Een grote zaagbek, een vrouwtje in de Havenkolk van Blokzijl.
Ik ben hier de laatste tijd niet zo vaak. Mijn tijd en energie wordt voor een deel in beslag genomen door mantelzorgen bij een familielid. Ik ben nu even eerste contactpersoon om een andere naaste te ondersteunen en uit de wind te houden. Dat is de reden dat ik niet veel puf en zin heb om te bloggen.
In de namiddag had ik de grote zaagbek gefotografeerd in de Havenkolk in Blokzijl. Omdat ik toen geen statief bij mij had ging ik de volgende dag weer naar Blokzijl. Behalve de grote zaagbekken was er ook een groepje aalscholvers in de Kolk. Vandaag laat ik de serie van de aalscholvers zien. Het vissen wisselden ze zoals gebruikelijk af met het drogen en het weer op orde brengen van hun verenkleed.
De aalscholver met de lichte buik was een juveniel. Op een bepaald moment wilde deze jonge aalscholver vanaf het remmingwerk op een dukdalf springen. Dat mislukte, de sprong was te groot. Het jong zwom vervolgens naar een lage aanlegsteiger waar het wel lukt om daarop te komen. Moraal van dit verhaal: ‘Leg de lat niet te hoog’…
Toen ik na mijn wandeling door Blokzijl weer terug kwam bij de Havenkolk zag ik in de verte een paar aalscholvers en een groepje eenden zwemmen. Ik had al snel door dat het zaagbekken waren. Op de computer kon ik definitief vaststellen dat het de grote zaagbek was. In de groep waren zowel de mannetjes als ook de vrouwtjes vertegenwoordigd.
Gelukkig had ik ook mijn 150-600 mm zoomlens meegenomen. Helaas stond mijn statief nog thuis en moest ik vanuit de hand fotograferen.
Het was in de namiddag en de zon was al bijna onder. Voor de zoomlens was dit licht minder gunstig. In combinatie met de weerspiegeling van de kademuur en de golfjes gaf dit licht wel een bijzonder effect.
Ik ben op een andere dag nog een keer teruggegaan naar Blokzijl. Gewapend met camera, zoomlens én statief heb ik uren rond de Havenkolk gedwaald. Daarover later meer.
Na mijn wandeling door de straten van Blokzijl was ik weer aangekomen bij de Havenkolk. De mooie gevels die ik al eerder vanaf een afstandje had gefotografeerd wilde ik ook nog van dichtbij op de foto zetten. Tijdens het afdrukken stapte er net een man naar buiten.
Hij liep naar de Havenkolk om een aantal takken op te ruimen die in het water lagen. We raakten aan de praat.
Hij wees mij op de uitzonderlijk hoge waterstand. Een van de aanlegsteigers lag volledig onder water. Alleen de bolders staken nog boven het water uit.
Ik wilde dat wel eens van dichtbij bekijken en stapte de steiger op, de steiger waar een skûtsje en de Penny Lane liggen afgemeerd. Het lijkt er overigens op dat het skûtsje er al jaren ligt. Door Matroos Beek werd ik namelijk getipt over een film van Bert Haanstra uit 1975 die is opgenomen in Blokzijl. ‘Dokter Pulder strooit papaver’. Toen ik die film bekeek zag ik dat het skûtsje er toen ook al lag.
Op het verste punt van een hoger gelegen steiger ben ik op het trappetje gaan zitten en heb ik enkele foto´s gemaakt van de ondergelopen steiger.
Tijdens mijn wandeling door Blokzijl kwam ik uit bij Kaatje bij de Sluis. Dit restaurant is al ruim 49 jaar een begrip in Blokzijl en ver daarbuiten.
Het gerenommeerde restaurant dankt zijn naam aan Kaatje. Kaatje werd volgens de overlevering in 1672 Blokzijl geboren. Haar moeder was Brecht Jansdochter, een koopmansweduwe afkomstig uit Amsterdam die in Blokzijl een eigen herberg, In den Gouden Walvisch runde. Na de dood van haar moeder verplaatste Kaatje in 1707 de herberg naar de nieuwe sluis van Blokzijl. Ze maakte er al snel naam. Kaatje deed onder meer zaken met kooplieden van de Verenigde Oostindische Compagnie en had in haar herberg mede daardoor de beschikking over allerlei buitenlandse kruiden en vruchten. Kaatje maakte naar verluidt de lekkerste gerechten. Haar recepten hield ze echter geheim. Op deze site kun je lezen dat Kaatje triest aan haar einde is gekomen. Het standbeeld van Kaatje is versierd met een fleurig sjaaltje.
Nabij Kaatje bij de Sluis bevindt zich een flessenhals en dan in figuurlijke zin. Restaurant Kaatje bij de Sluis, restaurant het Mauritshuis en meerdere winkels zijn gelegen aan de Brouwerstraat. Alle doorgaande verkeer in Blokzijl moet door deze nauwe straat. Het is een kwestie van ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt’. Het is voor voetgangers en fietsers niet te doen om deze route te nemen. Velen pakken dan ook de omweg over de Wortelmarkt en de Havenkolk.
