, zoals in deze sluisdeur.

Nadat een ander bootje vanaf de westkant de sluis was ingevaren, sloten de sluisdeuren zich weer. Ik wachtte het schutten niet af, maar vervolgde mijn weg voor het laatste stukje naar de camping.

Geelgors in Drenthe

/ Jetskefotografie / 11 Comments

Wie door het Drentse landschap wandelt of fietst, hoort het soms ineens: het heldere riedeltje van de geelgors. Voor mij is de geelgors onlosmakelijk verbonden met een verblijf in Drenthe. Telkens als ik hier ben, geniet ik van zijn herkenbare zang. Bij ons in de Kop van Overijssel heb ik ze nog nooit gehoord of gezien.

Drenthe is gebouwd op zand. Dat zie je terug in de lichte hoogteverschillen, de oude houtwallen, singels en kleine akkers die als een mozaïek door het landschap lopen. Tussen deze structuren liggen heidevelden, ruige bermen en overgangszones waar veen, heide en landbouwgebied elkaar raken. Het is precies het soort halfopen landschap waarin de geelgors zich thuis voelt: voldoende open ruimte om zijn zang te laten horen, genoeg beschutting om te schuilen en volop voedsel in de wat ruigere, rommelige randen van het landschap.

In mijn woonomgeving in de Kop van Overijssel is de wereld heel anders. Hier domineren moeras, rietlanden en open water. De Weerribben-Wieden is een paradijs voor roerdompen, libellen en purperreigers, maar voor de geelgors is het landschap simpelweg te nat en te open en biedt het te weinig variatie. Alleen langs de randen, waar de zandgronden voorzichtig terrein winnen, duikt de geelgors soms op. Maar echte populaties, zoals je die in Drenthe vindt, ontstaan hier nauwelijks.

De zang van de geelgors wordt vaak vergeleken met de beroemde openingstonen van Beethovens Vijfde Symfonie: het herkenbare kort-kort-kort-lang-motief. Veel vogelaars herkennen de zang dan ook meteen. Niet voor niets heeft de geelgors de bijnaam ‘Beethoven-vogeltje’ gekregen.

Op dat moment had ik geluk dat de geelgors ging opvliegen en kon ik dat per ongeluk op foto vastleggen.

Van Gogh Huis Drenthe

/ Jetskefotografie / 10 Comments

Tijdens mijn vakantie in Drenthe ben ik op bezoek geweest bij kennissen die ik door het bloggen heb leren kennen. Het was fijn om elkaar weer te zien en bij te praten. Deze Boerin houdt van haar koeien blogde over allerlei gebeurtenissen die zich op hun boerderij voordeden. Naast de mooie foto’s van hun veestapel deelde ze ook mooie beelden van flora en fauna, hun plasdrasgebied, indrukwekkende wolkenluchten en bijzondere weersverschijnselen.

Na mijn bezoek reed ik via een omweg richting de camping. Onderweg stopte ik een paar keer om foto’s te maken. Op een gegeven moment passeerde ik een bordje van de fietsroute ‘Vincent’s Dagtocht’. Toen besefte ik dat ik door mijn omzwerving in de buurt van Nieuw-Amsterdam was beland. Nieuw-Amsterdam is het dorp waar Vincent van Gogh van 11 september tot 4 december 1883 verbleef.

Ik was toch al van plan om het museum tijdens deze vakantie te bezoeken, dus besloot ik er meteen naartoe te rijden. Eenmaal binnen maakte ik gebruik van een toegangskaartje waarbij ook een cappuccino met iets lekkers was inbegrepen.

Vincent van Gogh arriveerde op 11 september 1883 per trein in Hoogeveen. Daar verbleef hij enkele weken in het logement van Albertus Hartsuiker. Vervolgens reisde hij per trekschuit naar Nieuw-Amsterdam/Veenoord, waar hij zijn intrek nam in het logement van Hendrik Scholte, het huidige Van Gogh Huis Drenthe.

Tijdens zijn verblijf in Drenthe werkte Van Gogh intensief. Hij tekende en schilderde, maakte lange tochten door het veengebied en schreef veel brieven aan zijn broer Theo. Het Drentse landschap maakte diepe indruk op hem: de uitgestrekte turfvelden, de armoede, de eenzaamheid en het ruige landschap van Zuidoost-Drenthe.

