Op een avond ging ik terug naar het Aekingerzand. Ik wilde een zonsondergang vastleggen aan de oever van het Canadameer. Ik was in gezelschap van mijn (foto)vriendin.
De zonsondergang was niet spectaculair, maar we hebben wel genoten.
Na de fotosessie van de dreigende luchten boven Aekingerzand wandelde ik terug naar de auto. Bij een ven vloog een bloedrode heidelibel. De libel zocht een plekje waarbij ik deze kon vastleggen met de zon op de achtergrond. De lensflare of zonneflare hoort erbij…
Vandaag laat ik het tweede deel zien van de fotoserie die ik maakte van Aekingerzand onder een dreigende lucht.
Op een middag met dreigende luchten ging ik opnieuw naar Aekingerzand. Het is op zich al een bijzonder en prachtig landschap, maar de dreigende luchten geeft het net dat beetje extra.
Loop maar gewoon met mij mee over de zandverstuiving…
…fietsen mag ook.
Op een buiige dag besloot ik om weer naar het Aekingerzand te gaan. Aekingerzand is met name mooi met spannende wolkenluchten zo werd mij verteld.
Op het pad vanaf de parkeerplaats werd ik verrast door een tweespan paarden met passagiers. De ISO van mijn camera stond nog te laag. Daardoor is de beweging nog een beetje terug te zien in de foto.
De tweespan hield halt op de kruising, op het pad was er tegemoetkomend ‘verkeer’.
Twee ruiters én een tweespan op één pad dat gaat niet lukken.
Nadat de beide ruiters waren gepasseerd rende ik in een drafje het pad op zodat ik de tweespan nog een keer van voren kon vastleggen.
Wellicht is het toch handig om op sommige paden eenrichtingsverkeer in te stellen. Een tweespan gaat nu eenmaal niet zo eenvoudig in de achteruit…
Ik wandelde verder naar de open vlakte van het Aekingerzand en werd al gelijk getrakteerd op een mooie dreigende lucht.
Wordt vervolgd.
Ze voorspelden voor die ochtend dat het om 10 zou gaan regenen. Ik was toch van plan om vroeg te gaan, om 10 uur zou ik al hoog en droog weer terug zijn aan de koffie.
Ik fietste over het fietspad dwars over de heide richting de Benderse Berg. Vanuit het westen kwam er wel een donkere lucht aandrijven. Ik checkte nogmaals een paar weer-apps, maar die voorspelden geen regen op dat tijdstip. Ik fietste dus mooi door.
Toen ik bij de Benderse Berg was gearriveerd werd de lucht wel heel erg dreigend. En daar vielen ook al de eerste druppels. Ik borg mijn camera goed op in de waterdichte fietstassen en fietste als een speer weer terug richting de telescoop. De regen en de westenwind maakten me aan één kant helemaal nat.
Bij de telescoop regende het een stuk minder. Het was me gelukt om de meeste regen te ontwijken. De bui trok van west naar oost. Ik maakte nog een laatste foto en ging toen naar snel huis, naar de warme douche en de koffie.
Op een mooie middag fietste ik naar het Leggelderveld. Ik was specifiek op zoek naar bloeiende heide…
In het Leggelderveld maakte ik een wandeling. Op de achtergrond is de zendmast van Hoogersmilde te zien.
Tijdens mijn wandeling kwam ik langs een ven waar koeien lagen te herkauwen.
Na het passeren van het hek vervolgde ik mijn weg door Leggelderveld.
Vlak langs het pad zag ik tot mijn vreugde vele klokjesgentiaan staan. Helaas zaten er geen eitjes van het gentiaanblauwtje op deze klokjes.
Langs hetzelfde pad zag ik een voor mij onbekende plant staan. Via de app: PlantNet kwam ik erachter dat het de vruchtlichamen zijn van beenbreek. Zie ook deze site.
Tijdens mijn fietstocht over de heide in Dwingelderveld zag ik schaapskudde, ‘Achter ‘t Zaand’. De kudde werd vergezeld door schaapsherder Anja en haar trouwe viervoeter, Finn.
Zo uit de verte leek het erop dat Anja en Finn weinig moeite hoefden te doen om de kudde de goede kant op te leiden. Het zag er ontspannend uit.
Finn week niet van haar zijde. Hij keek Anja regelmatig aan in afwachting van een eventueel commando.
Evenals vorig jaar hoopte ik de gladde slang vast te leggen. Ik wist waar ik ongeveer moest zoeken. Aanvankelijk zag ik de gladde slang niet, maar gelukkig werd ik geholpen door de expert die toevallig kwam aanfietsen.
Deze expert, vrijwilliger monitort al meerdere jaren de gladde slang in Dwingelderveld. De locaties waar de gladde slang zich ophoudt zijn geheim. Voordat je het weet zijn er mensen met verkeerde bedoelingen. Die verkeerde bedoelingen heb ik niet en ik vind het een eer dat ik mag delen in het geheim…
De man is dagelijks twee keer per dag te vinden in het veld. Hij houdt precies bij welke slang waar zit en hoeveel jongen er zijn. Net als bij koeien heeft iedere gladde slang een unieke tekening. Ondanks meerdere vervellingen blijft deze unieke tekening bestaan. Alle slangen hebben een identificatie wat bestaat uit een aantal letters en cijfers.
Dit jaar was ik getuige van het vinden van een overblijfsel na een vervelling. De expert neemt de ‘oude jasjes’ allemaal mee naar huis.
Vanuit een muizenholletje kwam het koppie tevoorschijn van een gladde slang.
Enige tijd later kwam de rest van de slang ook tevoorschijn.
Dit waren allemaal ouden. Ze hebben hun jongen geworpen. Ik hoop ook dit jaar nog een keer een jong slangetje vast te leggen.
In Dwingelderveld staat wilde peen ook wel vogelnestje genoemd.
Onze eetbare wortels stammen af van de wilde peen.
De wilde peen heeft een bijzondere bloeiwijze.
Op deze site kun je er alles over lezen.
Schrijven met Licht 