Na de lange fotosessie bij de vissende grote zilverreiger vond ik het tijd om huiswaarts te keren. Vogelkijkhut, de Twitterhut lag daarbij op de route en maakte daar nog wel een stop. Voor de oeverzwaluwwand stond een grote zilverreiger in het water. Deze vertoonde niet veel activiteit behalve dan wat stappen van links naar rechts en van rechts naar links.

Het viel mij op dat de onderste rij gaten waren afgesloten. Dat had ik nog niet eerder gezien. Ik kon op internet ook niet goed de reden vinden hiervan. Op een site kwam ik tegen dat de gaten na het broedseizoen weer worden opgevuld met zand en dan worden afgesloten. Waarom dat dan alleen de onderste twee rijden zijn is me niet duidelijk. De groene letters van het gedicht in combinatie met de rode doppen gaf wel een grappige weerspiegeling.

Op deze oeverzwaluwwand is een gedicht geplaatst wat geschreven is door Heleen Bosma.

vederlicht is onze ziel

van dons en zijdezacht

wij zijn een stipje in het zwerk

een knipoog naar de zwaartekracht

Na de korte fotosessie bij de Twitterhut reed ik verder over de Ingenieur Luteijnweg. Daar vloog een roofvogel voor de auto langs. De roofvogel vloog langere tijd over het weiland aan de linkerkant van mijn auto. Met de 150 – 600 mm maakte ik onderstaande fotoserie. Wat ik toen al vermoedde werd bevestigd op internet, het was een blauwe kiekendief. De blauwe kiekendief vloog net wat te ver weg voor mooi, maar met wat kroppen heb ik onderstaande serie er uit kunnen slepen.

Op 1 december liet ik op mijn weblog een fotoserie en een filmpje zien van een grote zilverreiger die aan het vissen was in De Weerribben. Afgelopen zondag kwam ik wederom langs dat punt en zowaar de zilverreiger stond daar weer te vissen. Deze keer had ik de 150-600 mm zoom bij me. Vanuit de auto maakte ik onderstaande foto’s.

Ik moest deze keer veel geduld hebben want de zilverreiger moest heel wat meters maken voordat hij beet had. Op de linker foto heeft de reiger een voorn gevangen. De vangst op de rechter foto lijkt me een rivierkreeftje

De zilverreiger was aangekomen bij het einde van de brede sloot. Zie Google Maps. Hier keerde hij om en struinde de oever af in omgekeerde richting. In een modderig gedeelte ving hij een kikker. Eindelijk.

Dat het een heel gedoe is om een kikker door het keelgat te krijgen heb ik laten zien in dit filmpje. Maar ook in de fotoserie was dit goed terug te zien. De kikker werd voortdurende nat gemaakt en van positie gewijzigd. Hieronder heb ik een kleine compilatie geplaatst.

De grote zilverreiger is een majestueuze verschijning. Zijn altijd witter dan wit verenkleed glanst in het zonlicht. De zilverreiger beweegt zich gracieus door het ondiepe water. Met statige stappen en een sierlijke houding lijkt het bijna alsof hij danst. Voor mij overtreft dit de Zwanendans.

Gisteravond is er bij ons sneeuw gevallen. Veel was het niet, maar het is genoeg om een winters aanblik te geven. Vanochtend had ik eerst andere verplichtingen, maar rond het middaguur ben ik in de auto gestapt om een fotoserie te maken van het licht besneeuwde landschap.

Op een mooie dag in december kwam ik langs Blokzijl. De camera had ik bij me en besloot een kuiertje te maken door de stad. Op deze site kun je lezen over deze mooie historische stad.

In de zomer ligt de kleine jachthaven vol met boten en is er volop vertier rond de Kolk. Op deze winterse dag was het er stil. De statige huizen rondom de havenkolk die herinneren aan een rijk verleden, heb ik wel vastgelegd. Jammer genoeg had ik niet genoeg tijd om door smalle straatjes te dwalen. Dat is voor later.