Er wordt al jaren gesproken over een rondweg om Blokzijl om zo de nauwe Brouwerstraat te ontlasten. Tot een oplossing is het nog steeds niet gekomen. Geld speelt zoals altijd de grootste rol. Op deze site staat een foto van een kaart waarop twee opties zijn ingetekend. De kosten van een ontsluitingsweg in Blokzijl bedragen zo’n 5 miljoen euro. Bron is de site van Stentor.
Vandaag neem ik jullie weer mee in de wandeling langs de Havenkolk en door de nauwe straten van Blokzijl. Ik startte mijn wandeling aan de Havenkolk. Op de achtergrond staat een rijtje herenhuizen, waarvan de gevels verwijzen naar de Gouden Eeuw.
Op de kade staat een kanon. Zie Google Maps. Het is een zogenaamd hoogwaterkanon. Blokzijl lag vroeger aan de Zuiderzee en werd regelmatig getroffen door overstromingen. Bij hoog water werden de inwoners gewaarschuwd met kanonschoten. Op deze site kun je een verslag lezen van ooggetuige Klaas Mastenbroek over de watersnood van 1825.
Vroeger woonden mijn oom en tante met hun kinderen in Blokzijl. Als kind heb ik vaak bij hen gelogeerd. Een van de dingen die ik dan graag deed was fietsen op een (te kleine) fiets van mijn nichtje door de nauwe straten van Blokzijl. Zelf woonde ik op het winderige platteland en dan had een stadje zoals Blokzijl een hele andere dimensie. Tijdens de wandeling vorige week vrijdag heb ik met een warm gevoel teruggedacht aan die mooie logeerpartijen…
Vanaf de Kerkstraat wandelde ik richting de Rietvink. De Rietvink is een schiereilandje wat alleen toegankelijk is via een smalle betonnen brug. Zie Google Maps. Vroeger vond ik al dat daar mooie huizen stonden. De huizen zijn sindsdien alleen maar groter en mooier geworden. Evenals de auto’s van de eigenaren. Een huis aan de Rietvink verbouwen is echter een uitdaging. Groot materieel moet namelijk per boot worden aangevoerd.
Wordt vervolgd.
Bij de eindstand van de Nationale Tuinvogeltelling 2024 staat de huismus op nummer 1. Op de site van Nature Today kun je er over lezen. Tevens is er op die site te lezen over melding van bijzondere vogels die waargenomen zijn in tuinen.
In onze tuin vierden de huismussen hun eerste plek met een gezamenlijke badsessie. Eerst even rustig beginnen met alleen de snavel in het water.
Toen het water was goedgekeurd gingen ze los. Uiteraard mocht neef ringmus ook aansluiten in de wellness.
Ik had nog één fotoserie in het archief met sneeuw. Voordat we helemaal zijn vergeten dat we in dit seizoen ijs en sneeuw hebben gehad plaats ik vandaag deze serie. 😉
Op de besneeuwde voedertafel stond een vink, een vrouwtje. De vinken eten het liefst zonnebloempitten. Ze draaien de pit rond en rond in hun snavel en kraken vervolgens de pit met hun sterke snavel.
Even later schoof de bewolking voor de zon en begon het zachtjes te sneeuwen. Een mannetjes vink snoepte mooi door van de zonnebloempitten.
Er viel een sneeuwvlok op z’n koppie. Het deerde hem niet.
Op een mooie namiddag ging ik naar Blokzijl. Door tijdgebrek had ik mijn de rondgang door Blokzijl de vorige keer niet afgemaakt en dat wilde ik deze keer goed maken. Ik parkeerde de auto langs de Kolk.
De mooie herenhuizen herinneren aan gouden tijden.
Op de kade staat een sculptuur van een figuurtje dat bestaat uit een opbollende jas met een hoofd en twee voeten.
De titel ‘Voor de wind’ verwijst naar de scheepvaart ‘voor de wind’. Het is eigenlijk een zeilend tegemoetkomend jacht, met op de brug achter het stuurwiel een dikke man ruim op de wind varend. Het beeld staat voor de lange historie van Blokzijl en de Zuiderzee, het staat voor hoop en voorspoed…
maar aan de binnenzijde van de jas staat een waarschuwing, een citaat van Gandhi…
er is genoeg voor ieders behoefte
maar niet voor ieders hebzucht
Van 26 t/m 28 januari is de Nationale Tuinvogeltelling. Ik heb vanmiddag meegedaan. Gedurende een half uur heb ik mijn blik en camera gericht op de voortuin. De huismus heeft met stip gewonnen.
Dit is de uitslag:
Schrijven met Licht 