Een kanoet in winterkleed

/ Jetskefotografie / 1 Comment

In de namiddag reed ik nog even langs Wagejot. Het laatste zonlicht streek over het water en zorgde voor een prachtig licht. Ik fotografeerde een tureluur, een rustende bontbekplevier en een foeragerende wintertaling.

Een eindje verderop stonden twee vogelaars te kijken door hun verrekijkers, te wijzen en met elkaar te overleggen. Ik ben dan altijd nieuwsgierig of ze iets bijzonders hebben ontdekt. Daarom stopte ik even langs de kant van de weg en knoopte een gesprekje met hen aan. Ze waren volop aan het discussiëren over wat ze daar nu toch zagen lopen.

Uiteindelijk kwamen ze erachter dat het twee kanoeten in winterkleed waren. In de zomer is de kanoet goed te herkennen aan zijn oranje onderzijde. In de winter is het verenkleed een stuk minder opvallend en kan de vogel onder andere worden verward met de bonte strandloper. De kanoet is in winterkleed onder meer te herkennen aan zijn kortere snavel en de witte vleugelstreep, die tijdens de vlucht goed zichtbaar is.

Ik mocht ook even door de Swarovski-kijker van een van de vogelaars kijken om de vogels wat beter te bekijken. Dat is toch een andere manier van vogels observeren dan ik gewend ben. Veel vogelaars kijken vooral door hun verrekijker of telescoop en houden zich niet bezig met fotograferen. Hoewel de overlap tussen beide groepen groot is, lijken er toch nog altijd meer echte ‘kijkvogelaars’ te zijn dan vogelfotografen.

Op de terugweg naar onze vakantiewoning reed ik nog door Waalenburg. Daar werd ik verrast door prachtige zonneharpen.

Aan de andere kant van de weg zat een grote groep smienten op hun vaste stekkie. Een van de smienten kon ik er mooi uitlichten.

Diverse soorten ganzen

/ Jetskefotografie / 6 Comments

Tijdens een van mijn ritten over Texel zag ik in een weiland een grote groep brandganzen en grauwe ganzen staan. Vanuit de auto maakte ik een aantal foto’s, in de hoop dat ze mij niet meteen de rug zouden toekeren en weg zouden lopen.

Tussen de grauwe ganzen en brandganzen liepen ook enkele kolganzen. De kolgans is een veelvoorkomende wintergast in Nederland. Hij broedt in het hoge noorden van Rusland en Siberië en legt in het najaar duizenden kilometers af om in West-Europa te overwinteren. Qua uiterlijk lijkt de kolgans sterk op de grauwe gans, maar hij is iets kleiner. Een opvallend kenmerk is de witte ‘kol’: de witte vlek rond de snavel en de zwarte strepen op de buik. Er staan er twee op de rechter foto.

Ik reed verder naar Wagejot, waar ik een grote groep rotganzen aantrof. De rotgans dankt zijn naam aan het geluid dat de vogels maken: een laag, rollend ‘rrrò… rrrò’. Aanvankelijk waren ze druk bezig met het poetsen van hun veren op het water. Even later gingen ze massaal op de vleugels.

Rotganzen broeden op de Siberische toendra’s. In de winter trekken ze massaal naar onze streken om te overwinteren in het Waddengebied en de Zeeuwse Delta. Een deel van de rotganzen trekt verder naar Zuid-Engeland. Nederland is voor deze ganzensoort dan ook een heel belangrijk land. Het merendeel van de wereldpopulatie overwintert hier of maakt een tussenstop om op krachten te komen, voordat ze de oversteek naar Engeland maken.

Vogels van staal in Waalenburg

/ Jetskefotografie / 9 Comments

Tijdens onze vakantie op Texel maakten mijn man en ik een fietstocht die ons door Waalenburg voerde. Waalenburg is een uitgestrekt natuurgebied, bekend om zijn weidevogels, bloemrijke graslanden en open landschap. Het behoort tot de oudste natuurgebieden van Natuurmonumenten. Natuurbeschermer Jac. P. Thijsse speelde een belangrijke rol bij het behoud van dit soort bijzondere natuurgebieden. Dankzij zijn inzet voor de Nederlandse natuur kunnen we nog altijd genieten van Waalenburg, een van de mooiste vogelgebieden van Texel.

