Na de fotosessie op de Woldberg ben ik doorgereden naar een ander bos. De dreigende lucht boven de watertoren nabij Tuk beloofde niet veel goeds. Gelukkig moest ik de andere kant op, dus misschien zou ik de dans ontspringen…

Ik reed naar Frederiksoord en dan specifiek naar Huis Westerbeek. Zie Google Maps. Dit eenvoudige landhuis werd rond 1770 gesticht door Jonkheer Nicolaas van Heloma en behoorde tot het voormalige landgoed Westerbeeksloot. Sinds de oprichting van de Maatschappij van Weldadigheid is het in haar bezit. Het landhuis werd van 1821 tot omstreeks 1830 bewoond door Generaal Johannes van den Bosch en zijn gezin.

Tegenwoordig is het in gebruik als kantoor van de Maatschappij van Weldadigheid. Op deze site kun je er meer over lezen. Ik wandelde voor het huis langs en ging via het pad aan de oostkant van het huis het bos in.

Dit zogenaamde Sterrebos is omstreeks 1766 aangelegd door Nicolaas van Heloma. Hij liet het laatste veen in het gebied afgraven en liet veel bomen planten. Ook liet hij wegen aanleggen zoals de weg door Frederiksoord. Het was voor het eerst van mijn leven dat ik een wandeling maakte door dit bos. Ik vond het een verrassend mooi bos. Terwijl ik de stroompjes fotografeerde passeerde mij een koddig hondje.

Sterrebossen kwamen in de 18e eeuw in opkomst. Ze werden aangelegd als wandelbos bij een voorname woning om het geheel een hogere status te geven. In onze tijd noemen we het een productiebos. De laanbomen werden gebruikt voor masten en gebinten. Het hout in de percelen diende als timmer- en brandhout.

Ik was op zoek naar bomen in herfsttooi. Dat viel nog flink tegen. Totdat ik bij een bosrand kwam die prachtig werd beschenen door de zon. De herfstkleuren vlamden me tegemoet. Nadat ik de eerste foto had genomen wandelde ik verder en kwam uit bij ponyclub en rijvereniging ´Generaal van den Bosch´. Volgens mij kan de paardenrijbak voorlopig niet gebruikt worden…

Het Sterrebos diende vroeger ook als jachtgebied, voor de voedselvoorziening. Vanuit de kom (het centrum) kon het wild op de acht lanen (de stralen van een ster) goed worden bejaagd. Het Sterrebos van Frederiksoord heeft als enige een ‘natte kom’ als drinkplaats voor het wild.

Na de wandeling door het Sterrenbos reed ik terug naar huis. Onderweg zag ik de lucht prachtig kleuren. Ik reed daarom ons huis voorbij en parkeerde de auto op de brug over de Linde. De zon was net onder, toch kon ik nog een mooie lucht met weerspiegeling meepakken.

Zaterdagmiddag was het dan eindelijk droog en was het een dag waarop ik ook in de gelegenheid was om op stap te gaan met de camera’s. Ik koos voor het bos op de Woldberg. Zie Google Maps

De Woldberg is de noordelijke punt van het boogvormige stuwwalcomplex van Steenwijk. Deze stuwwalcomplex is ontstaan tijdens de voorlaatste ijstijd. De Woldberg is met zijn 26 meter een opvallende heuvel in het vlakke Steenwijkerland. Op het hoogste punt heeft men een 24 meter hoge uitkijktoren geplaatst. De uitkijktoren is te zien als je over de A32 rijdt. De groene uitkijktoren prijkt aan de horizon op onderstaande foto.

Aan de dreigende lucht op bovenstaande foto is wel te zien dat ik het niet droog heb gehouden. Gelukkig stonden er genoeg bomen om onder te schuilen. Het bladerdek was op vele plaatsen nog verrassend groen.

Toen ik een eindje verder wandelde kwam ik langs enorme bomen in herfsttooi. Het gekleurde tapijt maakte het herfstplaatje compleet.

Het lukte om een verzameling paddenstoelen en zwammen te scoren. Ik gebruikte het macro-objectief om ze vast te leggen. Met hulp van Obsidentify heb ik het volgende lijstje samengesteld.

1. echte kopergroenzwam
2. amethistzwam
3. zwavelkopjes
4. paarse knoopzwam
5. mycena, onbekend
6. graskleefsteelzwam

Na de wandeling op de Woldberg ben ik doorgereden naar een volgend bos. Onderweg zag ik een dreigende lucht en een kleine maar felgekleurde regenboog.

