In deze periode hebben we te maken met extreem hoog water. Elf waterschappen hebben opgeschaald. Met name in het oosten zijn extra mensen en middelen ingezet. Zo zijn rond de Regge, Dinkel en Vecht waterstanden gemeten die eens in de tien jaar voorkomen. De waterschappen blijven dag en nacht aan het werk om het water in goede banen te leiden en zo snel mogelijk af te voeren. Donderdag 28 december wordt een hoogwaterpiek bij Lobith verwacht van circa 14.70 meter boven NAP. Die verplaatst zich de dagen erna over de rivieren door Nederland heen. Ook de komende dagen wordt nog regen voorspeld. Het hangt er dan van af hoeveel men tussentijds heeft kunnen wegpompen. Men houdt er rekening mee dat de waterpeilen nog wat verder stijgen en dat de rivieren op plaatsen nog breder uitwaaieren.

Op tweede kerstdag ging ik al vroeg op pad om er foto’s van te maken. Vanaf het Zwarte Water reed ik via Hasselt, binnendoor richting de Vecht. Ik kwam door buurtschap Streukel. In Streukel staan twee gemalen naast elkaar. Zie Google Maps. Het gemaal Streukelerzijl van bijna 100 jaar oud springt gelijk in het oog. Het naastgelegen vijzelgemaal Galgenrak wat gebouwd is in 1978 is minder opvallend.

Nadat ik de auto geparkeerd had kwam een werknemer van Waterschap Drents Overijsselse Delta kwam naar mij toe. We maakten een praatje. Hij vertelde meer details over de gemalen, over de capaciteit van de gemalen en over zijn werk. Omdat ik niet alle getallen heb onthouden heb ik hun website geraadpleegd.

Met een totale capaciteit van 1200 kuub per minuut speelt het gemaal een cruciale rol in de waterhuishouding van de achterliggende polders die rond de NAP-nullijn liggen. Voor 1925 was lozing van water uit dit gebied alleen mogelijk bij eb in de Zuiderzee via de voormalige afwateringssluis. 

Naast gemaal Streukelerzijl werd in 1979 een tweede gemaal gebouwd, het vijzelgemaal Galgenrak. Gemaal Galgerak zorgt voor het peilbeheer van de noordelijke polders. Beide gemalen samen zorgen bij hoog buitenwater ook voor de bemaling van de Dedemsvaart. Het water wordt afgevoerd via het Zwarte Water, het Zwarte meer en uiteindelijk geloosd op het IJsselmeer. Bron is deze site.

Ik had al enkele foto’s gemaakt aan de buitenkant en probeerde door het raampje heen een foto te maken van het interieur. Dat was wat lastig omdat de onderste raampjes geblindeerd waren.

Toen de werknemer zag dat ik foto’s nam door de raampjes, nodigde hij ons uit om binnen een kijkje te nemen. Er had zich inmiddels nog een andere belangstellende bij ons aangesloten. Deze unieke kans lieten we ons niet ontgaan. Binnen maakte snel een aantal foto’s. Veel tijd hadden we niet, want de man moest wel weer door met zijn werk.

Oorspronkelijk werden veel gemalen met een dieselmotor aangedreven, maar tegenwoordig wordt dat in veel gevallen met een elektromotor gedaan. Dieselmotoren in een gemaal zijn zeldzaam geworden en naar verwachting binnen 10 jaar allemaal vervangen door een duurzamere variant. Gemaal Streukelerzijl heeft een zogenaamde hybride aandrijving van zowel elektro-, als dieselmotoren. Het gemaal is daarmee een heel vroeg voorbeeld van een poldergemaal dat door een combinatie van dieselmotoren en elektromotoren werd aangedreven. De dieselmotor in gemaal Streukelerzijl is nog steeds inzetbaar. Daarmee is het gemaal een belangrijk onderdeel van cultuur historisch watererfgoed. Tevens is het een gemeentelijk monument. 

Morgen rijden we verder over de Gennerdijk...

We hebben in deze periode te maken met extreem hoog water. Vanochtend ben ik vroeg op pad te gaan om daar een fotoserie van te maken. In Giethoorn maakte ik kort voor zonsopkomst de eerste foto.

Vanaf Giethoorn reed ik door naar Zwartsluis. Nabij Gemaal Kostverlorenzijl stopte ik naast de N331 om foto’s te maken van de uiterwaarden van rivier het Zwarte Water. Via deze rivier wordt water afgevoerd vanaf Dedemsvaart kanaal en rivier De Vecht. Op Google Maps zie je hoe de normale situatie is.

