Afgelopen vrijdag gingen Jan en ik voor de laatste keer in 2025 samen op stap. Voor die gelegenheid haalde Jan herinneringen op uit 2009. In die week was er in onze regio een dik pak sneeuw gevallen en ’s nachts vroor het dat het kraakte. Overdag brak de zon door en veranderde het landschap in een sprookjesachtige witte wereld. Zijn terugblik werkte aanstekelijk. Ook ik dook mijn archief in en bekeek met een vleugje heimwee de fotoserie van toen.

De fotoserie uit 2009 staat nog altijd op mijn oude weblog. Helaas heeft Photobucket, na jarenlang gratis opslag te bieden, de beelden uiteindelijk achter slot en grendel gezet. Toch zijn de series nog te bekijken via dit eerste bericht en dit tweede bericht. Hieronder heb ik een selectie geplaatst van de foto’s uit die winterse reeks.

En dan terug naar vrijdag 19 december 2025. Het weer was eigenlijk best aangenaam: de bewolking brak zo nu en dan open en af en toe liet de zon zich zien. We hebben een prima dag gehad. De komende tijd zal ik hier de foto’s delen.

Vrijdag fotografeerde ik het kunstwerk van Evert van Benthem. Hij won de Elfstedentocht in 1985 en 1986 en is daarmee een icoon uit de Elfstedentochtgeschiedenis. Of we ooit nog een Elfstedentocht zullen meemaken, blijft de grote vraag. De winters worden zachter en de kans op voldoende natuurijs lijkt met de jaren kleiner te worden. Misschien moeten we het in de toekomst vooral hebben van de beelden, verhalen en kunstwerken die ons aan die heroïsche tochten herinneren…

Van een dankbare stagiaire kreeg ik na haar eindbeoordeling 😉 een vogelvoederpakket cadeau. Daarin zat onder andere dit vogelvoederhuisje, dat je met een zuignap aan het raam kunt bevestigen. Ik heb eerder zo’n voederhuisje gehad, maar achteraf bleek dat ik het op een onhandige plek had opgehangen. Deze keer heb ik er beter over nagedacht en gekozen voor een plekje dicht bij een heester en een klimop, een plek waar vogels zich veilig voelen

De foto’s zijn genomen vanuit de woonkamer, met de camera op statief. Op deze grijze dag heb ik me een tijdje prima vermaakt met het fotograferen van de mezen. Op de tweede foto vliegt het voer in het rond. De zonnebloempitten zijn favoriet bij de mezen en die pikken ze er als eerste uit.

Het is sowieso een feest om vanuit de woonkamer al die vogels te zien langskomen bij de voederplaatsen in onze tuin. De onderstaande foto is genomen aan de noordkant van ons huis. Daarnaast hebben we ook nog een voederplaats in de voortuin, zodat de vogels op meerdere plekken terechtkunnen.

In de tweede helft van onze vakantie op Texel verbleven we in een voormalige pastorie die is omgetoverd tot een prachtige B&B. Wij sliepen op de bovenste verdieping, waar mijn man enthousiast uit het raam stond te zwaaien. Vanuit onze kamer hadden we een schitterend uitzicht over de Waddenzee.

Op hun site staat het volgende vermeld over de keuze voor deze naam: Vanwege de ligging aan zee hebben we voor de naam Stella Marie gekozen. Stella Maris verwijst naar ‘Sterre der Zee’, de bijnaam van Maria. Waarbij we Marie, verbastering van Maria, hebben behouden als eerbetoon naar de vorige eigenaren die onze pastorie de naam Marie gaven. Sterre der Zee is niet alleen een bijnaam van Maria, maar ook een verwijzing naar de Poolster. Deze heldere ster werd vroeger door zeevaarders gebruikt als richtpunt.

Deze voormalige Pastorie van de Heilige Martinus werd gebouwd in 1904. Alle kamers zijn inmiddels volledig gerenoveerd en ingericht volgens de maatstaven en wensen van deze tijd, zonder dat daarbij de bijzondere sfeer en het authentieke karakter verloren zijn gegaan. In de B&B hangen bovendien meerdere schilderijen van kunstschilder Hans Pruijn. De eigenaren zijn bijzonder vriendelijk en gastvrij. Zowel de kamers als het ontbijt waren tot in de puntjes verzorgd, waardoor we ons er werkelijk de koning te rijk voelden.