Veel van zijn vroege, donkere werk ontstond in deze periode. Naarmate het weer slechter werd, raakte zijn geld op en begon de eenzaamheid hem steeds zwaarder te vallen. Op 4 december 1883 vertrok hij te voet naar Hoogeveen, vanwaar hij verder reisde naar zijn ouders in Nuenen.

Hoewel zijn verblijf in Drenthe slechts enkele maanden duurde, vormde het een belangrijk keerpunt in zijn ontwikkeling als kunstenaar. Hier vond hij het ruige boerenleven dat hij zo graag wilde vastleggen en experimenteerde hij met onderwerpen en technieken die later een belangrijke rol in zijn werk zouden spelen.

In het museum werd ik hartelijk ontvangen door de vrijwilligers, die als gidsen veel konden vertellen over het korte verblijf van Vincent van Gogh in Drenthe.

Op de benedenverdieping kwam ik eerst langs een aantal silhouetten van mensen die dicht bij Vincent stonden. Zij vertellen ieder vanuit hun eigen perspectief over zijn leven en werk.

Vervolgens kwam ik in een ruimte die vroeger het cafédeel van het logement was. Aan het plafond hangen de brieven die Vincent aan zijn broer Theo schreef. We hebben het aan de vrouw van Theo, Johanna van Gogh-Bonger, te danken dat deze brieven bewaard zijn gebleven. Zij zag het belang van Vincents werk en zorgde ervoor dat zijn brieven en schilderijen na zijn overlijden zorgvuldig werden bewaard en onder de aandacht van een groter publiek kwamen.

Op de bovenverdieping, waar vroeger de kamer van Vincent was, bekeken en beluisterden we een prachtige expositie. De combinatie van beeld en geluid bracht het verhaal van zijn verblijf in Drenthe op een bijzondere manier tot leven.

Daarna gingen we onder begeleiding van de gids naar de kamer waar Vincent destijds verbleef. Een deel van de inrichting en verschillende elementen zijn bewaard gebleven, andere zijn zorgvuldig nagemaakt naar het voorbeeld van die tijd.

Van Gogh schreef aan zijn broer Theo over het uitzicht vanuit zijn kamer : “Ik heb nu een redelijk grote kamer waar een kachel staat, en waar toevallig een klein balkonnetje is. Van daaruit kan ik zelfs de heide met de hutten zien. Ik kijk ook uit op een heel merkwaardige ophaalbrug.” In de brief maakte hij een schets van de brug, die later de aquarel Ophaalbrug in Nieuw-Amsterdam werd.

Een verjaardagsuitje

/ Jetskefotografie / 16 Comments

Gisteren vierden we de verjaardag van mijn fotomaatje Jan, die er in de afgelopen week weer een kruisje bij mocht zetten. Na de koffie met wat lekkers stapten Aafje, Jan en ik in de auto en koersten we naar het noorden van Fryslân. Het was tenslotte Jans feestje, dus hij mocht bepalen waar we naartoe gingen. Onze eerste bestemming was de pier van Holwerd, waar de veerdienst naar het Waddeneiland Ameland vertrekt. Een mooie plek om onze dag te beginnen.

De volgende fotoserie is van het Tempeltje van Ids en de SeedyksterToer. Ook maakten we foto’s van het monument ter herinnering aan de Redding van de Dobbepaarden. Op dat moment vloog er een AWACS-vliegtuig over, ook die konden we mooi meepakken.

Op weg naar onze volgende bestemming sloeg ik te vroeg rechtsaf, waardoor we op een een landweggetje terecht kwamen met daarnaast een bloemenakker. Er stonden bloemen zover het oog reikte! Soms brengen verkeerde afslagen je op de mooiste plekken.

Onze laatste stop was op de Waddendijk ten oosten van Wierum. We troffen het deze dag geweldig met het weer. De afwisseling van zon en prachtige wolkenluchten maakte het feest compleet.

Jan en Aafje, bedankt voor deze mooie en gezellige dag. Het was weer een feestje om samen op pad te zijn!