Op zaterdag 14 maart hadden we, in tegenstelling tot de voorspellingen, nauwelijks neerslag. Het was wel fris, maar daardoor juist een prima dag om in en rond het huis aan de poets te gaan. Aan het einde van de middag brak de bewolking open. Tegelijkertijd ontstond er in het noorden een dreigende lucht. Dat was voor mij reden om toch nog even met de camera op pad te gaan.

Ik reed naar een natuurgebied tussen De Blesse en Wolvega. Aan de Domeinenweg (zie Google Maps) maakte ik een stop, omdat ik daar een fuut tussen het riet zag zwemmen.

Ik vreesde dat de fuut uit beeld zou verdwijnen op het moment dat ik het raampje zou laten zakken, maar hij bleef gelukkig in de buurt. De wind zorgde voor een zachte rimpeling op het water, waardoor de fuut een bijzondere weerspiegeling kreeg.

Nadat de fuut achter de rietkraag was weggezommen, hoorde ik een trein aankomen. Ik had net genoeg tijd om mijn camera op de trein te richten. Het geel van de trein vormde een mooi contrast met de dreigende lucht.

Vervolgens reed ik door naar het haventje aan De Linde. Daar parkeerde ik mijn auto en wandelde naar de molen, De Gooijer. Richting het zuidwesten zag de lucht er vriendelijk uit, maar achter mij, richting het noordoosten, werd de lucht steeds dreigender. Als dat maar goed zou gaan. In de buurt van de molen stond een grote groep bandwilgen, waar ik inzoomde op de bloeiende katjes.

Ik maakte een rondje om de molen. Intussen werd de lucht steeds dreigender, en niet alleen in het noordoosten. De donkere wolken leken zich langzaam rondom samen te trekken.

De dreigende lucht bleef uiteindelijk op afstand. Ik was inmiddels weer veilig en wel bij de auto. Daar maakte ik, door de spijlen van het hek, nog een foto van het haventje. Eenmaal thuis las ik een bericht over de felle hagelbui in het noorden van het land, die voor meerdere ongelukken had gezorgd. Zie dit bericht.

Op een prachtige lentedag ging ik naar Skrok, een weidevogelgebied in de Friese Greidhoeke. Het landschap stond vol leven en overal waren vogels te horen. Ik liep eerst naar de kijkhut, waar ik rustig het gebied kon overzien en de eerste vogels kon spotten.

In de plas voor de kijkhut stonden honderden grutto’s, die vooral aan het rusten waren. Een klein groepje had zich van de grote groep losgemaakt en foerageerde wat dichter bij de kijkhut, waardoor ze mooi te observeren waren.

Nadat ik een tijdje had genoten in de kijkhut, wandelde ik naar het oude, kruidenrijke greppeltjesland. Deze natte graslanden vormen in het voorjaar een perfecte broedplaats voor talloze weidevogels. In dit gebied fotografeerde ik o.a. een kievit, die ik in dit bericht liet zien. Jammer genoeg was het die middag niet helemaal helder.

De grutto’s zijn nog maar net terug uit warmere oorden en zijn voorlopig vooral bezig met rusten en foerageren. Het echte vliegwerk moet nog beginnen. Toch kozen sommige grutto’s al even voor het luchtruim. In onderstaande serie is een mooi staaltje synchroon vliegen te zien.

Het is bijna alsof de grutto op de tweede foto wil laten zien waarom hij niet voor niets De Kening fan ‘e Greide (De Koning van de Weide) wordt genoemd. Zie ook deze website voor meer informatie.

We komen tot de afronding van een prachtige dag in het rietland in De Wieden.

Jan laat de rietbossen eerst in het land liggen om te drogen. Op een later moment in het voorjaar haalt hij het riet naar huis, waar hij het opbindt tot kleinere bossen. Deze kleinere bossen riet worden uiteindelijk gebruikt voor het dekken van rieten daken.

Bert en zijn neef nemen de oogst van die dag, de dikke bossen riet, meteen mee naar de loswal aan de overkant.