Tijdens een rondgang door dit deel van Oudeschild maakte ik onderstaande serie foto’s. Vroeger lag Oudeschild direct aan de Waddenzee; een dijk was er toen nog niet. De zee reikte tot vlak bij de huizen, waardoor het dorp kwetsbaar was voor stormvloeden. Het was een bescheiden nederzetting, waar de bewoners leefden van visserij en scheepvaart. In het VOC-tijdperk, in de 17e eeuw, lagen er vaak tientallen schepen voor anker bij de Rede van Texel, vlak voor Oudeschild. Tijdens mijn wandeling kwam ik langs een opvallende witte kerk: de Zeemanskerk van de Protestantse Waddengemeente Texel.

Na mijn wandeling langs onder andere de vele karakteristieke dijkhuizen keerde ik terug bij pastorie Stella Maris en de Rooms-Katholieke kerk. Ik besloot een kijkje binnen te nemen. De kerk kreeg haar huidige vorm in 1894, toen zij na een grondige verbouwing plechtig werd ingezegend, al ontbrak de toren nog. Die werd tien jaar later, in 1904, aan de straatzijde toegevoegd. In datzelfde jaar werd de oude pastorie gesloopt en vervangen door een nieuwe. Zowel de kerk als de pastorie raakten in 1939 beschadigd door de explosie van een zeemijn, waarna in de jaren daarna meerdere restauraties volgden. In de fraaie neogotische kerk valt vooral het prachtige altaar op, met verschillende tegeltableaus. Ze verbeelden onder meer De storm op het meer en De wonderbaarlijke visvangst. Op het andere altaar is het verhaal van het verloren schaap te herkennen.

Vanaf de hoge Waddendijk, die Oudeschild beschermt tegen het hoge water van de Waddenzee, heb je een prachtig uitzicht over het dorp.

Op die mooie zonnige herfstdag landde er een grote bonte specht op de boom naast onze woonkamer. Voordat ik mijn camera in de aanslag had, vloog de specht alweer weg en streek neer in het land met kerstbomen van de buurman. Ik sloop naar buiten. Gelukkig lukte het me om, goed verstopt achter een struik, enkele foto’s van de vogel te maken. De specht roffelde gretig op een restant van een stam, waar tot voor kort nog een kerstboom had gestaan.

Nadat de specht uiteindelijk verdwenen was, bleef ik nog even staan om een paar foto’s te maken van de koolmezen die weer dichterbij durfden te komen, naarmate ik daar langer stil bleef staan. Ik kan daar zo van genieten van het gedrag van de vogeltjes, die zich niets van mij leken aan te trekken terwijl ze van tak naar tak fladderden.

Op een gegeven moment zag ik een vogel landden in een kerstboom, ver bij mijn vandaan. Kijkend door de zoeker werd mijn vermoeden bevestigd: het was een koperwiek. Ondanks dat ik een 600 mm lens had, moest ik de foto’s flink inzoomen om de vogel dichterbij te krijgen. Op de tweede foto is te zien dat de koperwiek een dennennaald in zijn snavel heeft.

Even later zag ik een groene specht scharrelen tussen het groen. Als hij zich niet had bewogen, had ik hem waarschijnlijk niet opgemerkt. Gelukkig besloot hij even stil te zitten in het zonnetje, maar helaas bleef zijn kop in de schaduw. Tja, je kunt niet alles hebben. De specht was druk bezig met het zoeken naar mieren en hun larven tussen het mos. Met zijn lange, kleverige tong peuterde hij ze uit de nestgangen, waarna zijn snavel besmeurd was met zwarte aarde.

Als laatste kreeg ik nog een gaai voor de lens. Ik stond daar, helemaal in mijn element, te genieten van al de gevleugelde vrienden om me heen. Dat is het mooie van zonnig weer: de vogels laten zich dan veel beter fotograferen dan wanneer het donker of grijs is. Het zachte namiddaglicht maakt alles net even levendiger.

Vandaag deel ik een fotoserie van onze mistige fotokuier in Fryslân. Jan en ik reden daarvoor naar natuurgebied De Deelen. We wandelden een klein stukje over dit pad. Veel viel er niet te beleven: behalve een groepje eenden dat steeds verder van ons wegzwom, bleef het opvallend stil in de nevelige omgeving.