Rijkswaterstaat heeft voor de IJssel-vecht delta code oranje afgegeven. Door een combinatie van zeer veel neerslag, grote aanvoer vanuit de rivieren en regio’s en beperkte spuimogelijkheden staan het waterpeil in het IJsselmeergebied aanhoudend hoog. De afvoer van de Vecht bij Ommen is zal vandaag  een piek bereiken van ongeveer 265 m3/s. De afvoer van de IJssel is nu zo ongeveer 970 m3/s en zal naar verwachting oplopen tot ca. 1250 m3/s op 29 december. Daarnaast komt er ook veel water uit de regionale gebieden en polders naar het IJsselmeergebied. Het spuien van overtollig water op de Waddenzee is de komende dagen beperkt mogelijk door het hoge zeewater.

Wordt vervolgd.

We wandelen verder in de Orchideeën Hoeve. Ik sla daarbij wel stukjes over, niet alle foto’s vind ik weblogwaardig. Dit kunstwerk te midden van de enorme bananenplanten wil ik jullie niet onthouden. Ik heb niet kunnen achterhalen wie dit kleurrijke kunstwerk heeft gemaakt.

Ik kwam uit bij een klein restaurantje. Naast deze pleisterplek zijn de Geelvleugelara’s gehuisvest Ik had even een dilemma of ik eerst voor de warme chocolademelk met slagroom zou gaan of dat ik eerst de ara’s zou fotograferen. 😉

Het werd eerst de fotosessie en dan de versnapering. Een van de ara’s hield mij goed in de gaten.

Terwijl ik een foto maakte kreeg ik een diepe buiging…

Wordt vervolgd.

Vandaag wandelen we verder in de Orchideeën Hoeve in Luttelgeest.

Een leuke bezienswaardigheid is de volière met Lori’s. Voordat je de volière van de Lori’s betreedt kun je een cupje met nectar kopen. De mensen die nog niet eerder in bij de Lori’s zijn geweest hebben geen idee wat hen te wachten staat. Zodra er iemand met een cupje binnenkomt wordt degene direct belaagd.

Aan de gezichten valt af te lezen dat men het soms nog wel wat eng vindt. De Lori’s produceren een schel geluid. Dat komt wel binnen, zeker als ze op iemands schouder zitten.

In de volière hangen ook bakjes met nectar, daar wordt ook volop van gesmikkeld.

De ouder dacht iets leuks te doen door een cupje nectar te kopen. Maar het jongetje vond die vogels die op hem kwamen zitten doodeng.

Ze loste het op door de cupjes op de grond te zetten. Dat was beter.

Ik vind het een feest om naar die kleuren te kijken. Ze worden ook wel vliegende regenbogen genoemd.

Dit tafereeltje vond ik zo mooi…

Naast de vele huismussen die onze voedertafel bezoeken is er dagelijks één ringmus aanwezig. De ringmus lijkt veel op de huismus maar heeft een roodbruine kop, lichte wangen met donkere wangvlek en een klein zwart befje. Zijn naam dankt het aan de witte bijna doorlopende nekrand. De rug en vleugels zijn bruin van kleur, met een witte vleugelstreep. Het mannetje en het vrouwtje hebben hetzelfde uiterlijk.

Zowel de huismussen als ook de ringmussen zijn fors in aantal afgenomen. Bij de ringmus is deze afname nog dramatischer dan bij de huismus. Voor beide soorten geldt dat veranderingen in de landbouw en de inrichting van steden en dorpen, leidend tot voedselgebrek, grotendeels verantwoordelijk zijn voor de geconstateerde ontwikkeling. Andere factoren die wel genoemd worden, zoals toegenomen predatie door Sperwers of klimaatverandering, spelen geen doorslaggevende rol. Bron: de site van Nature Today.

De ringmus is met 12.5 – 14 cm een paar centimeter kleiner dan de huismus.

…

Als afsluitende foto, een ringmus in vlucht.

Vandaag neem ik jullie weer mee naar de Orchideeën Hoeve. We wandelen het Amazone Regenwoud binnen. In een boom zat een aapje. Je moet wel echt goed zoeken om de aapjes te vinden. Dit is een Roodbuiktamarin.

Een sfeervolle tunnel.

De watervallen fotografeerde ik met een lange sluitertijd.

Kosten nog moeite zijn gespaard om het geheel sfeervol aan te kleden. In deze tijd van het jaar komen mensen van heinde en ver om dit lichtjesspektakel te bekijken.

Op een boomstam hoog boven mijn hoofd zat een Witoorpenseelaapje.