Klaas Jan schuift het rietafval naar de oever, waar het later wordt opgehaald door een medewerker van Natuurmonumenten. En laat hij nu zelf een medewerker zijn die straks door Natuurmonumenten wordt ingehuurd om deze klus te klaren.

De middag vordert gestaag en tijdens een laatste pauze praten de mannen nog even gezellig bij.

Dan is het tijd om weer aan boord te stappen. We varen terug naar de loswal, waar de auto geparkeerd staat. Voor de terugweg heeft Klaas Jan een andere, mooie route voor ons uitgekozen. Vaar maar met ons mee en geniet van de mooie omgeving…

Gisteren schreef ik over mijn heimwee naar weidevogels en mijn bezoek aan het weidevogelgebied Skrok. Onderweg daarheen kwam ik langs Jongemastate. Ik was er al vaker langs gereden, maar had nooit de tijd genomen om even te stoppen. Die middag besloot ik daar verandering in te brengen en er een kijkje te nemen.

Jongemastate in Raerd is een voormalig landgoed waarvan alleen het poortgebouw uit 1603 nog overeind staat. De oorspronkelijke stins, die al in de vijftiende eeuw bestond, werd in 1912 gesloopt. Tegenwoordig is het terrein ingericht als een openbaar park in Engelse landschapsstijl. Het wordt beheerd door It Fryske Gea.

Het park staat vooral bekend om zijn rijke stinzenflora. In het vroege voorjaar komen sneeuwklokjes, lenteklokjes, winterakoniet, holwortel, gevlekt longkruid en bostulpen massaal tot bloei en kleuren ze het terrein.

In het park staan bankjes waarop de namen van de stinzenplanten staan vermeld die hier groeien. Ze nodigen niet echt uit om erop plaats te nemen; boven de bankjes bouwen namelijk honderden roeken hun nesten die er voor zorgen dat de bankjes onder de uitwerpselen zitten.

Met mijn telefoon maakte ik een kort filmpje van het overheersende gekras van de roeken. Persoonlijk ben ik geen groot liefhebber van hun geluid, maar het hoort onmiskenbaar bij deze plek met vele hoge bomen.

Het weekend brachten we door in Haarlem. We hebben veel gezien, heerlijk gewandeld en even helemaal losgekomen van het alledaagse. Mijn spiegelreflexcamera had ik meegenomen, maar bleef op de hotelkamer.

Toch waren we blij toen we de drukte achter ons konden laten en terugreden naar het rustige noordoosten van het land. We waren mooi op tijd thuis, want in het westen zou de mist nog lang blijven hangen. Tijdens de terugreis zei ik tegen mijn man dat ik heimwee had naar de weidevogels. Op Waarneming zag ik dat de eerste grutto’s alweer bij Skrok waren gearriveerd, en dus reed ik in de voormiddag richting het weidevogelgebied.

Vandaag begin ik met de kievit. Dit jaar werd het eerste kievitsei al op 5 maart gevonden, in Ravenstein in de provincie Noord‑Brabant. Het voorjaar is nu echt begonnen.

Ik heb daar zó genoten van de roep van de verschillende weidevogels. Het geluid alleen al voelt als thuiskomen na een lange winter. Twee kieviten waren druk bezig met hun baltsvlucht, sierlijk en speels boven het weiland. Het blijft een prachtig gezicht, elk voorjaar weer.

Deze kievit had waarschijnlijk al een nest met eieren. Dat vertelde althans een vogelaar die naast mij stond. Het gedrag sprak boekdelen: de vogel alarmeerde luid en maakte duidelijk dat hij niet van onze aanwezigheid was gediend. We stonden gewoon op het pad en het nest lag wellicht helemaal niet in onze buurt. Het was duidelijk bedoeld als afleidingsmanoeuvre.

