Vandaag neem ik jullie weer mee naar de kijkhut in De Auken. In de kijkhut was ik samen met een andere vogelfotografe. Ze was nog niet zo lang bezig met vogelfotografie en vertelde dat ze haar camera nog beter wilde leren kennen. Meestal is ze te vinden in vogelkijkhut Skiere Goes in het Easterskar (Oosterschar), vlak bij haar woonplaats.

We raakten gezellig aan de praat en hadden leuke gesprekken over vogelfotografie en onze ervaringen in het veld. Daarnaast deelden we ook verhalen over andere dingen die ons in het leven bezighielden. Juist die gesprekken maken een ontmoeting in een vogelkijkhut bijzonder.

Aan de overkant van de plas bevinden zich talrijke broedkolonies. De oudervogels vliegen af en aan om hun jongen van voedsel te voorzien. We genoten allebei van de vogels die regelmatig langs de kijkhut vlogen.

In het onderstaande vierluik is op de eerste drie foto’s de koereiger te zien. Op de vierde foto staat de grote zilverreiger, die duidelijk groter is dan de koereiger.

Mijn favoriet blijft toch wel de purperreiger. Het is een sierlijke reiger met een prachtige tekening en warme kleuren, waardoor hij voor mij de mooiste reiger is om te zien.

Op een warme dag in juni verzorgde ik een fotoshoot voor een familie ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van de stamvader van de familie. De temperatuur liep op tot zo’n 31 graden. Heel eerlijk: stiekem hoopte ik dat de fotosessie vanwege de hitte misschien zou worden verplaatst. Maar wanneer krijg je zoveel gezinnen weer tegelijk bij elkaar? Zo’n bijzondere gelegenheid laat je natuurlijk niet zomaar voorbijgaan.

Gelukkig hadden ze gekozen voor een bosrijke locatie: Park Rams Woerthe in Steenwijk. Dankzij de vele bomen en schaduwrijke plekken was het er een stuk aangenamer dan in de volle zon. Dat maakte het niet alleen comfortabeler voor de familie, maar ook voor mij als fotograaf.

Na afloop van de fotosessie maakte ik nog een klein rondje door het prachtige park. Met zijn statige bomen, sfeervolle vijvers en kronkelende wandelpaden is Park Rams Woerthe een heerlijke plek om even na te genieten én natuurlijk om nog wat foto’s te maken.

Park Rams Woerthe werd in 1899 aangelegd naar een ontwerp van de bekende tuin- en landschapsarchitect Henri Copijn. Het park ligt in het beekdal van het riviertje de Aa en heeft een karakteristieke langgerekte vorm. Centraal in het park ligt een eveneens langgerekte vijver, die uit drie delen bestaat en wordt omzoomd door fraai gevormde oevers.

Tijdens een wandeling over de bruggen en langs de waterpartij heb je prachtige doorkijkjes op de statige Villa Rams Woerthe en de sfeervolle theekoepel. Juist die afwisseling van water, monumentale bomen en verrassende zichtlijnen maakt het park tot een bijzondere plek om te wandelen én te fotograferen.

In Park Rams Woerthe grazen damherten. Tijdens mijn wandeling kwam ik een moeder met haar jong tegen. Ze bleven rustig staan en leken zich totaal niet aan mijn aanwezigheid te storen. Het gaf me alle tijd om een paar foto’s te maken.

Villa Rams Woerthe heeft voor mij ook een persoonlijke betekenis. Het statige pand deed jarenlang dienst als gemeentehuis van Steenwijk en het is de plek waar wij 40 jaar geleden zijn getrouwd.

Villa Rams Woerthe kent een rijke geschiedenis. Tegenwoordig is de villa eigendom van de Hendrick de Keyser Monumenten en is zij ingericht als museum. Je kunt er de sfeervolle vertrekken bewonderen en een goede indruk krijgen van hoe de villa er rond 1900 uitzag. In dit bericht op mijn weblog laat ik foto´s zien van het interieur.

In de Villa is bovendien een klein museum gewijd aan beeldhouwer Hildo Krop. Hij woonde en werkte een deel van zijn jeugd in Steenwijk, voordat hij uitgroeide tot een van de bekendste Nederlandse beeldhouwers van de twintigste eeuw. Hij was jarenlang stadsbeeldhouwer van Amsterdam en maakte onder meer veel beelden en brugsculpturen. In dit bericht op mijn weblog schreef ik erover.

Aan de achterkant van de villa staat een bijzonder, gedeeltelijk ondergronds bouwwerk. Rond dit bouwwerk en de opvallende toegangsdeur doen al jarenlang allerlei verhalen de ronde. Volgens een hardnekkige legende zou hier de ingang zijn van een ondergronds gangenstelsel dat onder Steenwijk doorloopt.

Terwijl ik er stond, hoorde ik een jonge man dit verhaal vol overtuiging aan zijn gezelschap vertellen. Of het werkelijk waar is, blijft echter de vraag. Voor zover bekend is het bestaan van een dergelijk gangenstelsel nooit bewezen. Toch draagt juist dat vleugje mysterie bij aan de bijzondere sfeer van deze historische plek.

Park Rams Woerthe heeft verschillende in- en uitgangen. Ik verliet het park via de hoofdingang aan de voorzijde. Voordat ik verder liep, keek ik nog één keer achterom. De statige entree vormt een prachtige afsluiting van het park en kon ik natuurlijk niet ongefotografeerd laten.

Een paar weken geleden bezocht ik de vogelkijkhut Meenthebrug. Op social media had ik verschillende meldingen gezien dat er regelmatig een ijsvogel werd gespot. Dat was voor mij reden genoeg om mijn camera´s te pakken en zelf weer een kijkje te gaan nemen.

Vol verwachting keek ik uit over de plas, die vrijwel volledig bedekt was met bladeren van waterlelies en gele plomp. Tussen de waterplanten scharrelde een groepje grauwe ganzen rustig rond, verder was het stil.

Op een gegeven moment kwam er een boot aanvaren. In eerste instantie dacht ik dat het een boswachter was, maar toen de boot dichterbij kwam en ik de spullen aan boord beter kon zien, bleek het een muskusrattenvanger te zijn. Muskusratten worden gevangen om schade aan dijken en oevers te voorkomen. Juist in Nederland is dat belangrijk, omdat deze dieren een risico vormen voor het waterbeheer en de waterveiligheid. Zie ook deze website.

Nadat hij beide oevers had geïnspecteerd op sporen van muskusratten, kwam hij weer terugvaren. Hij legde aan bij het plateau van de vogelkijkhut en klom met zijn hond op zijn arm naar boven. We maakten een praatje. Op mijn vraag wat voor ras zijn hond was vertelde hij dat het een Engelse Stafford was.

De muskusrattenvanger vervolgde zijn inspectie, dit keer te voet. Even later kwam hij terug, stapte weer in zijn boot en voer weg. Toen hij uit het zicht was verdwenen en de rust was teruggekeerd, hoopte ik dat de ijsvogel zich eindelijk zou laten zien. Tijdens het wachten kwam ik volledig tot rust. Er hoefde even niets, behalve kijken, luisteren en wachten.

In de verte landde een zwaan op het water. Een gans die zich precies op de landingsbaan bevond, moest zich haastig uit ´de voeten´ maken.

Wordt vervolgd.