Op de kade staat het borstbeeld van Prins Maurits. Dit beeld werd in juni 2023 onthuld. Prins Maurits is heel belangrijk geweest voor de ontwikkeling van de havenplaats. Hij was in de 16e eeuw Stadhouder van Holland, Zeeland, Overijssel, Gelderland en Utrecht. Stadhouder was één van de belangrijkste functies in de Republiek. Hij gaf Blokzijl vele privileges. Blokzijl was op dat moment heel belangrijk voor de aanvoer van turf. Vanuit het noorden kwam de brandstof naar de havens aan de Zuiderzee, vanwaar het verder werd vervoerd. Tevens was Blokzijl een uitwijkplaats voor Nederlanders in de strijd tegen Spanje.

In de regel kom ik niet verder dan de zuidkant van de Kolk. Deze keer ben ik ook aan de noordkant geweest. Daar ligt een oude zeesluis wat stamt uit de 16^e eeuw. Deze sluis vormde de verbinding tussen de Zuiderzee en de Steenwijker Aa.

Vanaf de oude sluis heb je mooi zicht op de Kolk. Aan de overkant van de sluis stond ‘een vrouw te zwaaien’. Het was even zoeken op internet voordat ik informatie vond over dit beeld. Dit beeld van bronsgekleurde kunststof is een Blokzijlse Koopmansvrouw die vertrekkende schepen uitzwaaide, zie deze site.

Op een bewolkte ochtend vlak voor kerst waarschuwde mijn man mij omdat er een groep Turkse tortels was neergestreken in de perenboom in onze voortuin. Het waren er zes in totaal.

Vanuit de boom keken ze voortdurend al weifelend naar beneden, naar de voedertafel. Eén tortel waagde een poging, maar durfde toch niet te landen op de tafel. Uiteindelijk gingen ze op de grond eten. Op het gras strooi ik voer voor de vogels die het liefst van de grond eten zoals de heggenmus. De tortels in vlucht zijn niet helemaal scherp en dat komt omdat ik de instellingen van de camera niet op tijd had aangepast.

De Turkse tortel is op zich geen bijzondere verschijning, maar dat een groep in de winter komt foerageren in onze tuin, dat hadden we nog niet eerder meegemaakt. We hebben ze na die ene ochtend niet weer gezien.

Ik had nog een fotoserie klaarstaan die ik half december maakte in de vlindertuin in de Orchideeën Hoeve. In de vlindertuin stond een geraamte met lampjes in de vorm van een vlinder. Op het geraamte zat een Zebravlinder.

Op een plant zat de Heliconius Hecale waarbij de roltong samenviel met een lampje op de achtergrond.

Met zijn helblauwe vleugels trekt de Morpho peleides, ook wel blauwe morpho genoemd, de meeste aandacht. De vleugels van deze vlinder zijn overigens helemaal niet blauw. De prachtige blauwe kleur komt tot stand door de nansostructuur op de vleugelschubben, die het licht weerkaatsen. De vlindervleugels bevatten dus geen blauw pigment, de vleugels lijken alleen maar blauw door lichtreflectie.

De morpho gebruikt zijn felle blauwe kleur als afschrikmethode voor de vijand. Als de vlinder zijn vleugels openklapt, lijkt het net alsof er een lichtschakelaar over wordt gehaald. De vijand schrikt hiervan en maakt dat hij wegkomt! Het blauw van de vlinder is overigens heel lastig te fotograferen. Ze vliegen heel onrustig. En als ze stil zitten klappen ze gelijk de vleugels dicht. Aan de onderkant van de vleugels heeft de vlinder meerdere oogvlekken. Deze dienen ervoor om de vijand af te schrikken.

Ik had op die dag alle tijd en ging dus de uitdaging aan. Het was me opgevallen dat ze voornamelijk hoog in de kas vlogen. Om die reden koos ik voor het hoogste plekje in de kas. Met de camera en het 24 – 105 zoomobjectief ging ik op jacht. Van de vele foto’s kon ik 90 % zo in de prullenbak gooien.

