Na meerdere pogingen, waarbij ik de atalanta’s alleen maar uit de verte kon fotograferen, lukt het om een atalanta van dichtbij vast te leggen. Wat daarbij opvalt is dat de appel al mooi aan het rotten was. En hoe ouder de appel hoe tammer de vlinders…
De theorie daarachter is dat de rotte appels gaan gisten waarbij alcohol wordt gevormd. Wellicht zijn ze gewoon een beetje dronken en daardoor wat suf.
En als ze versuft zijn dan lijkt het erop dat ze alles goed vinden en dus de fotograaf tolereren.
De atalanta draaide mooi voor mijn macro-objectief z’n rondje en ik kon rustig op de knieën blijven zitten.
Nu het herfstige weer z’n intrede heeft gedaan laat ik nog snel een paar series zien van de atalanta’s op de valappels in onze tuin. De series zijn gemaakt tijdens de zonnige herfstdagen vorige week. Het was een uitdaging om de atalanta’s met het macro-objectief van dichtbij vast te leggen…
Zoals gebruikelijk begon ik op een afstandje te fotograferen en kwam dan behoedzaam dichterbij. De atalanta’s vlogen echter weg voordat ik ze beeldvullend kon vastleggen.
Een paar dagen geleden streek er een grote keizerlibel neer op het mos aan de rand van onze vijver. Het vrouwtje zette daar haar eitjes af. Ik had mijn camera met zoomlens 100 – 400 mm bij de hand.
Terwijl ik de libel fotografeerde scheerde er een mus langs die de libel wilde vangen. De libel was de mus net te snel af. De mus had het nakijken. Het geheel ging voor mij net te snel en het is niet gelukt om het vast te leggen. Ik vond het al knap dat de mus de libel zag, want ik vond haar op het mos goed gecamoufleerd. Mijn man vertelde dat hij al eerder had gezien dat dat de mus probeerde om de grote keizerlibel te vangen.
Bovenin de oleander in onze achtertuin zat een grote libel. Het was de grote keizerlibel, een vrouwtje. Misschien had het vrouwtje net als voorgaande jaren haar eitjes afgezet rondom onze vijver. Dat moment hebben we dan gemist.
Ik dacht dat de keizerlibel verstrikt zat in het spinnenweb. Toen ik met mijn hand in de buurt kwam om de libel te bevrijden vloog deze er toch zelf vandoor.
Een dag later was ik rond zes uur in de ochtend in De Weerribben. Daar trof ik weer een keizerlibel.
Dit was een mannetje.
Een frontaaltje.
Weer een paar dagen later was ik in landgoed Vossenberg in Drenthe. Daar vloog continu een grote keizerlibel heen en weer over het water. Ik heb daar een tijdje gestaan en gepoogd om de libel in vlucht vast te leggen. Het resultaat zou ik pas op de computer kunnen zien. Het resultaat viel dus flink tegen, 99 procent kon zo de prullenbak in. Ik had niet de juiste lens bij me. Onderstaande foto kan er mee door…
Een paar weken geleden las ik op Twitter dat het zaak was om de bessenstruiken in de gaten te houden. Misschien zou er dan een bijzondere vlinder zijn te zien. En ja hoor, na lang speuren zag ik de bessenglasvlinder. Deze dagactieve nachtvlinder behoort tot de familie van de wespvlinders.
Deze vlinder zat overigens op een blad van een springbalsemien vlakbij de bessenstruiken. Op Waarneming.nl heb ik een melding gedaan van deze bessenglasvlinder in onze tuin.
Zo rond de langste dag van het jaar, gedurende drie weken, bestaat er kans op lichtende nachtwolken. Via social media zie ik de prachtigste foto’s voorbij komen. Gisteravond ben ik speciaal voor de lichtende nachtwolken opgebleven. Rond half elf liep ik regelmatig de tuin even in om te kijken of ik al iets zag verschijnen. Mijn camera op statief en de zaklamp stonden klaar. Eén keer toen ik de tuin inliep trapte ik bijna op een egel. Gelukkig zag ik de egel met behulp van de zaklamp net op tijd. Omdat ik geen camera met flits bij de hand had, maakte ik met de telefoon onderstaande foto. Kwalitatief geen hoogstandje, maar het gaat om het idee.
Op het moment dat ik de lichtende nachtwolken zag verschijnen zag ik ook dat het zicht op de lichtende nachtwolken teveel werd belemmerd door o.a. de hoogstamfruitbomen. Ik besloot in de auto te stappen en een ander plekje te zoeken. Ik had een plek in gedachten aan de rand van het water met zicht op het noorden, zie Google Maps. Bij aankomst bleek de oever zo te zijn begroeid dat ook daar het zicht werd belemmerd. Ik ben een klein eindje verder gereden en toen kwam ik uiteindelijk hier uit.
