Het jaar 2025 zwaai ik uit met ons roodborstje.

Dank aan alle lezers, likers en reageerders. 
Ik ben blij met jullie en hoop van harte jullie hier in het nieuwe jaar weer te treffen.
❤️

Vandaag was het prachtig weer en ik reed naar het Waterloopbos voor een wandeling. Eenmaal op de parkeerplaats aangekomen, vond ik het echter te bewolkt en het bos te donker naar mijn zin. Ik besloot om om te keren en terug te rijden richting Blokzijl. Onderweg maakte ik een korte stop om een foto te nemen van het Vollenhoverkanaal (zie Google Maps).

Vervolgens reed ik door naar Blokzijl, waar ik de auto parkeerde aan de zuidkant van het stadje. Van daaruit wandelde ik naar de oude sluis. Vanaf deze plek heb je een prachtig uitzicht op de Havenkolk. Op deze site is in het kort de geschiedenis van Blokzijl te lezen.

Via de aanlegsteiger wandelde ik richting het centrum van Blokzijl, langs de statige herenhuizen aan het water. Achterom kijkend, zag ik dat op de plekken waar het zonlicht niet was doorgedrongen, hier en daar nog een dun laagje ijs op het water lag.

Zicht op de kolk vanaf de noordoostkant. Er stond geen zuchtje wind, wat zorgde voor een strakke weerspiegeling in het water.

Het weer was zó mooi dat meerdere mensen buiten in het zonnetje zaten te genieten. Het hoogwaterkanon was versierd met lichtjes. Een volgende keer zoom ik in op het schip op de laatste foto.

Tijdens ons verblijf op Texel brachten we meerdere keren een bezoek aan de haven van Oudeschild. Op een van die momenten hadden we geluk: boven het dorp tekende zich een regenboog af. Iets verder naar het zuiden zag de lucht er totaal anders uit, met grote stukken helderblauwe hemel die een mooi contrast vormden met de donkere wolken boven de haven.

De haven van Oudeschild werd tot 1962 gebruikt door de Texel’s Eigen Stoomboot Onderneming (TESO). De geschiedenis van Oudeschild (door eilanders ook wel Skil genoemd) is indrukwekkend. In de Gouden Eeuw was het dorp een haven van groot belang, dankzij de nabijgelegen Rede van Texel. Hier lagen VOC-schepen voor anker om op gunstige wind te wachten voordat zij de wereldzeeën trotseerden. Vanuit Skil werden de schepen bevoorraad met proviand, zoals vers water en voedsel. Zie deze website.

Nadat we op de kop van de haven flink waren uitgewaaid, stapten we weer in de auto en reden we naar de andere kant van de haven. Dat is een gedeelte waar we normaal gesproken nauwelijks komen. Vanaf daar krijg je een heel andere kijk op de haven.

Aan deze kant van de haven worden suikerbieten in een schip geladen, waarna ze per schip worden vervoerd naar Hoogkerk in de provincie Groningen. Vervoer over water is een duurzamer alternatief dan transport over de weg. Meer informatie hierover is te vinden op de website van Cosun Beet Company.

Het was al onstuimig op de Waddenzee; storm Benjamin was in aantocht. De volgende ochtend maakte ik deze fotoserie van het hoge water in de haven van Oudeschild.

Aan het einde van de zondagochtend badderden de mussen in onze voortuin alsof hun leven ervan afhing. Ze plensden, fladderden en schudden het water alle kanten op. Ik kon het niet laten om er een fotoserie van te maken.

Tegen het begin van de middag brak de lucht open. De zon liet zich zien en verscheen er blauw aan de hemel. Om te voorkomen dat ik mij opnieuw zou beperken tot een fotoserie vanachter het raam, besloot ik in de auto te stappen en naar Giethoorn te rijden voor een wandeling en nieuwe foto’s. Halverwege de rit tussen onze woonplaats en Giethoorn reed ik ineens de mist in. Ik stopte om een foto te maken van de voormalige watertoren in Thij, die half verscholen stond in de nevel.

Even heb ik overwogen om terug te keren, maar uiteindelijk ben ik toch doorgereden naar Giethoorn. Dan maar een wandeling in de mist. Giethoorn werd ooit landelijk bekend door de film De Fanfare van Bert Haanstra. Aan die film herinneren nog altijd enkele monumenten in het dorp. Zo is er een monument ter ere van Haanstra, als ode aan zijn werk en zijn betekenis voor de Nederlandse filmgeschiedenis. Ook Café De Fanfare bestaat nog steeds en vormt een tastbare verbinding met dat verleden. Ook staat er een beeld van Albert Mol, die in de film een memorabele rol vertolkte.

De mist gaf het dorp een ingetogen, bijna tijdloze sfeer. Tijdens de kerstdagen had zich een mooi ijsvloer gevormd in de Dorpsgracht. Omdat de vorst niet heeft doorgezet, mocht er na een tijdelijk vaarverbod weer worden gevaren. Dat resulteerde in een gracht vol losgeslagen ijsschotsen, langzaam voortgeduwd door het waterverkeer. Mocht het op korte termijn opnieuw serieus gaan vriezen, dan is dat natuurlijk funest voor de schaatsliefhebbers, het ijs krijgt geen kans meer om egaal aan te groeien.