We wandelden terug naar de parkeerplaats en namen van daaruit een volgend pad. Daar koos een grote zilverreiger het luchtruim, terwijl aan de overkant een groepje krakeenden met ons mee zwom. Jan wist ze prachtig vast te leggen, zoals te zien is in dit bericht. Zelf wist ik in de mist toch nog wat kleur te vangen: de heldergroene varens, de lichtbruine berkenzwammen en de rode herfstblaadjes.

Vanaf De Deelen reden we verder over de landweggetjes. Terwijl we over de Bornego reden, zagen we in de mist ineens een grote groep mensen, dieren en andere silhouetten opdoemen (zie Google Maps). Dat onverwachte tafereel nodigde uit tot onze volgende stop.

Toen ik weer in de auto wilde stappen, werd mijn aandacht getrokken door een huisje dat door de bomen schemerde. Ik stapte door de droge sloot, beklom de wal en kwam uit bij het water, dat, zo ontdekte ik later, de Hooivaart heet. Het uitzicht over het water en de bomen in de mist vond ik meer dan de moeite waard om vast te leggen.

Vanaf de Bornego reden we via de Van Sminiawei richting Akkrum. Net buiten het dorp stopten we bij Watertoren Hotel Nes. We hadden er samen wel plezier om: een hotel met een fenomenaal uitzicht over de landerijen en dan moet je net die ene mistige dag treffen waarop dat uitzicht volledig in nevelen is gehuld.

Aan de noordkant van Akkrum hebben we onze lunch genuttigd. Ik kon op Google Maps de locatie niet terugvinden. Dat kwam omdat ik dacht dat we ná Grou hebben geluncht. Gelukkig gaf Jan uitkomst.

Van Akkrum reden we via Grou en Warten om De Alde Feanen terug naar het huis van Jan en Aafje. We moesten op tijd thuis zijn, want Jan en Aafje gingen samen met de kinderen Sinterklaas vieren. Het was kort en het was mistig, maar desondanks hebben we weer een prima dag gehad.

De dag begon met een kleurrijke zonsopkomst. Aan de rand van het dorp maakte ik onderstaande foto’s.

De rest van de dag bleef het prachtig weer met een mooie blauwe lucht. Verschillende heesters staan momenteel in bloei en de magnolia toont al volop haar dikke knoppen. Het zou een veelbelovende aankondiging van de lente kunnen zijn, ware het niet dat het vandaag 13 december is!

Het is ongewoon warm voor de tijd van het jaar. De ene na de andere warmterecord wordt verbroken en dat is een zorgelijke ontwikkeling. Hoewel zachte winters comfortabel lijken, brengen ze grote ecologische en economische risico’s met zich mee. Zo raken natuurlijke groeicycli verstoord, landbouwgewassen uit balans en ook onze cultuur, denk aan tradities die verbonden zijn met winterse kou, komt onder druk te staan. Deze reeks van uitzonderlijk warme dagen is een duidelijk signaal van klimaatverandering, een proces dat onze samenleving blijvend zal beïnvloeden.

Na de fotosessie bij de klokkenstoel en op de begraafplaats in Baarlo reden we terug naar buurtschap Nederland. Onderweg stopten we even bij het bruggetje over de Roomsloot om een paar foto’s te maken. In deze omgeving, de Weerribben groeit het bijzondere Weerribbenriet. Dit riet staat bekend om zijn hoge kwaliteit en wordt gebruikt voor rieten daken.

Vanaf het bruggetje maakte ik een foto in noordelijke én in zuidelijke richting. Jan schreef in een bericht op zijn weblog over het buurtschap Nederland, zowel zoals het nu is als hoe het er in vervlogen tijden uitzag.

Tussen Nederland en Wetering maakte ik nog een stop om deze foto te maken.

Daarna reden we naar Wetering West, waar momenteel een grootschalig project in volle gang is: het kappen van bos en het herstellen van de oorspronkelijke trekgaten en legakkers. Terwijl we daar stonden te fotograferen, kwam een bewoner op ons af. Ik ken hem al langer, dus we maakten even een praatje. Natuurlijk vroeg ik wat hij vond van het resultaat tot nu toe. Hij vond het er op zich mooi uitzien, maar merkte op dat de kronkelige legakkers wel wat netter hadden gekund. Vroeger, tijdens het turfsteken, lagen die namelijk kaarsrecht.