De goudkopleeuwaap zit achter een net. Kennelijk is dit soort wat minder vriendelijk. Op deze site kun je meer lezen over deze drie soorten aapjes.

Wordt vervolgd.

Voor afgelopen maandag waren de weersvoorspellingen wederom niet goed. Ik was op die dag vrij en wilde toch iets leuks fotografisch doen. Om die reden koos ik voor de Orchideeën Hoeve in Luttelgeest.

Ik moest dit wel van tevoren bespreken, want in deze periode van het jaar is het daar druk. Van 8 t/m 31 december is het park namelijk ‘een magisch decemberspektakel’. Talloze lichtjes leiden de bezoekers langs alle highlights van het park.

Op het pad liep een roelroel, een vrouwtje.

Deze tropische vogel trok zich niet veel aan van de bezoekers. Het leek erop dat dit vrouwtje nestmateriaal verzamelde.

Even verderop zat een toekan op een dikke tak. Deze had zojuist het verenkleed weer in het gareel gebracht. Speciaal voor de fotograferende bezoekers was er als afsluiting nog een mooie pose voor een portretje.

Ik had bewust gekozen voor een bezoek overdag want ik had een aantal doelen voor ogen om te fotograferen wat alleen overdag zou kunnen. Voor de sfeer zou ik nog een keer weer heen moeten als het donker is. Het is vast een prachtig gezicht als de duizenden kaarsen branden.

In het vorige berichtje schreef ik over het niet kunnen doorklikken bij een fotogalerij. Ik ben er zojuist achter gekomen dat het doorklikken wel lukt met de pijltjestoetsen op het toetsenbord! Voorlopig vermeld ik dat er maar bij als een galerij plaats. Het is dan nog wel steeds vervelend dat de galerij niet met het kruisje is af te sluiten. Het zal er wel op neer komen dat een galerij plaatsen er niet meer in zit…

De huismussen zijn het best vertegenwoordigd op de voedertafel. Na uitgebreide observatie kan ik wel stellen dat ze tolerant zijn naar andere vogels.

Vorige week las ik op de site van Nature Today dat 2024 het Jaar van de Huismus wordt.

Op een dag lag er een laagje sneeuw op de voederplaats. Er kwam een punk-musje aangevlogen. Deze mus was ondanks de kou toch in bad geweest.

Op een dag heb ik de spiegelreflex met de 150-600 zoom op het statief gezet. Mijn doel was om het komen en het gaan van de mussen te fotograferen. Met 200 mm zoomde ik niet al te ver in. Met de ISO op 2500 en een diafragma van 6.44 kwam ik uit op een sluitertijd van pakweg 1/3165 seconde. Oh ja, de drive stond op high speed.

Ik ben de laatste week niet zo content met WordPress. Sinds een aantal dagen kan ik op de desktop en laptop bij een galerij niet doorklikken. Gek genoeg lukt het wel opde telefoon om de foto’s door te swipen. Herkennen jullie dit probleem en/of hebben jullie een oplossing?

Een vaste gast op de voedertafel is de vink. De zonnebloempitten zijn favoriet.

Op de buik zie je een donker vlekje. Dat is de schaduw van een vallende zonnebloempit.

De vink vind ik een vreedzaam vogeltje. Hij jaagt andere vogels niet weg. Hij is zelfs bescheiden te noemen. Van achteren laat de vink zich op z’n mooist zien met een fijne tekening op de vleugels. Evenals de koolmees uit de vorige serie heb ik ook de vink in vlucht gefotografeerd.

Gisteren schreef ik dat ik de hele dag had gefotografeerd en liet ik een impressie zien van die dag. Daarbij schreef ik dat ik de komende tijd daar wat van zou laten zien. Maar foto’s klaarmaken voor het weblog kost wel tijd en daar ontbreekt het me nu aan. Om die reden plaats ik vandaag een serie die ik al had klaarstaan.

Een koolmees op de voedertafel beschenen door de zonnestralen van de ochtendzon.

De gedroogde meelwormen vinden gretig aftrek.

De pimpelmees was lastiger te fotograferen, die was er meestal binnen drie seconden weer vandoor.

Op een dag heb ik de camera op statief gezet. Met een hoge ISO, snelle sluitertijd en high drive kon ik onderstaande serie maken. Daarbij kon ik wel minder ver inzoomen, ik wist immers niet van welke kant en waarheen de vogels zouden vliegen. Het minder ver inzoomen heeft dan ook gelijk gevolgen voor de scherpte/diepte.