Na de lunch in het rietland in De Wieden liep Klaas Jan naar achteren om verder te gaan met het machinaal uitkammen van het riet. Jan was nog niet verder gekomen dan het stuk rond de schaftkeet en besloot ook die kant op te lopen. Hij moest tenslotte wel aan zijn dagelijkse portie beweging komen.

Die ochtend was rietsnijder Jan nog niet in het rietland. Hij had andere verplichtingen en zou pas na de lunch komen. Op een gegeven moment hoorde ik, naast het geluid van de rietmachines om ons heen, in de verte een motorgeluid aanzwellen. Dat moest bijna wel de motorboot van Jan zijn. Ik stond al klaar om hem te fotograferen terwijl hij kwam aangevaren.

Met behulp van een smeerpistool bracht Jan zijn rietmaaier in gereedheid. Voordat hij begon met maaien liep hij eerst naar Klaas Jan om even werkoverleg te voeren.

Fotomaatje Jan had zich inmiddels geïnstalleerd bij het perceel dat die middag gemaaid zou worden. Rhena, een lief gezelschapsdier, liep met ons mee en zocht een plekje bij ons in de buurt.

Voordat Jan begon te maaien vroeg ik hem hoe hij dat deed met de eerste rondgang, waarbij de bosjes riet in het nog te maaien riet zouden vallen. Na zijn woorden: ‘Jij bent er toch’, liet ik mij niet kennen en ging hem helpen om de bosjes tot schoven te zetten. Ik ben tenslotte een dochter van een rietsnijder en ging vroeger vaak met mijn vader mee naar het rietland.

Het eerste kwartier lag mijn tempo hoog, zoals ik gewend ben om te werken. Ik probeerde de machine bij te houden, maar besefte al snel dat ik mijn tempo moest aanpassen om het langer vol te houden. Jan heeft er een mooie fotoserie van gemaakt, wat je kunt vinden in dit bericht op zijn weblog.

Ook heeft Jan een prachtig filmpje met de drone gemaakt die te zien is in dit bericht. Het filmpje heb ik hieronder geplaatst.

Tijdens een pauze, terwijl ik op een hoop afvalriet zat uit te blazen, maakten de beide Jannen een praatje. Rhena had intussen een ander mooi plekje gevonden en keek toe hoe Klaas Jan kwam aanlopen met een bos uitgekamd riet.

Wordt nog één keer vervolgd.

Vandaag neem ik jullie weer mee naar het rietland in De Wieden. Terwijl Jan zijn drone vanaf de motorkap van de Ferrari liet opstijgen, liep ik alvast het rietveld in. Ik wilde de ‘daders’ van de rook wel eens van dichtbij zien. Niet dat ik ze zou aanspreken hoor, maar ik ken deze rietsnijder al van jongs af aan. 😉

Ook hier wordt de grens gemarkeerd met een paal. Rechts ligt het land van Natuurmonumenten, waar niet gebrand mag worden. Links begint het gebied van het Waterschap, waar branden wél is toegestaan. Bijzonder hoe zo’n eenvoudige paal het verschil maakt.

Ik liep naar de rietsnijder, die het riet stond uit te kammen en het afval ter plekke verbrandde. Deze rietsnijder ken ik al bijna mijn hele leven, dus het was leuk om even bij te praten met Bert. Door de dwarrelende wind stond hij af en toe midden in de rook. Of het hem echt iets deed, betwijfel ik, hij leek er in ieder geval niet van onder de indruk.

Wat me opviel, was dat de opbrengst op dit stuk niet best was. Er stond weinig riet, het was kort, en er zat veel ander maaisel tussen dat er eerst uitgekamd moet worden. Kortom: veel werk voor de rietsnijder en weinig opbrengst.

Bert maait dit riet samen met zijn neef. Zijn neef snijdt het riet en legt de bosjes bij elkaar op liggende schoven. Dat valt op, want Klaas Jan en Jan zetten de bosjes juist altijd rechtop, zodat eventueel regenwater er sneller uit kan lopen. De keuze van zijn neef heeft waarschijnlijk te maken met de gunstige weersvoorspellingen, als er geen regen op komst is, hoeft het riet tenslotte niet per se overeind te staan.