Ik zocht op internet naar meer informatie over dit project, maar kon zo snel niets vinden. Wel stuitte ik op een ander interessant document: Perspectief Bestemming Weerribben-Wieden 2025, een visie op duurzaam en (be)leefbaar toerisme en recreatie in Steenwijkerland. Zie deze website.

En zo kwam er een einde aan een mooie fotokuier samen met Jan. Het werd tijd om terug te keren naar huis: naar mijn man, naar de warmte van de houtkachel en naar een lekker kopje koffie.

Vandaag neem ik jullie opnieuw mee naar Texel. Ik wissel de recente fotoseries af met de beelden die ik maakte tijdens de herfstvakantie. Eerst genoten we van een verblijf in een prachtig vakantiehuis, midden op het eiland. Halverwege de week verhuisden we naar een sfeervolle B&B in Oudeschild. Op een namiddag besloot ik de Waddendijk over te steken en maakte ik een wandeling langs de Waddenzee.

Ik kon me geen beter moment wensen: de lucht schilderde zichzelf in de mooiste tinten.

Halverwege mijn wandeling stuitte ik op een gedeelte waar grote strobalen waren opgestapeld. Op dat moment kon ik niet bedenken wat de reden hiervoor kon zijn. Gelukkig heb ik hier en daar mijn hulplijnen. Zo legde ik mijn vraag voor aan boswachter Thomas van Texel. Hij schreef het volgende: ‘Specifiek op die plek heeft het Hoogheemraadschap wat last van opstuivend zand (van het recreatiestrand) wat de dijk opwaait. Dat is voor een dijk niet zo goed. Het recreatiestrand is fijn korreliger zand. Fijn strandzand, maar als nadeel dus wel snel verstuifbaar’.

Even later mocht ik genieten van een prachtige zonsondergang.

Vandaag vervolgen we de fotoseries die ik maakte tijdens de fotografiedag samen met Jan. Na de fotoserie aan de Wetering reden we via Nederland en Baarlo naar ons volgende doel en dat was het A. F. Stroinkgemaal. Toen we door Baarlo reden zag Jan een kleine klokkenstoel staan en vroeg mij te stoppen.

Ik parkeerde de auto op de oprit naar de begraafplaats en al gelijk kwam er een man naar ons toe; hij was bezig met het bladruimen. Hij vertelde dat hij hovenier, doodgraver én gids was van deze begraafplaats. Wij vertelden hem dat onze aandacht was getrokken door de klokkenstoel. Dat kon hij wel waarderen en nam Jan meteen mee naar het informatiebord.

Terwijl Jan naar de gids luisterde maakte ik een aantal foto’s van de klokkenstoel. De klokkenstoel is pas in 2017 geplaatst. Het verhaal erachter kun je lezen op de website van RTV Oost en op de website van De Stentor.

De man, die duidelijk blij was dat hij toehoorders had, nam ons mee de begraafplaats op. Hoewel ik er al talloze keren langs ben gereden, was ik er nog nooit eerder geweest. Hij vertelde ons uitgebreid over de graven en de mensen die hier begraven liggen en wees zelfs het graf aan waarin hij later zelf zou komen te rusten. Opvallend was dat ik tijdens onze ronde zoveel bekende namen tegenkwam, waaronder meerdere familieleden.

Jan heeft het op zijn weblog prachtig verwoord. Daarnaast maakte hij een korte video-opname om jullie mee te nemen in enkele van de verhalen en om de sfeer op de kleine dodenakker van Baarlo te laten proeven. Dat bericht is hier te bekijken.

Nadat we door de Eierlandse Duinen hadden gewandeld, kwamen we aan op het strand. Ik maakte twee foto’s: één met uitzicht naar het zuiden en een andere naar het noorden, waar in de verte de vuurtoren zichtbaar was.

Plotseling ontdekte ik op het strand een drieteenstrandloper. Het is één van mijn favoriete vogeltjes.

De drieteenstrandloper, zoals zijn naam al verklapt, heeft drie tenen in plaats van vier. Dit bijzondere kenmerk maakt hem bijzonder snel, vooral wanneer hij over het strand rent. Het is een fascinerend gezicht om te zien hoe deze kleine vogel zich in een rap tempo langs de vloedlijn beweegt, constant op zoek naar voedsel dat de zee achterlaat.

Nadat ik me met de camera volledig had uitgeleefd op de koddige vogeltjes, zetten mijn man en ik onze tocht voort, in de richting van de vuurtoren.