Aan het einde van de zondagochtend badderden de mussen in onze voortuin alsof hun leven ervan afhing. Ze plensden, fladderden en schudden het water alle kanten op. Ik kon het niet laten om er een fotoserie van te maken.

Tegen het begin van de middag brak de lucht open. De zon liet zich zien en verscheen er blauw aan de hemel. Om te voorkomen dat ik mij opnieuw zou beperken tot een fotoserie vanachter het raam, besloot ik in de auto te stappen en naar Giethoorn te rijden voor een wandeling en nieuwe foto’s. Halverwege de rit tussen onze woonplaats en Giethoorn reed ik ineens de mist in. Ik stopte om een foto te maken van de voormalige watertoren in Thij, die half verscholen stond in de nevel.

Even heb ik overwogen om terug te keren, maar uiteindelijk ben ik toch doorgereden naar Giethoorn. Dan maar een wandeling in de mist. Giethoorn werd ooit landelijk bekend door de film De Fanfare van Bert Haanstra. Aan die film herinneren nog altijd enkele monumenten in het dorp. Zo is er een monument ter ere van Haanstra, als ode aan zijn werk en zijn betekenis voor de Nederlandse filmgeschiedenis. Ook Café De Fanfare bestaat nog steeds en vormt een tastbare verbinding met dat verleden. Ook staat er een beeld van Albert Mol, die in de film een memorabele rol vertolkte.

De mist gaf het dorp een ingetogen, bijna tijdloze sfeer. Tijdens de kerstdagen had zich een mooi ijsvloer gevormd in de Dorpsgracht. Omdat de vorst niet heeft doorgezet, mocht er na een tijdelijk vaarverbod weer worden gevaren. Dat resulteerde in een gracht vol losgeslagen ijsschotsen, langzaam voortgeduwd door het waterverkeer. Mocht het op korte termijn opnieuw serieus gaan vriezen, dan is dat natuurlijk funest voor de schaatsliefhebbers, het ijs krijgt geen kans meer om egaal aan te groeien.

Ook de dag na kerst is voor ons altijd een bijzondere dag. Vandaag viert mijn lieve en oudste zus dat ze een jaar mag optellen bij haar leven. Ik ben dankbaar voor mijn beide zussen, stuk voor stuk bijzonder op hun eigen manier. Vandaag zetten we er één in het zonnetje.

Onze zoon is vanochtend weer afgereisd naar zijn eigen woonplaats in het westen van het land. Hoe ouder we worden, hoe moeilijker mijn man en ik het vinden wanneer hij weer vertrekt. We missen zijn gezelligheid, de reuring in huis en zelfs de rondslingerende spullen. Zijn vader verwent hem maar al te graag met eten en drinken. En als hij dan in zijn eigen hoekje op de bank ligt, terwijl zijn moeder ook nog wat door zijn haar kriebelt, is het helemaal feest. 😉

I.v.m. privacy foto verwijderd.

Wat ik ook mis, zijn de zonnige dagen met vorst. Het was vandaag flink wennen aan het grijze weer. Die heldere, koude dagen met zonneschijn waren zó mooi. Ik mis het licht van de zon en de vogels die daarin oplichtten.

Het is vandaag, op tweede kerstdag, opnieuw koud. De temperatuur schommelt rond de –2 graden, maar door de stevige kou voelt het aan als –8. Het weer is prachtig helder; zo’n winterse dag die een mens goed doet, mij in ieder geval wel.

De luchtpomp hangt in de vijver om een wak open te houden. Bij de kippen vullen we het drinkwater regelmatig aan met warm water, zodat het niet bevriest. Ook de vogeldrinkbakken houden we scherp in de gaten; elk uur krijgen ze vers, warm water. De vogels maken er dankbaar gebruik van, wat een levendig schouwspel oplevert.

Vanuit de woonkamer genieten we samen van de vele vogels in de voortuin. Tussendoor kletsen we gezellig bij met onze zoon, die deze kerstdagen bij ons logeert. Die momenten maken deze kerstdagen warm en waardevol.

‘Onze’ grote bonte specht komt dagelijks foerageren bij de vetbollen. En dat kan ook vreedzaam samen met een huismus.

Het roodborstje, ook een vaste gast in onze tuin, nam een bad. Ik vermoed dat badderen in ijswater er tijdens deze koude dagen even niet meer in zit. Ik houd jullie op de hoogte.

Zondag was het prachtig weer. Een perfecte dag voor een wandeling op de Eese. We vroegen onze dochter om mee te gaan, een mooie gelegenheid om meteen bij te kletsen. We pikten haar op en terwijl we stonden te wachten, maakte ik een foto van de besjes van de schoonvrucht in hun voortuin.