Na een mooie wandeling kwam ik weer terug bij Jan, die met geconcentreerde blik naar zijn schermpje staarde. Op dat moment liet hij de drone rondvliegen om Klaas Jan, die bezig was het riet uit te kammen. Op de foto zie je de drone in de lucht hangen.

In dit bericht op zijn weblog laat Jan een prachtig filmpje zien die gemaakt is met de drone. Ik ben zo vrij geweest om het filmpje hieronder te plaatsen.

Afgelopen week trok ik opnieuw naar het rietland in De Wieden. Deze keer kon fotomaatje Jan gelukkig mee. Het was een prachtige dag met temperaturen die alvast een voorproefje gaven van de lente.

Over mijn vorige bezoek schreef ik dat men van Natuurmonumenten het afval in het rietland niet mag verbranden. Dat klopt, maar op het naastgelegen perceel van het Waterschap is dat wel toegestaan. Het verschil zit hem in de subsidie: de percelen van het Waterschap vallen hier niet onder. We voeren met de boot dwars door een rookgordijn, op weg naar onze bestemming.

We waren blij dat we een paar minuten later de rook achter ons konden laten. We voeren de sloot in waar ik op het perceel aan de rechterkant de vorige fotoserie maakte. Nu legden we aan aan de linkeroever.

Rhena was mee in de boot om Jan en mij op te halen. Varen is niet haar favoriete bezigheid, zo snel als ze kon, sprong ze er dan ook uit toen we aanlegden. Klaas Jan haalde meteen een stukje touw van haar hals. Want Rhena heeft een bijzondere gewoonte: ze springt alleen uit zichzelf in de boot als ze een ‘halsband’ draagt. Een simpel stukje touw volstaat al, ook al hoeft het niet eens als halsband te dienen. Honden en hun eigenaardigheden, soms lijken ze net mensen! 😉

Wordt vervolgd.

In onze tuin staan veertien hoogstamfruitbomen. Ze zijn geplant door de vorige eigenaar en zijn pakweg vijftig jaar oud. Om deze bomen vitaal en mooi in vorm te houden, krijgen we eens in de twee jaar hulp van de Hoogstambrigade. Dit is een groep vrijwilligers die met enorme toewijding en vakmanschap hoogstamfruitbomen snoeit

Vorige week waren wij weer aan de beurt. Zoals altijd begonnen ze met een rondje door de tuin om samen te bekijken hoe de bomen dit keer gesnoeid moesten worden. Tijdens dat korte werkoverleg werd er aandachtig gekeken, gewezen en overlegd: welke tak mag blijven, welke moet wijken?

Na deze inspectie kwamen ze eerst gezellig binnen voor een kop koffie. Daarbij serveerden we versgebakken stroopwafelcake met een toefje slagroom.

Hoogstamboomgaarden worden door organisaties als Landschap Overijssel omschreven als “een prachtig stukje cultureel erfgoed”. Al eeuwenlang maken ze deel uit van erven en van het Nederlandse landschap.

Na de Tweede Wereldoorlog veranderde dat beeld drastisch. Tijdens intensivering van de landbouw moesten veel hoogstamboomgaarden plaatsmaken voor weilanden, akkers en stallen.

Juist daarom is het zo belangrijk dat deze boomgaarden blijven bestaan. De Hoogstambrigade draagt daar op een prachtige manier aan bij. Voor hun werkzaamheden lenen zij gereedschap van Landschap Overijssel. De eigenaar van de hoogstamfruitbomen betaalt een vergoeding wat gebruikt wordt voor het gereedschap.

Het goed positioneren van de ladders is essentieel. De ladders zijn zwaar en moeten telkens zorgvuldig en stabiel worden neergezet. Er wordt uitsluitend met de hand gezaagd en geknipt.

