Op 5 april werd ik bij zonsondergang getrakteerd op een prachtig gekleurde lucht, gezien vanuit de woonkamer. Dat moment wilde ik vastleggen, dus ik pakte mijn camera en liep de achtertuin in. Op de voorgrond koos ik de magnolia, die op dat moment op haar mooist in bloei stond. Achterin de tuin had ik vrij zicht op de kleurrijke avondlucht, wat het plaatje compleet maakte.
Vanochtend vroeg waaide het erg hard. Mijn man verwijdert meerdere keren per dag de gevallen bloemblaadjes van de magnolia uit de vijver, vanochtend wachtte hij tot ik er foto’s van had gemaakt. Zoveel blaadjes op één dag zien we namelijk niet vaak en was wel een foto waard.
Aan de magnolia is goed te zien dat er veel bloemblaadjes zijn gevallen: het hart van de bloemen komt langzaam tevoorschijn. Nu is het wachten tot de groene blaadjes zich in volle glorie laten zien.
Na het maken van diverse foto’s vanuit de kijkhut in Skrok wandelde ik verder over het fiets- en voetpad door het zogeheten greppeltjesland. Bij het hek bleef ik geruime tijd staan om te genieten van de vogels om mij heen. Het leek erop dat er recent watertjes waren uitgebaggerd en dat de vrijgekomen bagger ter plekke was blijven liggen.
Een paar kieviten vlogen over mijn hoofd, maar er was geen sprake van paniek en ik werd niet verjaagd.
Ik vind het geen fraai gezicht dat de bulten zijn blijven liggen, al zal daar ongetwijfeld een goede reden voor zijn. Voor de kieviten lijkt het in ieder geval aantrekkelijk. Eén kievit trok in het bijzonder mijn aandacht. Hij zat rustig op de opgeworpen grond. Even dacht ik dat hij daar zat te broeden, maar dat idee liet ik al snel los — die plek viel daarvoor veel te veel op. Later werd ook duidelijk dat er geen nest aanwezig was.
Niet veel later begon de kievit te foerageren en kwam daarbij steeds dichter mijn kant op. Mogelijk bood het hek mij wat beschutting en daarbij bleef ik zo stil mogelijk staan.
Op eerste paasdag hadden we een prachtige kerkdienst. Eén van de liederen die we zongen was “Zingt met de vogels mee een lied” (melodie: Psalm 68). Als vogelliefhebber kan ik deze tekst wel waarderen. Hieronder heb ik de liedtekst afgewisseld met foto’s van de vogels die ik op eerste paasdag in onze tuin heb gemaakt.
Er was volop leven: overal om me heen waren vogels druk bezig met nestelen. De huismussen hebben hun plek gevonden in de klimop en onder de dakpannen. De heggenmus geeft de voorkeur aan de coniferenhaag. De gaaien zijn begonnen aan de bouw van een nest in de laurier. En de mezen laten zich regelmatig zien bij de nestkasten.
Zingt met de vogels mee een lied, de leeuwerik verzwijgt het niet: Christus is aller koning! De zwaluw roept u toe: ziehier, Gods liefde is voor mens en dier een altijd open woning!
Hij bergt de wereld in zijn hart, geen musje, hoe dan ook benard, gaat zonder Hem te gronde; wie vallen van de heuveltop die vangt Hij met zijn vleugels op – Hij draagt ze ongeschonden.
Zingt met de vogels mee een lied, een lofzang tegen uw verdriet, een loflied op het leven; geen wacht, geen wapen kon weerstaan het vroege roepen van de haan: de doodsnacht is verdreven!
Zingt met de watervogels mee, zingt met de meeuwen langs de zee: de ark is niet gezonken! Ginds koert de duif bij de Jordaan: de Heer is waarlijk opgestaan, zijn Geestkracht ons geschonken!
Zingt met de vogels mee een lied, met Mirjam, kleine karekiet, met Mozes op het water, met David en met Jonathan, met alleman die zingen kan, een lied voor nu en later.
Eens laat de dood de doden los, dan zingen hei en veld en bos, mezen en merels samen. Dan zingt de mus victoria, dan zingt de zwaluw gloria, voor eeuwig ja en amen!
De kikkers zijn al een tijdje actief in onze vijver. Op 30 maart ontdekte mijn man de eerste twee hoopjes kikkerdril. Sindsdien zitten ze duidelijk niet stil, want er blijft steeds nieuw kikkerdril bijkomen.