Ik weet wel een mooie plekje zoals aan de rand van de Beulakerwijde, maar dan moet ik op dat moment wel klaarstaan op de oever.
Lichtende nachtwolken heb ik pas leren kennen toen ik Jan en zijn weblog leerde kennen. Dat is zo 15 jaar geleden. Jan heeft een passie voor astronomische en meteorologische verschijningen en weet daar dan ook heel veel van. Vandaag heeft Jan dit onderwerp ook op zijn weblog staan. Voor een mooie beschrijving van dit fenomeen verwijs ik dan ook graag naar zijn weblog.
Ik heb nog een aantal series te gaan met de fotografische hoogtepunten uit onze vakantie op Texel. Vandaag onderbreek ik echter die series door een actueel onderwerp en wel met een fotoserie van een meikever.
Vanwege het koude en natte voorjaar vliegen de meikevers dit jaar laat. Althans dat is mijn hypothese. In en rond onze tuin zijn de meikevers in de regel goed vertegenwoordigd. Het zijn niet meer zulke grote aantallen als jaren geleden, maar toch. Ze vliegen als het schemer wordt. Iedere avond als het bijna donker is sta ik op het balkon te genieten van de langsscherende meikevers en vleermuizen. Ik sta dan bewust in het donker. Meikevers gebruiken namelijk het maanlicht als een manier om recht te kunnen vliegen, van kunstlicht raken ze in de war. Ze vliegen dan rondjes om de lichtbron.
De volwassen meikever eet bladeren van allerlei loofbomen. Hij heeft een voorkeur voor zomereik, beuk en haagbeuk maar ook voor fruitbomen. Dat verklaart de wellicht de aanwezigheid van de vele meikevers in onze tuin. We hebben veel bomen in onze tuin waarvan de meerderheid hoogstamfruitbomen is.
Wat ons opvalt is dat de meikever een voorliefde heeft voor onze krulhazelaar. Deze hazelaar staat aan de rand van de vijver dichtbij onze veranda. Als we na een werkdag op een mooie zomeravond onder de veranda zitten dan zien we de meikever rond de krulhazelaar vliegen. Op een vooravond heb ik getracht een vliegende meikever vast te leggen. Dat viel nog niet mee. Ondanks de instelling (sportfotografie) heb ik er slechts twee redelijke foto’s uit kunnen slepen.
Bij meikevers zijn het vooral de vrouwtjes die heel erg veel eten. Mannetjes eten eerder weinig. Bij de zoektocht naar een vrouwtje, speelt dit gegeven ook een rol. De voelsprieten van mannetjes zijn erg gevoelig voor feromonen, geurstoffen die de vrouwtjes afscheiden. Maar hun voelsprieten zijn nog gevoeliger voor alcoholen, die vrijkomen uit beschadigde bladeren, bijvoorbeeld door etende vrouwtjes. Zo komt het dat de mannetjes in de eerste plaats afkomen op de geur van beschadigd blad en pas erna de feromonen van een vrouwtje in de buurt detecteren. In tegenstelling tot de meeste insecten, waar de mannetjes door de geurstoffen van de vrouwtjes gelokt worden. Bron is deze interessante site waar je alles leest over de meikever.
Dat verklaart dus het gedrag van het mannetje die voortdurend rond de krulhazelaar vliegt om vervolgens ergens tussen de bladeren te landen. Het mannetje vindt tussen de bladeren een vrouwtje. Ik heb ze een keer ‘betrapt’. Ik heb er een paar foto’s van gemaakt. Dat ging lastig vanwege de bladeren en ik wilde ze niet verstoren. De foto’s zijn gemaakt met het macro-objectief, vandaar de beperkte scherpte/diepte.
Het gebeurt ook wel dat een meikever uit een boom valt en op een lager gelegen gelegen plant of op de grond terecht komt.
Deze meikever belandde op een palmboompje.
In plaats van dat de meikever gewoon wegvloog bleef deze tussen de bladeren van de palm rondscharrelen. Toen ik even later weer ging kijken was de meikever toch gevlogen.
De groene specht horen en zien we regelmatig in de buurt van onze tuin. Een paartje heeft een nest in een populier op een perceel grenzend aan onze tuin.
Als we de specht zien dan is deze meestal aan het foerageren op de grond. Op een dag ging de specht op een paaltje zitten en bleef daar ook een tijdje zitten. Onderwijl speurde de vogel de omgeving af.
Ik greep mijn kans en maakte vanuit de huiskamer deze fotoserie.
Schrijven met Licht 