We stopten bij twee zwerfkeien. Bijzonder om op het informatiebord te lezen dat deze keien maar liefst 500 miljoen jaar oud zijn! Iets verderop zag ik een inktzwam, die ik natuurlijk ook even op de foto zette.

De volgende stop was bij een picknickplek. Het was geen weer om te picknicken, maar we maakten wel even een rondje om de omgeving te verkennen. Er stond een ouderwetse landbouwkar en er was een natuurtoilet. Wat een gouden uitvinding! Dat zouden ze in alle natuurgebieden moeten realiseren.

Tijdens onze fietstocht kwamen we op verschillende plekken vogels van staal tegen. Deze metalen vogels zijn afgelopen zomer geplaatst en markeren de wandelroute Vogelpracht Waalenburg van Natuurmonumenten. Tijdens deze wandeling ontmoet je vogelsoorten die daadwerkelijk in het gebied voorkomen, zoals de grutto, lepelaar, kluut, kievit, buizerd en veldleeuwerik. Bij iedere vogel vind je informatie over de betreffende soort en het Texelse landschap. De beelden zijn niet alleen een kunstzinnige toevoeging aan het gebied, maar vormen ook een leuke en leerzame manier om de rijke vogelwereld van Waalenburg te ontdekken.

Ik heb er een aantal voor jullie verzameld…

Fietsbrug en een jogger

/ Jetskefotografie / 8 Comments

Op een vroege ochtend tijdens onze vakantie op Texel maakte ik een fietstocht waarbij ik over de fietsbrug Tureluur kwam. Deze mooie fietsbrug is in 2024 aangelegd en maakt deel uit van een slingerend fietspad van 1,7 kilometer, dat deels over het water voert. Onderweg heb je prachtige uitzichten over natte graslanden, rietvelden en bos. De aanleg van de brug maakte deel uit van een natuurherstelproject. Hierdoor kan meer water worden vastgehouden en krijgen zeldzame planten en vogels extra ruimte. Fietsbrug Tureluur is daarmee niet alleen een mooie fietsroute, maar ook een fraai voorbeeld van hoe recreatie en natuurbehoud hand in hand kunnen gaan.

Ik had mij aan de oever van de plas opgesteld, met uitzicht op de brug en de passerende fietsers en wandelaars. Vanwege het vroege tijdstip moest ik wel even geduld hebben voordat er iemand voorbijkwam.

Een paar dagen later kwamen onze dochter en schoonzoon bij ons logeren op Texel. Op een dag besloot onze dochter te gaan joggen. Ik bood aan om met haar mee te gaan, maar dan op de fiets. Soms fietste ik vooruit om een foto te maken als ze aan kwam rennen, een andere keer fietste ik een eindje achter haar. Onderweg stopte ik een paar keer om een foto van een ander onderwerp te maken. Daarna moest ik flink doortrappen om haar weer in te halen.

Uiteindelijk rende ze 7 kilometer. Zo’n afstand had ze niet meer gelopen sinds de Stone City Run. Doordat ik met haar meefietste, vond ze het gezellig en bleef ze bovendien gemotiveerd om door te gaan. Dat ze deze afstand heeft gelopen, is extra knap omdat ze astma heeft. Hardlopen kost haar daardoor veel meer energie dan iemand zonder astma.

Bunker ‘De Vlijt’

/ Jetskefotografie / 12 Comments

Na de fotoserie van de wulp en de watersnippen op Texel reed ik verder in noordelijke richting. Ik rijd steevast even de Waddendijk op om te kijken of er op het Wad nog iets te zien is. Deze keer was dat helaas niet het geval. Vanaf de Waddendijk maakte ik een foto van de molen.

Tussen Oudeschild en de vuurtoren kwam ik een veld met zonnebloemen en een veld met afrikaantjes tegen. Zonnebloemen worden niet alleen geteeld voor de zonnebloempitten. Ze worden ook gebruikt in groenbemesters en bloemenmengsels. Met hun diepe wortels verbeteren ze de bodemstructuur en trekken ze bijen, hommels en andere nuttige insecten aan. Na de bloei worden de planten vaak ondergewerkt, zodat de voedingsstoffen weer in de bodem terechtkomen. Zo dragen ze bij aan een gezonde bodem en meer biodiversiteit.

Afrikaantjes worden vooral geteeld om de bodem gezonder te maken. De wortels helpen schadelijke aaltjes te bestrijden die schade kunnen veroorzaken aan gewassen zoals aardappelen, bieten en bloembollen. Daarnaast dragen de planten bij aan een betere bodemstructuur, leveren ze organische stof en trekken ze nuttige insecten aan.

