Vandaag laat ik de laatste serie zien van ons verblijf in Fins Lapland. In ons land is het tijdens deze dagen heerlijk lenteweer, maar dat geldt niet voor Finland. Onze zoon appte een paar dagen geleden dat het in Helsinki 6 graden onder nul was en dat er 10 cm sneeuw was gevallen…

Toen wij op het ijs stonden van de rivier Kemijoki zagen we een groep sneeuwscooters voorbij komen. Zo konden we alvast een beeld krijgen van de tocht die wij een paar dagen later zouden gaan maken.

Bij de brug in Rovaniemi stonden de sneeuwscooters opgesteld.

Onze dochter en ik gingen samen op een sneeuwscooter. Vanwege mijn ervaring met gemotoriseerd vervoer op twee wielen en in het bezit van een motorrijbewijs ging ik als eerste aan het stuur. Één gids reed voorop en eentje achteraan. Als een trein volgden we het spoor van de voorste gids. Met een armgebaar gaven we een teken van de voorste gids door naar achteren. Het was dus goed opletten

Onze zoon zat alleen op de sneeuwscooter en reed achter ons. Hij zwaaide voor de foto. Dit was geen officieel teken. 😉

Het eerste traject was over de bevroren rivier. Vanwege het hobbelige ijs was dat een pittig stuk. Ik moest wennen aan wat de beste manier was om te sturen. Na vele kilometers over het ijs gingen we het bos in. Het besneeuwde bos was sprookjesachtig mooi. Jammer dat we niet wat vaker zijn gestopt om daar foto’s van te maken.

Bovenop de berg hielden we pauze. Daar konden we genieten van het uitzicht en was er gelegenheid om foto’s te maken. We werden verwend met warme bessensap en koekjes.

Een van de reisgenoten maakte foto’s van ons drieën.

Op de terugweg maakten we nog een stop voor een fotosessie. Dochterlief zat toen aan het stuur. Ondank dat ze geen enkele ervaring heeft met het rijden op een brommer of scooter deed ze dat prima.

En toen brak de dag aan dat we terug moesten naar huis. Met z’n drieën vlogen we van Rovaniemi naar Helsinki. Op het vliegveld stapten dochter en ik in het vliegtuig naar Amsterdam bracht. Onze zoon bleef achter…

We hebben enorm genoten van deze prachtige reis en waardevol samenzijn. In de weken erna hadden we alle drie last van heimwee ❤️

Vandaag gaan we nog een keer naar de fotosessie in plasdrasgebied, Surhuizemermieden. Een groep kieviten gaf een vliegshow weg.

Er kwam beweging in de grutto’s die kort daarvoor allemaal nog in ruststand verkeerden.

Twee bergeenden zetten de landing in. Op de foto is verder nog een meerkoet, een wintertaling en een tureluur te zien.

Vlak voordat we in de auto zouden stappen om onze weg te vervolgen kwam er een torenvalk aangevlogen. De torenvalk bleef in de lucht hangen binnen het bereik van de 150-600 mm zoom.

Vandaag neem ik jullie voor de een na laatste keer mee naar onze verblijf in Fins Lapland. Na het vertier in Snowman World bracht een taxi ons naar de skischans ten noordoosten van Rovaniemi. Naast de skischans bevindt zich o.a. een skipiste en een langlaufbaan. Langlaufen en schansspringen zijn populaire sporten in Finland.

En ook hier geldt… jong geleerd is oud gedaan.

Op zoek naar informatie over het sporten in Finland las ik dat Finland bekend staat om haar aparte sporten en bijzondere wedstrijden, die ook staan vermeld in de Guinness World Records. Op deze site vind je een aantal voorbeelden. Maar dat even terzijde.

Wij gingen met z’n drieën de brug ‘beklimmen’. Onze dochter liep gedurende ons verblijf in Finland op schoenen van Dr. Martens. Ze heeft geen moment last gehad van glijpartijen. Onze zoon en ik liepen op nieuwe wandelschoenen van Bever. Gek genoeg hadden wij meer last van de gladheid dan onze dochter. Gelukkig bood onze dochter een helpende hand…

Aan het eind van de middag werd er nog druk getraind op de langlaufbaan. Het leek erop dat dit langlaufers op hoog niveau waren.

Vanaf de langlaufbaan wandelden we naar de sauna op de oever van rivier Kemijoki. Zie Google Maps. We hadden de avond daarvoor gereserveerd. Nadat men voldoende was opgewarmd in de sauna kon men afkoelen in een wak in de rivier. Dit is wel wezenlijk anders dan een koud dompelbad in een sauna in ons land. Men mocht niet langer dan een paar seconden in het ijskoude water blijven. Het was wel een bijzondere ervaring.

Het imposante wolkendek was geen beletsel voor Jan en mij om op stap te gaan. Na rijp beraad werd het plasdrasgebied in Surhuizumermieden ons eerste doel. Zie Google Maps.