Met bewondering keek ik toe hoe onvermoeibaar deze mensen werken. Ze klauteren de ladders op en af, tak na tak zorgvuldig beoordelend en snoeiend. Het is indrukwekkend om te zien met hoeveel energie en toewijding zij bezig zijn.

Het snoeien is belangrijk, maar minstens zo belangrijk is het sociale contact. Tijdens de lunch worden verhalen gedeeld over bijzondere snoeiklusjes en over andere onderwerpen wat ons bezighoudt. Mijn man serveerde een heerlijke soep en verschillende warme hapjes. Zo staan wij inmiddels bij de groep bekend: de gastheer die voor lekkere gerechten zorgt en de gastvrouw die alles vastlegt met haar camera. 😉

Deze vier mensen hebben enorm veel werk verzet. Het resultaat van al dat snoeiwerk lag uiteindelijk in vijf grote hopen, verspreid over de voor- en achtertuin. In de dagen erna heb ik alle takken naar voren gesleept. In twee sessies van anderhalf uur en ruim 22.000 stappen verder kreeg ik alles op één plek. Takken van fruitbomen zijn berucht: ze grijpen in elkaar, haken vast en werken je bij elke stap tegen. Een paar dagen later kwamen twee mannen met een versnipperaar. Binnen een half uur hadden ze de grote bult weggewerkt en het terrein netjes opgeleverd!

De coördinator van de Hoogstambrigade kwam op de snoeidag langs en nam een aantal gesnoeide takken van appelbomen mee. Een dag later stond hij opnieuw bij ons op de stoep, dit keer met een prachtige, handgemaakte krans van onze eigen appeltakken. Een lief gebaar! De mooie krans kreeg een plekje op de tafel onder de veranda.

Gisteren was het veertig jaar geleden dat de Elfstedentocht werd verreden. Onder andere op Omrop Fryslân werd hier uitgebreid aandacht aan besteed. Ik weet het nog als de dag van gisteren, want op diezelfde dag ontving ik namelijk mijn diploma Verpleegkundige A. Een bijzondere samenloop van twee onvergetelijke momenten: een historische schaatstocht en een persoonlijke mijlpaal.

Voordat ik mijn diploma behaalde, had ik tijdens de inserviceopleiding al ruim drie jaar in de praktijk gewerkt. In feite ben ik dus al meer dan 43 jaar verpleegkundige. Het is en blijft een prachtig beroep, een vak dat mij al die jaren heeft gevormd en verrijkt.

De inserviceopleiding tot verpleegkundige was een praktijkgerichte leerweg waarbij je als leerling in dienst was van een ziekenhuis of zorginstelling en daar het vak al doende leerde. Je werkte vanaf het begin mee op de afdelingen, kreeg salaris en volgde daarnaast theorielessen via de interne opleidingsschool. Deze vorm van opleiden bestond in varianten voor algemene ziekenhuizen, de psychiatrie en de gehandicaptenzorg, en was decennialang de standaardroute naar het verpleegkundig diploma. Tot 1997 kon je via deze weg officieel worden opgeleid; rond 2000 verdwenen de laatste lichtingen en werd de opleiding vervangen door de huidige MBO‑V en HBO‑V. Hoewel de opleiding formeel vaak op mbo‑niveau werd geplaatst, vonden veel oud‑leerlingen dat de verantwoordelijkheid en intensieve praktijkervaring een hoger niveau weerspiegelden.

De lesweken met de praktijklessen waren altijd heel leerzaam, maar vooral ook gezellig. Het verlenen van de ADL (Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen) leerden we door op elkaar te oefenen. Dat zorgde steevast voor de nodige hilariteit. En als je zelf ‘patiënt’ was, was het heerlijk om tijdens de les nog even lekker in het bed te liggen.

We kregen les van echte professionals. Anatomie bijvoorbeeld werd gegeven door een patholoog-anatoom. Regelmatig nam hij weefsel van een koe of varken mee om ons goed inzicht te geven in de anatomie. Zo’n praktijkles met dit materiaal zou je je tegenwoordig niet meer kunnen voorstellen.