Een eindje verderop sloeg ik af naar het zuiden, richting ons vakantiehuis. Ter hoogte van het vliegveld zag ik de bunker waar ik altijd al eens een kijkje had willen nemen. Tot mijn verrassing stonden er drieluiken met foto’s opgesteld.

Sinds mei 2026 is hier het fotoproject Dag der Geboorte, de nieuwe dag in acht genomen te zien. Het kunstwerk, gemaakt door fotograaf Arjan Trap, bestaat uit drieluiken met telkens drie beelden: een 80-jarige Texelaar, een verbeelding van een verhaal uit de bevrijdingstijd en een pasgeboren baby, 80 jaar later. Op deze manier worden herinneringen aan het verleden, de vrijheid en nieuw leven op een bijzondere manier met elkaar verbonden. De historische locatie van Bunker De Vlijt geeft het fotoproject nog eens extra betekenis.

De voormalige Duitse commandobunker bij vliegveld De Vlijt is vanbinnen omgevormd tot een artistieke en interactieve ervaring. Bezoekers stappen letterlijk een oorlogsverhaal binnen. Met behulp van een 3D-audio-installatie brengen stemmen, geluiden en herinneringen de gebeurtenissen van de Georgische Opstand in april 1945 tot leven. Deze opstand wordt ook wel het laatste slagveld van Europa genoemd.

Het verhaal wordt onder meer verteld vanuit het perspectief van Texelaars die de gebeurtenissen zelf hebben meegemaakt. Door de combinatie van licht, geluid en de authentieke bunkeromgeving ontstaat een indrukwekkende belevenis die het verleden en het heden met elkaar verbindt.

Om de bunker te bezoeken, moet je aan de overkant van de weg bij het Luchtvaart- en Oorlogsmuseum een kaartje kopen. Omdat het inmiddels al laat op de middag was, besloot ik mijn bezoek uit te stellen tot een andere keer.

De schedels van Urk

/ Jetskefotografie / 17 Comments

Mijn Canon 5D Mark III is versleten en het werd dus tijd voor een andere camera. Ik heb me lange tijd georiënteerd op de mogelijkheden. De opvolger moest in ieder geval een systeemcamera worden en opnieuw een fullframecamera.

Na zorgvuldige afweging ben ik uitgekomen op een tweedehands Canon R6. De reden dat iemand zijn R6 inruilt, is waarschijnlijk dat inmiddels de nieuwere R6 Mark II op de markt is. Met de overstap van de 5D Mark III naar de R6 maak ik een enorme upgrade. Door te kiezen voor een tweedehands met garantie houd ik ook geld in mijn zak voor andere wensen. De camera had ik alvast telefonisch gereserveerd. Eerder die week had ik bij Jan gepolst of hij op onze gezamenlijke fotodag met mij mee wilde naar Urk. Dat zag hij wel zitten en zo reden Jan en ik vrijdag richting Urk.

Na de aankoop bij CameraNU reden we naar de parkeerplaats met uitzicht op het IJsselmeer om daar te lunchen. Na de lunch gingen we op pad. We kwamen langs het Kerkje aan de Zee. Deze kerk is een van de bekendste bezienswaardigheden van Urk en het oudste kerkgebouw van het voormalige eiland. Het staat op een prominente plek aan de rand van de oude kustlijn, met uitzicht over de voormalige Zuiderzee.

Aan het hek hing een informatiebord dat meteen onze aandacht trok. Al lezend kwamen we erachter wat zich hier in de 19e eeuw heeft afgespeeld. Het bleek een bijzonder en gevoelig hoofdstuk uit de geschiedenis van de antropologie en geneeskunde te zijn…

In de 19e eeuw raakten wetenschappers geïnteresseerd in de afkomst van de Urkers. Omdat Urk destijds nog een geïsoleerd eiland was, dachten sommige onderzoekers dat de bevolking kenmerken van een vermeende ‘oer-Nederlander’ had behouden. Daarom werden menselijke schedels onderzocht en opgemeten. Niet alleen schedels van overledenen werden bestudeerd. In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw maten onderzoeksteams ook de schedels van duizenden levende Urker schoolkinderen om verschillen tussen bevolkingsgroepen te onderzoeken.