We parkeerden de auto aan de doodlopende Braamweg en betraden landgoed De Eese. Op verschillende plekken op het landgoed kun je heerlijk wandelen en er soms ook een beetje verdwalen.

Meerdere gedeeltes op het landgoed zijn afgesloten voor publiek. Daar staan de huizen van de familie Van Karnebeek.

Tijdens de wandeling raadpleegde ik de route op mijn telefoon. Tot verbazing van mijn man en mij werd er op de kaart aangegeven dat in de buurt Hunebed O1 zou moeten zijn. Nieuwsgierig wandelden we naar de exacte locatie. We kwamen uit op een plek waar de varens waren weggemaaid en daar, op het hooggelegen gedeelte zou ooit Hunebed O1 hebben gestaan.

Later las ik er op internet meer over. Hunebed O1 blijkt een bijzonder en ook een beetje tragisch stukje prehistorie te zijn. Het gaat om een verdwenen hunebed, waarvan alleen de resten van de dekheuvel nog zichtbaar zijn. Aan het begin van de 19e eeuw is het hunebed volledig vernield: de grote stenen werden met buskruit opgeblazen en de brokstukken verkocht voor wegenbouw en dijkversterking. Op de website van UMCG vond ik een interessante publicatie over de verdwenen Hunebedden van de Eese.

We wandelden verder en kwamen uit bij de coniferenlaan. Deze 330 meter lange laan bestaat uit twee rijen coniferen die in 1932 zijn aangeplant. Het bijzondere is dat de tegenover elkaar staande bomen niet op gelijke afstand van elkaar staan: de afstand wordt steeds iets groter. Daardoor lopen de lijnen aan de horizon niet naar elkaar toe, maar blijven ze visueel evenwijdig. Halverwege de laan loopt de provinciegrens tussen Overijssel en Drenthe. Op Google Maps is dan ook te zien dat de afstand tussen de coniferen in Drenthe groter is dan in Overijssel.

Ondanks lang zoeken kon ik deze keer geen aanvullende informatie vinden over deze coniferenlaan. In 2014 heb ik op mijn vorige weblog ook aandacht besteed aan deze laan, te lezen in dit bericht. Helaas is de website waar ik toen naar verwees niet meer te vinden. De onderstaande foto dateert uit 2014.

Ik heb mij toen laten vertellen dat er een reden voor is dat deze laan op deze manier is beplant. Aan deze kant van de laan zou vroeger het huis van de opzichter hebben gestaan. Vanaf zijn huis kon de opzichter de arbeiders, die op het land achter de laan werkten, beter in de gaten houden.

De namiddagzon scheen in onze achtertuin. Met camera en telelens liep ik door de tuin, omdat ik even daarvoor deze serie van de vogels had gemaakt. Vanuit de verte zoomde ik in op de rietpluimen en de takken van de kronkelhazelaar. Gouden licht…

Afgelopen vrijdag gingen Jan en ik voor de laatste keer in 2025 samen op stap. Voor die gelegenheid haalde Jan herinneringen op uit 2009. In die week was er in onze regio een dik pak sneeuw gevallen en ’s nachts vroor het dat het kraakte. Overdag brak de zon door en veranderde het landschap in een sprookjesachtige witte wereld. Zijn terugblik werkte aanstekelijk. Ook ik dook mijn archief in en bekeek met een vleugje heimwee de fotoserie van toen.

De fotoserie uit 2009 staat nog altijd op mijn oude weblog. Helaas heeft Photobucket, na jarenlang gratis opslag te bieden, de beelden uiteindelijk achter slot en grendel gezet. Toch zijn de series nog te bekijken via dit eerste bericht en dit tweede bericht. Hieronder heb ik een selectie geplaatst van de foto’s uit die winterse reeks.

En dan terug naar vrijdag 19 december 2025. Het weer was eigenlijk best aangenaam: de bewolking brak zo nu en dan open en af en toe liet de zon zich zien. We hebben een prima dag gehad. De komende tijd zal ik hier de foto’s delen.