Ook de dag na kerst is voor ons altijd een bijzondere dag. Vandaag viert mijn lieve en oudste zus dat ze een jaar mag optellen bij haar leven. Ik ben dankbaar voor mijn beide zussen, stuk voor stuk bijzonder op hun eigen manier. Vandaag zetten we er één in het zonnetje.

Onze zoon is vanochtend weer afgereisd naar zijn eigen woonplaats in het westen van het land. Hoe ouder we worden, hoe moeilijker mijn man en ik het vinden wanneer hij weer vertrekt. We missen zijn gezelligheid, de reuring in huis en zelfs de rondslingerende spullen. Zijn vader verwent hem maar al te graag met eten en drinken. En als hij dan in zijn eigen hoekje op de bank ligt, terwijl zijn moeder ook nog wat door zijn haar kriebelt, is het helemaal feest. 😉

I.v.m. privacy foto verwijderd.

Wat ik ook mis, zijn de zonnige dagen met vorst. Het was vandaag flink wennen aan het grijze weer. Die heldere, koude dagen met zonneschijn waren zó mooi. Ik mis het licht van de zon en de vogels die daarin oplichtten.

Het is vandaag, op tweede kerstdag, opnieuw koud. De temperatuur schommelt rond de –2 graden, maar door de stevige kou voelt het aan als –8. Het weer is prachtig helder; zo’n winterse dag die een mens goed doet, mij in ieder geval wel.

De luchtpomp hangt in de vijver om een wak open te houden. Bij de kippen vullen we het drinkwater regelmatig aan met warm water, zodat het niet bevriest. Ook de vogeldrinkbakken houden we scherp in de gaten; elk uur krijgen ze vers, warm water. De vogels maken er dankbaar gebruik van, wat een levendig schouwspel oplevert.

Vanuit de woonkamer genieten we samen van de vele vogels in de voortuin. Tussendoor kletsen we gezellig bij met onze zoon, die deze kerstdagen bij ons logeert. Die momenten maken deze kerstdagen warm en waardevol.

‘Onze’ grote bonte specht komt dagelijks foerageren bij de vetbollen. En dat kan ook vreedzaam samen met een huismus.

Het roodborstje, ook een vaste gast in onze tuin, nam een bad. Ik vermoed dat badderen in ijswater er tijdens deze koude dagen even niet meer in zit. Ik houd jullie op de hoogte.

Zondag was het prachtig weer. Een perfecte dag voor een wandeling op de Eese. We vroegen onze dochter om mee te gaan, een mooie gelegenheid om meteen bij te kletsen. We pikten haar op en terwijl we stonden te wachten, maakte ik een foto van de besjes van de schoonvrucht in hun voortuin.

We parkeerden de auto aan de doodlopende Braamweg en betraden landgoed De Eese. Op verschillende plekken op het landgoed kun je heerlijk wandelen en er soms ook een beetje verdwalen.

Meerdere gedeeltes op het landgoed zijn afgesloten voor publiek. Daar staan de huizen van de familie Van Karnebeek.

Tijdens de wandeling raadpleegde ik de route op mijn telefoon. Tot verbazing van mijn man en mij werd er op de kaart aangegeven dat in de buurt Hunebed O1 zou moeten zijn. Nieuwsgierig wandelden we naar de exacte locatie. We kwamen uit op een plek waar de varens waren weggemaaid en daar, op het hooggelegen gedeelte zou ooit Hunebed O1 hebben gestaan.

Later las ik er op internet meer over. Hunebed O1 blijkt een bijzonder en ook een beetje tragisch stukje prehistorie te zijn. Het gaat om een verdwenen hunebed, waarvan alleen de resten van de dekheuvel nog zichtbaar zijn. Aan het begin van de 19e eeuw is het hunebed volledig vernield: de grote stenen werden met buskruit opgeblazen en de brokstukken verkocht voor wegenbouw en dijkversterking. Op de website van UMCG vond ik een interessante publicatie over de verdwenen Hunebedden van de Eese.

We wandelden verder en kwamen uit bij de coniferenlaan. Deze 330 meter lange laan bestaat uit twee rijen coniferen die in 1932 zijn aangeplant. Het bijzondere is dat de tegenover elkaar staande bomen niet op gelijke afstand van elkaar staan: de afstand wordt steeds iets groter. Daardoor lopen de lijnen aan de horizon niet naar elkaar toe, maar blijven ze visueel evenwijdig. Halverwege de laan loopt de provinciegrens tussen Overijssel en Drenthe. Op Google Maps is dan ook te zien dat de afstand tussen de coniferen in Drenthe groter is dan in Overijssel.

Ondanks lang zoeken kon ik deze keer geen aanvullende informatie vinden over deze coniferenlaan. In 2014 heb ik op mijn vorige weblog ook aandacht besteed aan deze laan, te lezen in dit bericht. Helaas is de website waar ik toen naar verwees niet meer te vinden. De onderstaande foto dateert uit 2014.

Ik heb mij toen laten vertellen dat er een reden voor is dat deze laan op deze manier is beplant. Aan deze kant van de laan zou vroeger het huis van de opzichter hebben gestaan. Vanaf zijn huis kon de opzichter de arbeiders, die op het land achter de laan werkten, beter in de gaten houden.

De namiddagzon scheen in onze achtertuin. Met camera en telelens liep ik door de tuin, omdat ik even daarvoor deze serie van de vogels had gemaakt. Vanuit de verte zoomde ik in op de rietpluimen en de takken van de kronkelhazelaar. Gouden licht…