Een koolmees nam een bad in onze voortuin. Vanachter het raam fotografeerde ik het badritueel. Waterdruppels vlogen alle kanten op. Net op het moment dat ik dacht dat de koolmees klaar was dook hij weer in het water. De tweede keer ging de turbo erop…

Een dag of wat later werd ik wederom getrakteerd op een mooie badbeurt. Deze koolmees ging nog driftiger tekeer dan de vorige. Mijn sluitertijd kon het amper bijbenen…

Ik ben gistermiddag en vanochtend uren in de natuur geweest. Die foto’s moet ik nog klaarmaken. Die series volgen nog. Nu gaan we eerst nog weer naar Texel want die series staan al in concept klaar…

Na de fotoserie van de sneeuwgorzen en de meeuwen ging het feestje op de Eierlandse Dam nog even door. Op de grote basaltblokken scharrelde een paarse strandloper. De paarse strandloper is heel kenmerkend met zijn gele poten en donkere, in de winter paarsbruine kleed. Een sterk aan de kust gebonden soort. Hoewel de naam anders doet vermoeden vind je deze niet op het strand. Hij zit alleen op basaltblokken langs dijken, pieren en strekdammen.

De paarse strandloper trekt vaak op met steenlopers. Dat is ook te zien op onderstaande foto’s.

Op onderstaande foto’s foerageren de beide soorten op een rotsblok. De golven slaan over de rots en laat zo voedsel achter. De vogels pikken dat dan snel op.

In dit bericht schreef ik over de sneeuwgorzen die ik gefotografeerde op de Eierlandse Dam op Texel. Zie Google Maps.

De Eierlands Dam is een strekdam in zee. Door deze strekdam wordt de sterke stroming afgebogen met als gevolg dat aan beide zijden van de dam nieuw strand ontstaat. Bij eb is het strand bij de vuurtoren bijna een kilometer breed. Het breedste strand van Texel. Zie deze site voor een filmpje over de aanleg van de dam.

Ik wandelde verder over de strekdam richting de Noordzee. Daar trof ik een aantal zilvermeeuwen in diverse verschijningen. De zilvermeeuw kent vier leeftijdsgroepen waarbij het verenkleed verschilt per levensjaar. Op de derde foto staat een volwassen zilvermeeuw. Op de site van Waarneming kun je lezen hoe lastig determinatie kan zijn.

Naast de Dam stond in ondiep water een kokmeeuw. In winterkleed ontbreekt de bruine kap. Aan weerszijden van de kop blijft een donker vlekje over, het lijkt net een koptelefoontje.

De kringen in het water verraadde het ritmisch trappelen. Ondertussen tuurde de meeuw naar het opdwarrelende zand en beweging in het water. En dan een snelle duik, weer een hapje bemachtigd… of niet.

Dit najaar bleef het blad langer groen en duurde het langer voordat het blad begon te vallen.

Ik was deze herfst ook verlaat met het spannen van het vijvernet over de vijver. Afgelopen weekend was het dan toch zover. De vijgenboom laat nu ineens de bladeren en vijgen volop vallen. Ik was net op tijd.

En na de vijgenboom volgt nog de magnolia en de krulhazelaar.

Er zwemmen in onze vijver veel vissen, beter gezegd, er zwommen veel vissen. Deze vissen hadden we al jaren, sommige waren wel 20 cm groot. Toen we thuiskwamen na de zomervakantie was er geen vis meer te bekennen. Er kwam wel regelmatig een blauwe reiger op bezoek, maar die kon niet meer op de rand van de vijver foerageren.

Ook de ringslang, die onze zoon ontdekte in het weekend voordat we op vakantie gingen, hebben we nooit weer gezien. We stonden voor een groot raadsel…

Totdat ik zondag in de dorpskrant het volgende bericht las. Onder het artikel stond een foto die was genomen met een wildcamera.

Dat was nu ook niet weer niet de bedoeling: dat de otter die met zoveel kosten en moeite weer tot ‘leven’ was gewekt ook zou gaan roven in de siervijvers van een aantal inwoners van ons dorp. Kennelijk waren de vissen in de Weerribben beneden zijn/haar stand. Voor alle duidelijkheid, ons dorp is niet het eerste dorp waar het gebeurde. Voor de dorpsgenoten waar de kostbare siervissen te pakken zijn genomen is het een sneu verhaal…

Het zou dus kunnen dat de otter ook bij ons is wezen buurten…

Per dag eet de otter ongeveer een kilo voedsel. De otter eet voornamelijk vissen (zo’n 80-90%), zoals paling, baars, zeelt, pos, blankvoorn, snoek en karper. Hij eet verder ook kikkers, ringslangen, watervogels, ratten, woelrat, muskusrat, rivierkreeften, wormen en kevers.

We zijn nog op het strand bij de vuurtoren van Texel. Zie dit bericht voor de foto’s en wie ‘we’ zijn.

Na de fotoserie van de strandleeuwerik zagen we nog een bijzonder en mooi vogeltje namelijk de sneeuwgors. Ook dit vogeltje had ik voorbij zien komen op Waarneming. Het was een feest om dit vogeltje te zien.