De grutto’s waren goed vertegenwoordigd in de plas ver bij ons vandaan. Er was weinig activiteit, misschien zijn ze nog aan het bijkomen van de lange vlucht uit het warme zuiden.

We hadden net geopperd om door te rijden toen de grutto’s overgingen tot acties. Een aantal grutto’s verliet de groep en kwamen luid roepend over ons heen.

Ze streken neer in het weiland aan de oostkant van de auto. Aan het opwaaiende verenkleed is te zien dat er aardig wat wind stond.

Twee andere grutto’s waren bij de groep vandaan gevlogen en zochten voedsel in een weiland aan westkant van de auto. Al foeragerend kwamen ze steeds verder onze kant op. Wij stonden naast de auto te fotograferen maar dat leek hen niet te deren.

Pasen is voor christenen het belangrijkste feest en dat geldt ook voor mij. In de kerk in Blokzijl begeleidde ons muziekvereniging een mooie paasdienst. Voor de geïnteresseerden is de dienst te zien en te horen via dit linkje. Gezien vanuit de kijker zit ik links vooraan.

In verband met Pasen koos ik vandaag voor een fotoserie die ik onlangs maakte van de kerk in Terband oftewel de Terbantstertsjerke.

Vanaf de A7 en de A32 valt de kerk op dankzij de lichtgele kleur en het vrolijke torentje. Met name het felrode dak van de toren springt in het oog. Zie Google Maps. Ontelbare keren zag ik vanaf de snelwegen deze kerk, maar ik was er nog nooit geweest. Vorige week zaterdag was ik de hele dag onderweg om te fotograferen en toen pakte ik ook deze locatie mee. Ik maakte een wandeling over de begraafplaats rond de kerk. Op de meeste begraafplaatsen ervaar ik een serene rust, maar dat lukte niet op deze plek vanwege het langsrazende verkeer.

Zoals met vele kerken het geval is wordt deze kerk niet meer gebruikt voor de wekelijkse erediensten. In de kerk worden er nog wel rouw- en trouwdiensten gehouden en vinden er culturele activiteiten plaats. Het kerkje biedt als refugio onderdak aan rondreizende pelgrims. Deze kerk ligt zowel aan het Jabikspaad als aan het Bonufatius Kloosterpad.

Wandel maar met mij om de kerk.

Toen ik mijn rondje om de kerk had gemaakt kwam er wel een hele dreigende lucht aan. Ik zat net in de auto toen de zoveelste hagelbui op die dag voorbij trok.

Tijdens ons verblijf hebben we een uitstapje gemaakt naar Snow World ten noordenoosten van Rovaniemi. In dat drukbezochte park zijn we de Artic Circle oftewel de Noordpoolcirkel overgestapt.

In 1993 ben ik op het Indonesische eiland Sumatra de Evenaar overgestapt en nu in Finland over de Noordpoolcirkel. Toch best bijzonder om mee te maken.

Nadat we een tijdje door het park hadden gewandeld en onze lunch hadden genuttigd gingen we naar Snowman World. Aanvankelijk dachten we dat het iets was voor kleine kinderen, maar al snel kwamen we erachter dat het ook voor grote kinderen heel leuk is. 😉 Glijden vanaf een glijbaan gemaakt van ijs is toch wel wat koud aan de billen.

Dan kun je beter gaan glijden op een band.

We hebben ons prima vermaakt in het doolhof gemaakt van sneeuw.

We bewonderden de kunstige sculpturen van sneeuw. In een bar gemaakt van ijs dronken we de befaamde warme bosbessensap.

Na deze geslaagde middag lieten we ons met de taxi naar de volgende bestemming brengen. Wordt vervolgd.

Na de fotosessie bij de grutto’s en andere weidevogels in Skrins vervolgde ik mijn weg. Na wat omzwervingen kwam ik uit bij de plek waar een paartje ijsvogels al meerdere jaren hun nestje bouwen. Er stonden al twee auto’s geparkeerd. Ik parkeerde mijn auto naast die van hen. Tussen de beide auto’s door had ik zicht op de ijsvogeltak. Ik bracht de camera met de 150-600 mm zoomlens in stelling in het geopende autoraam. Daarvoor gebruik ik een zak gevuld met zonnebloempitten.

Ik had geluk, al na een paar minuten hoorde ik het hoge geluid van de ijsvogel. Het was het vrouwtje die als eerste plaats nam achter op de tak. Ze is te herkennen aan de oranje snavelbasis. Drie seconden later kwam ook het mannetje aanvliegen.

Het mannetje vloog weer op en koos een plekje aan de andere kant van het vrouwtje. Die toenadering was niet zonder reden, het mannetje had amoureuze bedoelingen. Het mannetje ‘besprong’ het vrouwtje. Het leidde tot niets. Het had er alle schijn van dat het vrouwtje hem afwees.

Het mannetje nam weer plaats naast het vrouwtje. Na deze vruchteloze poging volgde er een discussie. Het mannetje ging er vandoor en ging een eindje verderop op een tak zitten. Al snel bleek dat hij daar ging vissen. Of dit eigen initiatief was of dat hij gestuurd was door het vrouwtje dat laat zich raden.