Hieronder staan foto’s van de vijver met de kikkers en het kikkerdril. Naast de vijver staat een enorme magnolia. In onze familie noemen we deze boom liefkozend de “OMAgnolia”. Onze moeder en oma had namelijk ook zo’n prachtige, grote magnolia in haar tuin en ze hield enorm van deze boom.
Wanneer de magnolia in bloei stond, wees ze ons vol bewondering op de prachtige bloemen. Die herinnering maakt de magnolia voor ons extra bijzonder. Terwijl we nu naar onze eigen magnolia kijken, denken we aan haar terug. We missen onze lieve moeder en oma, maar in veel herinneringen, zoals deze, is ze toch dichtbij.
Vorige week moest ik voor mijn tweede baan in Leeuwarden zijn. Omdat ik toch in de buurt was, ben ik opnieuw naar het weidevogelgebied Skrok gereden. Zoals gebruikelijk liep ik eerst naar de kijkhut. Vanuit daar viel er weer genoeg te zien en te beleven.
Later zal ik nog inzoomen op de grutto’s en kluten, maar eerst richten we ons op de dieren die duidelijk het voorjaar al in hun bol hadden.
In een weiland renden hazen achter elkaar aan; de mooie lentedag was terug te zien in hun voortplantingsspel.
Het leek erop dat hun uitbundige gedrag de smienten verstoorde, want die gingen massaal op de vleugels.
In de sloot naast de kijkhut zwom een paartje waterhoentjes. Al snel werd duidelijk dat de lente ook hier zijn werk deed: ze toonden opvallend veel belangstelling voor elkaar. In de beschutting van de oeverbegroeiing werd het even intiem, het moment dat het mannetje het vrouwtje beklom.
Even later wandelde ik over het fiets-wandelpad verder het gebied in. Daar stuitte ik op een stel meerkoeten dat er duidelijk ook lentekriebels op nahield. Ze verspilden weinig tijd: het liefdesspel was kort, maar doelgericht.
Een paartje wilde eenden dat even daarvoor nog rustig langs mij was gezwommen, trok mijn aandacht. Er was geplons en toen ik omkeek bleken ook zij druk bezig met het zorgen voor nageslacht. Na de daad, zwom het mannetje trots met de borst vooruit bij het vrouwtje vandaan.
Na mijn bezoek aan de Duurswouderheide, waar ik onder andere de heikikker fotografeerde, reed ik door naar Slotplaats in Bakkeveen. Ik was toch in de buurt, dus die kans liet ik niet liggen. Daar maakte ik een heerlijke wandeling over het prachtige landgoed. Deze plek leerde ik ooit kennen dankzij mijn fotomaatje Jan, die mij hier voor het eerst mee naartoe nam.
Tijdens mijn wandeling kwam ik langs de Burmaniazuil. Volgens de legende zou deze zuil gaan kantelen wanneer een haan kraait, waarna er een baby klaarligt voor een liefdevol stel. Op de website van Natuurmonumenten is meer te lezen over de geschiedenis en het landgoed.
Tijdens mijn wandeling over het prachtige landgoed hoorde ik de kenmerkende roep van een boomklever. Even later landde hij hoog in een oude boom, vlak bij mij.
Voor de slotboerderij staat een bijzondere zonnewijzer die direct de aandacht trekt. Op de website van Monumenten is meer te lezen over de achtergrond en betekenis ervan.
Op het landgoed zijn meerdere ooievaarsnesten te vinden. Terwijl ik daar liep, vertrok een ooievaar vanaf zijn uitkijkpunt en scheerde vlak over mij heen. Gelukkig liet hij niets vallen…
Vorige week vrijdag ging ik samen met mijn fotomaatje Jan opnieuw naar het rietland. Dit keer bezochten we het gebied buiten het gehucht Nederland. Jan heeft op zijn weblog al prachtige series gedeeld van onze gezamenlijke dag. Ik heb bewust even gewacht tot hij zijn drone had laten opstijgen boven het rietland en nu haak ik graag bij hem aan met mijn eigen beelden…
Klaas Jan arriveerde met zijn oom en diens kleinzoon bijna gelijk met ons bij het rietland. Achter op het land waren twee andere rietsnijders al druk aan het werk.
Vanaf de auto was het nog een flink stuk lopen naar hun werkplek. Klaas Jan bood Jan nog aan om een stuk mee te liften op de slee, maar dat aanbod sloeg hij af. Dapper liep hij het hele traject zelf. En dat is zeker geen kleinigheid: zelfs voor iemand met gezonde benen is het een intensieve tocht.