Daarnaast werden zes schedels van overleden Urkers van het oude kerkhof bij het Kerkje aan de Zee weggehaald. Drie daarvan werden in 1877 door arts Johannes Fredericus van Hengel ontvreemd en naar Utrecht gebracht voor wetenschappelijk onderzoek. De andere drie kwamen eveneens in universitaire collecties terecht, al is niet precies bekend hoe dat is gebeurd. Na jaren van discussie werden de zes schedels in 2010 teruggegeven aan Urk en opnieuw begraven op het kerkhof bij het Kerkje aan de Zee. Veel Urkers zagen dit als een herstel van het respect voor de overledenen en hun nabestaanden.

Het graf bevindt zich vlak bij de kerktoren. We besloten op zoek te gaan en vonden uiteindelijk de plek waar de zes schedels opnieuw zijn begraven.

Een wulp en twee watersnippen

/ Jetskefotografie / 12 Comments

Vandaag neem ik jullie weer eens mee naar Texel. Bij Wagejot stond op een eilandje een vogel. Toen ik inzoomde, zag ik dat het een wulp was die even stond uit te rusten. Maar aan dat rustmoment kwam al snel een einde. Hij keek nog even om zich heen en vloog vervolgens weg. Helaas lukte het me niet om een mooie foto van het wegvliegen te maken.

In de bruine oevervegetatie van hetzelfde eilandje zag ik plotseling iets bewegen. En ja hoor, het was een watersnip! Die hoopte ik tijdens deze vakantie al eens te zien. Door zijn prachtig gevlekte verenkleed valt de watersnip niet snel op en gaat hij meestal helemaal op in de vegetatie. Eén watersnip is al mooi, maar twee is natuurlijk nog mooier!

Sterrebos in Frederiksoord

/ Jetskefotografie / 7 Comments

Na de wandeling door de tuin van de voormalige tuinbouwschool stak ik de Vledderweg over naar het Sterrebos. Het Sterrebos in Frederiksoord werd rond 1770 aangelegd door de familie Van Heloma, de toenmalige eigenaren van landgoed Westerbeek. Het bos dankt zijn naam aan de stervormige aanleg, waarbij verschillende rechte lanen vanuit één centraal punt in verschillende richtingen lopen. In het midden ligt de Droge Kom, waar een lindeboom werd geplant. Het bos diende als wandelpark, maar werd ook gebruikt voor de jacht.

Ik liep over een kleurrijk tapijt van gevallen bladeren. Even later kwam er een hondje op me afrennen. Hij was nieuwsgierig naar mij, maar had nog veel meer belangstelling voor een hond die in de verte liep. Het baasje kon roepen wat ze wilde, maar de beagle luisterde niet. Nadat ik het hondje terug had begeleid naar zijn baasje wandelde ik verder door het mooie bos over meerdere houten bruggetjes.

Even verderop maakte ik een foto van een grote stinkzwam. Op dat moment kwamen er een mevrouw en een klein meisje aanlopen. Het meisje keek belangstellend naar mijn grote camera en vroeg of ik ook op zoek was naar paddenstoelen. Ik liet haar de paddenstoel op het schermpje van mijn camera zien.

We raakten aan de praat en ik liep gezellig een stukje met hen mee. Het meisje vertelde vol trots dat ze na het eten niet meer hoefde te slapen. Na een tijdje werd ze toch een beetje moe en vroeg ze aan oma of ze mocht ‘knuffellopen’. Dat betekende dat ze haar arm om het been van oma sloeg en zo dicht tegen oma aan verder liep. Voor oma was die niet handig lopen, maar ze liet het allemaal gewillig toe. Dat is wat oma’s doen.

Na het gezellige gesprek met oma en kleinkind, waarbij we ook nog een gemeenschappelijke kennis bleken te hebben, namen we aan het eind van het pad afscheid. We gingen ieder onze eigen kant op.

Ik kwam langs het voormalige postkantoor dat in 1901 werd gebouwd. Ik vind het een mooi stukje erfgoed. Naast foto’s van het gebouw maakte ik ook enkele foto’s van de kunstwerken die in de tuin stonden.

Na het maken van de fotoserie bij het voormalige postkantoor besloot ik nog niet terug te gaan naar de auto, maar mijn wandeling wat langer te maken. Ik koos voor de Graaf van Limburg Stirumlaan.