Binnen een paar minuten was het raak. Hij ving een vis van een formaat waarmee hij kon aankomen. Na wat gemanoeuvreer had hij het visje in positie in zijn snavel, in lengterichting met de kop naar voren. Het vrouwtje nam het geschenk liefdevol van hem aan. Het visje gleed moeiteloos haar keelgat in.

Het mannetje hield dit alles nauwlettend in de gaten. Ik had hoop dat deze actie zou leiden tot een tweede poging tot paren, maar dat was niet het geval. Ze vlogen beide weg van de dikke tak en kozen apart van elkaar een plekje pakweg twee meter verderop. Deze scene speelde zich af binnen 5 minuten, dat was dus echt treffen. Toen ik deze buit binnen had ben ik na 20 minuten verder gereden naar de volgende bestemming.

Zaterdag ben ik naar Skrins gereden. Skrins is een weidevogelgebied in de Greidhoeke, ten zuidwesten van Leeuwarden. Het oude cultuurlandschap met de slootjes, greppels en bolle percelen is een toevluchtsoord voor vele trek- en weidevogels. In het voorjaar bieden de bloemrijke graslanden voldoende voedsel en beschutting voor onder andere grutto, kievit en tureluur om er te broeden.

In het gebied staat een mooie praktische kijkhut met voldoende kijkgaten op verschillende hoogtes. Alle vensters zijn gericht op het noordoosten, daardoor had ik geen last van de straffe westenwind en van tegenlicht.

Het ene moment trokken er felle buien over en het volgende moment keek ik uit op grote stukken blauwe lucht.

Er foerageerden grote groepen grutto’s, kemphanen en kokmeeuwen. Verder zag ik kluten, kieviten, zwanen, tureluurs en ganzen.

Nadat ik lange tijd in de kijkhut had genoten van de vele vogels vervolgde ik mijn weg over de Monsamabuorren. Plotseling zag ik een tureluur en een grutto in het weiland foerageren. Een eindje verderop draaide ik de auto zodat ik beide vogels aan de goede kant van mijn autoraam had. Even keken ze verstoord op, maar al snel gingen ze verder met het zoeken naar voedsel.

Zaterdag ben ik de hele dag op stap geweest met de camera’s. Het was buiig weer en dat leverde mooie wolkenluchten op. Ik had een specifiek doel voor ogen. Mijn navigatie op de telefoon werkte niet goed, ik moest dus regelmatig stoppen om mijn route te bepalen. Een van de stops was bij Jirnsum…

Een stop onder de rook van Britswert.

Onderweg fotografeerde ik een waterhoen, een scholekster en een torenvalk.

Bij de zoveelste bui in aantocht ontstond er een volledige regenboog. Zelfs een dubbele.

Mijn belangrijkste doel van die dag was om grutto’s te fotograferen vanuit de kijkuit in Skrins. Dat is gelukt, maar daarover een volgende keer.

Tijdens ons verblijf in Fins Lapland bezochten we een Husky Park.

Tegen meerprijs was er gelegenheid om met de huskies te ‘knuffelen’. Omdat we er toch waren hebben we daar gebruik van gemaakt. De gids vertelde ons allerlei wetenswaardigheden over de huskies. Op het park wonen vele huskies. Iedere ochtend zetten ze alle deuren van de husky-verblijven open. De huskies die op die dag willen rennen laten dat zien aan hun enthousiaste gedrag.

De honden die op die dag geen zin hebben om te werken blijven in hun hok.

De vacht van de huskies biedt hen een optimale bescherming tegen kou en bestaat uit twee lagen. De zachte onderwol is meestal wit of wit-achtig. De hond is een of twee keer per jaar in de rui. Als de haren bewegen ontstaat er wrijving, waardoor er warmte ontstaat. De dekharen die over deze haren heen liggen, slaan deze warmte op. Het halflange dekhaar kan verschillende kleuren hebben van wit tot rood, tot zwart. De meeste Siberische husky’s hebben een prachtig patroon op de rug, die bij de buik en borst overgaat in wit. Op het hoofd hebben zij vaak een zogenaamde kleurenmasker.

Geen andere hond is nog zo nauw verbonden met zijn oorspronkelijke gebruik als de Siberische husky. Geen wonder, want ze zijn erg goed met de slee. De husky kan negen keer zijn lichaamsgewicht trekken. Daarnaast hebben ze een ontzettend goed richtingsgevoel. Dat is van belang in het besneeuwde landschap waarbij alles op elkaar lijkt. Door deze eigenschappen is de husky ook tegenwoordig nog een belangrijk dier voor de Inuit. De viervoeter is vaak lid van de familie en wordt in huis opgevoed.  

De gids maakte met de Iphone van dochterlief een foto van ons drieën.

Tot slot nog een filmpje wat gemaakt is met de iPhone.

https://videopress.com/v/vA0OKG0g?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true