Afgelopen zaterdag hadden we een prachtige winterdag. Het was koud, dat wel, maar de zon scheen volop. Fotomaatje Jan en ik hadden het plan opgevat om opnieuw naar het rietland te gaan, naar een voor ons nog onbekend stukje rietland in De Wieden.

Helaas lieten de benen van Jan het niet toe om mobiel te zijn, laat staan om door het rietland te struinen. Nadat Jan had afgezegd, besloot ik aanvankelijk ook niet te gaan. Toch begon het mooie weer en een bezoek aan het rietland steeds meer te kriebelen. Ik ben ten slotte met de rietteelt opgegroeid. Ik overlegde met Klaas Jan en samen kwamen we tot de conclusie dat de kinderen het waarschijnlijk niet de hele dag zouden volhouden. Dat bood mij de mogelijkheid om hen eventueel op tijd weer mee naar huis te nemen.

Een half uur later parkeerde ik de auto op de loswal naast een oude tractor. Zie Google Maps. Ik belde Klaas Jan om te laten weten dat ik was gearriveerd en binnen vijf minuten kwam hij samen met zijn dochter aanvaren. Ik installeerde me voor in de boot op het bankje en zo had ik naar alle kanten mooi zicht.

We voeren over het Ettenlandsche Kanaal, langs andere rietsnijders. In westelijke richting zagen we in de verte het watergemaal A.F. Stroink staan, een vertrouwd herkenningspunt in deze ogenschijnlijk verlaten wereld.

Het volgende moment doken we een smal slootje in, waar een buitenstaander niet zou vermoeden dat je er überhaupt met een boot kunt varen. Tussen het riet slingerden we verder, tot we aankwamen bij het rietland van Jan, die we hier voor het gemak maar even Jan S. noemen. 😉

Dit is het eerste jaar dat Klaas Jan hem helpt in het rietland. Jan S. ken ik overigens al bijna mijn hele leven, maar vreemd genoeg maakte ik nog niet eerder een fotoserie in zijn rietland. Nu Klaas Jan hem bijstaat, is dat een mooie gelegenheid om daar eindelijk eens verandering in te brengen.

Wordt vervolgd.