Mijn geduld werd beloond, op een gegeven moment streek er een paartje vlak voor mij neer. De voorste is het vrouwtje en de achterste het mannetje. Ik hoopte op een paring, maar meer dan wat gefladder kwam het helaas niet.

Toen ik daar speurend rondliep zag ik een vlinder stil zitten tegen de wand van de kas. Dit was uniek. Het exemplaar was enigszins versleten, maar het blauw kwam nog voldoende tot z’n recht. Aanvankelijk had ik het idee dat deze vlinder niet meer zou kunnen vliegen, maar toen ik even later weer ging kijken was de vlinder toch gevlogen.

Van Kampen en het Reevediep reed ik langs de IJssel naar het zuiden. Bij buurtschap De Zande parkeerde ik de auto. Daar zag ik pas echt de gevolgen van het hoge water voor de bewoners. Twee mannen pompten het hemelwater uit hun bootje. De woonboten stijgen mee wel mee met het hoge water, maar die mensen konden hun woonboot alleen met een bootje bereiken.

Van De Zande reed ik door richting Zalk. Halverwege zag ik een boerderij en enkele huizen die ook alleen per boot bereikbaar waren.

In Zalk parkeerde ik de auto in een woonwijk en stak ik de Zalkerdijk over naar het Zalker veer. Dit is een veerpont wat voetganger en fietsers over de IJssel brengt. Althans bij normale omstandigheden. De bewoners die aan het straatje wonen richting het veer zullen vast spannende dagen beleven. De koeien en de ooievaars hebben geen last van die spanning.

Dit was de laatste fotoserie van mijn uitstapjes naar het hoge water op 26 en 27 december. Wat mij betreft is het mooi geweest en mag het gaan stoppen met regen. Ik heb nu wel zin in winterse plaatjes…

Op 27 december ben ik opnieuw naar de IJssel gereden. Deze keer koos ik voor Kampen. In het buitengebied maakte ik een foto van schepen op de IJssel die stroomafwaarts voeren. De uiterwaarden staan volledig onderwater. Zie Google Maps. Het weer werkte niet mee. Het was grijzer dan grijs. Mooier ging het op die dag niet worden.

Nadien reed ik door naar Kampen. Ik maakte een wandeling over de kade. Een voorbijganger vertelde dat het water wel eens veel hoger heeft gestaan. In dat jaar was ook het voetpad ondergelopen. Ik kwam langs het beeld van het jongetje met de Kamper steur. De Kamper steur gaat over het verhaal van een aantal honderden jaren geleden, toen inwoners van Kampen een belletje om de nek van de steur deed om deze terug te kunnen vinden. De legende kun je lezen op deze site.

Vrachtschip Gillis uit Oppenhuizen zwoegde met een volle vracht tegen de stroom in richting Zwolle. Toen het schip uit zicht verdween stapte ik in de auto om mijn weg te vervolgen. Ik koos voor een route langs de IJssel richting Zalk. Bij de Molenbrug maakte ik de volgende stop.

Bij de volgende brug was de belangstelling groot, mensen stonden te kijken en te fotograferen. Als er iets valt te zien dan ben ik daar met mijn camera graag bij, dus parkeerde ik de auto aan de zuidkant van de brug. Bij onderstaande foto is het zicht op Wilsum.

Zonder dat ik het van tevoren had gepland was ik terechtgekomen bij de brug over het Reevediep. Zie Google Maps. Het Reevediep is een nieuwe waterverbinding tussen de IJssel en het Drontermeer. Deze hoogwatergeul is er om in extreme omstandigheden hoogwater van de IJssel af te voeren via het Drontermeer en het Vossemeer, naar het IJsselmeer. Het zorgt ervoor dat Kampen en zijn omgeving veilig is bij extreem hoog water. Op deze site en deze site kun je er alles over lezen.

Onderstaand filmpje geeft een goed beeld van de situatie.

Een volgende keer reizen we verder langs de IJssel en de hoge waterstanden.