De oom van Klaas Jan had een verbetering aangebracht aan een van de machines. Toen de groep rietsnijders compleet was, legde Klaas Jan aan zijn collega’s uit wat er precies was aangepast. Die middag zou de machine voor het eerst worden getest, spannend of de verbetering daadwerkelijk zou werken. Na het maaien van de eerste tientallen meters werd de onderkant van het riet zorgvuldig gecontroleerd. Het oordeel was positief.
Jan had een mooi plekje uitgezocht en liet daar zijn drone opstijgen. Vanuit de lucht zou hij ongetwijfeld weer een prachtig overzicht bieden van het rietland en de werkzaamheden van de rietsnijders. De eerste serie daarvan is in dit bericht op zijn weblog al te bewonderen.
Klaas Jan maaide het eerste rondje, waarna zijn oom het werk van hem overnam.
Dit rietland is eigendom van Oscar. Het is al sinds de tijd van zijn overgrootvader in bezit van de familie. Naast zijn eigen bedrijf houdt Oscar zich hobbymatig bezig met het rietland. In het rietseizoen is hij er vooral op vrijdag en zaterdag te vinden. Zijn zoon helpt hem daarbij. Oscar is ook blij met de hulp van Klaas Jan, want zonder die ondersteuning zou het lastig worden om het werk op tijd af te krijgen vóór het broedseizoen.
Op dit perceel is de opbrengst van het riet niet overal even goed. Op plekken waar meer afval dan riet staat, wordt het gewas wel afgemaaid, maar niet uitgekamd. In plaats daarvan wordt het bij elkaar geschoven en in brand gestoken. Wanneer de rietvelden volledig gemaaid zijn, ontvangt de eigenaar of pachter subsidie.
Op een gegeven moment werd Oscar gebeld door zijn zoon. Bij de tractor had hij een beestje ontdekt. Nieuwsgierig liepen Oscar en ik naar hem toe om te kijken wat hij had gevonden. Onderweg naar hem toe, maakte ik de linker foto.
Waarschijnlijk was dit een woelrat. Bijzonder hoe de kleuren op de vacht tevoorschijn komen door het zonlicht.
Jan was in de schaduw gaan zitten, zodat hij het scherm van zijn drone beter kon aflezen. Rhena hield hem daarbij liefdevol gezelschap.
Terwijl zijn oom het riet maaide, ging Klaas Jan onverstoorbaar verder met het uitkammen van het riet.
We kunnen terugkijken op opnieuw een zeer geslaagde dag in het rietland, mede dankzij de gastvrijheid van deze vriendelijke mannen!
De afgelopen maanden is er volop gewerkt aan het riviertje De Lende. Rijdend over de A32 zag ik die werkzaamheden en nam ik me voor om er eens met de camera daarheen te gaan.
Onlangs kwam het er eindelijk van. Op een namiddag met dreigende wolkenluchten ging ik op pad richting De Lende. De sfeer was indrukwekkend en leverde een indrukwekkende beelden op. Een andere reeks van dat moment heb ik al eerder gedeeld in een vorig bericht.
Aangekomen bij De Lende werd al snel duidelijk dat het hier ging om een hermeandering van het riviertje. Dit project is een grootschalige natuur- en waterhersteloperatie in de Lendevallei. De ooit gekanaliseerde rivier krijgt haar oorspronkelijke kronkels terug, waardoor het beekdal weer natuurlijker, veerkrachtiger en biodiverser wordt.
Door De Lende meer ruimte te geven, kan het gebied beter omgaan met zowel piekafvoeren als perioden van droogte. Tegelijkertijd wordt de beleefbaarheid vergroot, onder andere met nieuwe wandel- en fietsroutes en extra aandacht voor de cultuurhistorie van het gebied.
Terwijl ik onder het viaduct van de A32 stond, richtte ik mijn camera op de spoorbrug. Tot mijn grote schrik zag ik daar een persoon lopen. Op de spoorbrug is absoluut geen ruimte om te wandelen en eigenlijk ook geen tijd, want ongeveer iedere twintig minuten komt daar een trein voorbij.
Aan de zuidkant van de brug klom de persoon naar beneden, vervolgde zijn weg over de Domeinweg en liep mij even later vriendelijk groetend voorbij. Later heb ik op Google Maps gekeken wat hem tot deze gevaarlijke actie kan hebben bewogen. Mogelijk heeft hij over het Zwarte Weggetje gewandeld en de spoorbrug gebruikt om aan de andere kant van het water te komen.