Frederiksoord maakt deel uit van de Maatschappij van Weldadigheid, een UNESCO Werelderfgoed. Onderweg fotografeerde ik een aantal koloniehuisjes. Deze huisjes vormen een belangrijk onderdeel van het cultuurhistorische erfgoed van de Maatschappij van Weldadigheid. Ze vertellen het verhaal van de gezinnen die vanaf 1818 naar de vrije koloniën kwamen om daar een nieuw bestaan op te bouwen.

In totaal werden in dit gebied ongeveer 430 koloniehuisjes gebouwd. Daarvan zijn er nog zo’n 50 bewaard gebleven. Een aantal heeft de status van rijksmonument. De eenvoudige huisjes bestonden oorspronkelijk uit een woongedeelte met bedsteden en een achterhuis met een stal en een dorsdeel. Bij hun woning kregen de kolonisten ook een stuk grond dat ze konden bewerken. De oorspronkelijke delen van de huisjes moeten blijven bestaan, maar dat neemt niet weg dat er in de loop der jaren flinke uitbouwen aan zijn toegevoegd. Dat is te zien op de laatste foto’s in onderstaande serie.

Herfstkleuren in de tuin van de tuinbouwschool

/ Jetskefotografie / 11 Comments

Waar zou ik beter bomen in herfsttooi kunnen fotograferen dan in de tuin van de voormalige tuinbouwschool, bedacht ik mij op mijn vrije dag. In deze tuin staan veel bijzondere bomen, die bovendien enigszins solitair staan. Daardoor krijgt de zon voldoende ruimte om de bladeren in hun prachtige herfstkleuren mooi te belichten.

Er staan indrukwekkende bomen, zoals deze abeel, die uit drie stammen bestaat. Wanneer je de boom van onderaf naar boven fotografeert, voel je je wel heel nietig.

Het was volop genieten tijdens mijn wandeling langs de kleurrijke bomen.

Ik kwam ook langs ‘Oma Catalpa’, de boom waarover ik in dit bericht schreef. Deze keer maakte ik ook foto’s van de liggende stam. Bijzonder om te zien dat de boom gewoon doorgroeit en blijft voortbestaan, ondanks dat hij is omgewaaid.

Een eindje verderop kwam ik een grote groep paddenstoelen tegen. Volgens ObsIdentify gaat het om de langsteelfranjehoed.

Na mijn wandeling door de tuin wilde ik ook nog een rondje maken door het bos tegenover de tuin. Inmiddels kwam er steeds meer bewolking aandrijven en voor halverwege de middag was er ook regen voorspeld. Als dat maar goed zou komen! Wordt vervolgd.

Herfsttinten in eigen tuin

/ Jetskefotografie / 7 Comments

Zaterdag was het prachtig herfstweer, maar ik gunde mij geen tijd om eropuit te gaan. Ik was binnen aan het poetsen, omdat we aan het eind van de middag vrienden op bezoek kregen. Nu ik toch bezig was, heb ik meteen een paar grotere schoonmaakklussen aangepakt. Klussen die een ander misschien niet ziet, maar waar je zelf wel een voldaan gevoel aan overhoudt. Ik heb in het najaar trouwens meer last van schoonmaakwoede dan in het voorjaar. Tussen de schoonmaakklussen door heb ik nog een fotorondje door de tuin gemaakt. Het net over de vijver vangt keurig de vallende bladeren van de magnolia op.

De walnotenboom heeft inmiddels alle walnoten laten vallen. Ze liggen nog mooi te drogen onder de veranda. Het maïs op het akker achter onze tuin is inmiddels ook geoogst. De kleinkinderen van de buren hebben de maïskolven verzameld die zijn blijven liggen, zodat onze kippen er straks van kunnen smullen. Ook die liggen nu uitgestald op een rek.

De vijgenboom hangt nog steeds vol met vijgen. We eten bijna dagelijks rijpe vijgen uit eigen tuin. Toch zullen er nog meer dan honderd vijgen aan de boom blijven hangen die niet meer rijp worden, omdat het seizoen daarvoor inmiddels te ver gevorderd is.

De hop, die over de boog naast de vijgenboom groeit en op de bovenstaande foto te zien is, is inmiddels grotendeels verkleurd en heeft al veel bladeren laten vallen.

De laatste druiven zijn inmiddels door de vogels opgegeten. De meeste bladeren van de druivenranken zijn al gevallen, maar hier en daar hangen nog enkele mooi verkleurde bladeren.