Vrijdag fotografeerde ik het kunstwerk van Evert van Benthem. Hij won de Elfstedentocht in 1985 en 1986 en is daarmee een icoon uit de Elfstedentochtgeschiedenis. Of we ooit nog een Elfstedentocht zullen meemaken, blijft de grote vraag. De winters worden zachter en de kans op voldoende natuurijs lijkt met de jaren kleiner te worden. Misschien moeten we het in de toekomst vooral hebben van de beelden, verhalen en kunstwerken die ons aan die heroïsche tochten herinneren…

Van een dankbare stagiaire kreeg ik na haar eindbeoordeling 😉 een vogelvoederpakket cadeau. Daarin zat onder andere dit vogelvoederhuisje, dat je met een zuignap aan het raam kunt bevestigen. Ik heb eerder zo’n voederhuisje gehad, maar achteraf bleek dat ik het op een onhandige plek had opgehangen. Deze keer heb ik er beter over nagedacht en gekozen voor een plekje dicht bij een heester en een klimop, een plek waar vogels zich veilig voelen

De foto’s zijn genomen vanuit de woonkamer, met de camera op statief. Op deze grijze dag heb ik me een tijdje prima vermaakt met het fotograferen van de mezen. Op de tweede foto vliegt het voer in het rond. De zonnebloempitten zijn favoriet bij de mezen en die pikken ze er als eerste uit.

Het is sowieso een feest om vanuit de woonkamer al die vogels te zien langskomen bij de voederplaatsen in onze tuin. De onderstaande foto is genomen aan de noordkant van ons huis. Daarnaast hebben we ook nog een voederplaats in de voortuin, zodat de vogels op meerdere plekken terechtkunnen.

In de tweede helft van onze vakantie op Texel verbleven we in een voormalige pastorie die is omgetoverd tot een prachtige B&B. Wij sliepen op de bovenste verdieping, waar mijn man enthousiast uit het raam stond te zwaaien. Vanuit onze kamer hadden we een schitterend uitzicht over de Waddenzee.

Op hun site staat het volgende vermeld over de keuze voor deze naam: Vanwege de ligging aan zee hebben we voor de naam Stella Marie gekozen. Stella Maris verwijst naar ‘Sterre der Zee’, de bijnaam van Maria. Waarbij we Marie, verbastering van Maria, hebben behouden als eerbetoon naar de vorige eigenaren die onze pastorie de naam Marie gaven. Sterre der Zee is niet alleen een bijnaam van Maria, maar ook een verwijzing naar de Poolster. Deze heldere ster werd vroeger door zeevaarders gebruikt als richtpunt.

Deze voormalige Pastorie van de Heilige Martinus werd gebouwd in 1904. Alle kamers zijn inmiddels volledig gerenoveerd en ingericht volgens de maatstaven en wensen van deze tijd, zonder dat daarbij de bijzondere sfeer en het authentieke karakter verloren zijn gegaan. In de B&B hangen bovendien meerdere schilderijen van kunstschilder Hans Pruijn. De eigenaren zijn bijzonder vriendelijk en gastvrij. Zowel de kamers als het ontbijt waren tot in de puntjes verzorgd, waardoor we ons er werkelijk de koning te rijk voelden.

Tijdens een rondgang door dit deel van Oudeschild maakte ik onderstaande serie foto’s. Vroeger lag Oudeschild direct aan de Waddenzee; een dijk was er toen nog niet. De zee reikte tot vlak bij de huizen, waardoor het dorp kwetsbaar was voor stormvloeden. Het was een bescheiden nederzetting, waar de bewoners leefden van visserij en scheepvaart. In het VOC-tijdperk, in de 17e eeuw, lagen er vaak tientallen schepen voor anker bij de Rede van Texel, vlak voor Oudeschild. Tijdens mijn wandeling kwam ik langs een opvallende witte kerk: de Zeemanskerk van de Protestantse Waddengemeente Texel.

Na mijn wandeling langs onder andere de vele karakteristieke dijkhuizen keerde ik terug bij pastorie Stella Maris en de Rooms-Katholieke kerk. Ik besloot een kijkje binnen te nemen. De kerk kreeg haar huidige vorm in 1894, toen zij na een grondige verbouwing plechtig werd ingezegend, al ontbrak de toren nog. Die werd tien jaar later, in 1904, aan de straatzijde toegevoegd. In datzelfde jaar werd de oude pastorie gesloopt en vervangen door een nieuwe. Zowel de kerk als de pastorie raakten in 1939 beschadigd door de explosie van een zeemijn, waarna in de jaren daarna meerdere restauraties volgden. In de fraaie neogotische kerk valt vooral het prachtige altaar op, met verschillende tegeltableaus. Ze verbeelden onder meer De storm op het meer en De wonderbaarlijke visvangst. Op het andere altaar is het verhaal van het verloren schaap te herkennen.

Vanaf de hoge Waddendijk, die Oudeschild beschermt tegen het hoge water van de Waddenzee, heb je een prachtig uitzicht over het dorp.