Toen we daar stonden landde er een groepje sneeuwgorzen op de Eierlandse dam. We gingen op de buik op de stenen liggen en begonnen te fotograferen. Al foeragerend kwamen de mooie vogeltje steeds dichter naar ons toe. Wat een feest!

Sneeuwgorzen broeden in kale, rotsige gebieden langs de Noordelijke IJszee, Noord-Amerika, Scandinavië en de bergen van Schotland. Ze broeden in de korte zomerperiode in het poolgebied slechts eenmaal. Sneeuwgorzen komen naar Nederland toe om te overwinteren. Ze zijn dan te zien langs de Nederlandse en Belgische kust. De grootste groepen worden vooral gezien in het oostelijk Waddengebied. Ik vind dat iedere keer weer bijzonder om te lezen wat voor enorme afstanden vogels afleggen om elders te overwinteren.

De mannen die ik daar toevallig trof waren bezig met het maken van een podcast. Zo nu en dan praatten ze in een microfoontje wat om hun nek hing. Na afloop van deze fotosessie vertelden ze waar ik hun podcast zou kunnen vinden. Hun podcast heet: ‘Tjif en Tjaf’. Deze is hier te vinden. Ze zijn schijnbaar niet zo snel met het uploaden van een nieuwe podcast want de sneeuwgors staat er nog steeds niet op…

Tijdens de midweek op Texel las ik dat er bij de vuurtoren meerdere malen de strandleeuwerik was gespot. Op een zonnige middag ging ik dus naar de vuurtoren. Op het strand liepen twee jonge mannen voor mij uit. De ene met een kijker en de ander met een camera met telelens. Het leken mij kenners en ik besloot hen te volgen. We raakten aan de praat en zij waren inderdaad ook op zoek.

Tussen de jonge duintjes en op het strand zagen we de strandleeuweriken foerageren.

De in Europa levende (onder)soort trekt van Noorwegen en Scandinavië naar Noordwest-Europa zuidelijk tot Bretagne en zuidelijker in Oost-Europa (Hongarije, Roemenië, Oekraïne). Deze komt doorgaans pas laat (eind oktober) aan in Nederland en vertrekt alweer vroeg. In Nederland zijn ze vrijwel uitsluitend aan de kust te vinden.

Grappig om te zien hoe ze over het zand sprintten op zoek naar voedsel. Dat maakte echter het fotografen van deze snelle vogeltjes wel wat lastiger.

Ik had deze keer alleen de Canon body met de 150-600 mm Sigmaobjectief meegenomen. De overzichtsfoto is gemaakt met 150 mm. Op de achtergrond is Vlieland te zien.

We blijven nog daar op het strand voor een ander bijzonder vogeltje. Daarover de volgende keer.

Afgelopen week stond er een fotokuier gepland met fotomaatje Jan. Vanwege het weer hadden we dit al een keer uitgesteld en ook nu leek het niet goed met de weersverwachting. We hebben eerst maar eens uitgebreid bijgepraat onder het genot van een kopje koffie en wat lekkers. Terwijl Aafje achterbleef met haar visite gingen Jan en ik toch op stap. Vanwege de dreigende wolkenluchten wilde ik graag naar een plekje aan het water. Jan stelde voor om naar de Leijen te gaan en dan aan de kant van het Paviljoen. Zie Google Maps.

Het strand lag er nat en verlaten bij. Aan dreigende wolkenluchten hadden we geen gebrek en uitwaaien konden we ook.

Ik wandelde richting de steigers. Na enig aarzelen besloot ik het er toch op te wagen om een glibberige steiger te betreden. Vanaf daar had ik vrij zich op de Leijen.

Vanaf de steiger wandelde ik verder in de kleine haven. De woonboot leek van dichtbij toch wat minder fraai te zijn dan uit de verte. Ook een paar andere boten zagen eruit alsof de eigenaar ze al lang niet had betreden. In diverse landen is het een schrijnend probleem, oude boten die verwaarloosd en anoniem zijn achtergelaten door de eigenaar. Getallen zijn niet aanwezig, maar ook in Nederland schat men dit op duizenden boten. Zie ook dit bericht op NOS.

Toen ik terugkwam vanaf de oude boten zag ik dat Jan de steiger had betreden waar ik even eerder had gestaan. Met z’n wankele evenwicht leek me dat niet verstandig. Hij doet echter dergelijke acties alleen als hij samen met mij op stap is. Jan weet dat er in ieder geval iemand is die hem in de gaten houdt. Op mijn beurt had ik al geïnventariseerd dat er een reddingsboei en een man in de buurt waren die me zou kunnen helpen, mocht Jan te water raken…

Het is weer goed gegaan. Wat minder goed ging dat was het weer. Uiteindelijk bleef het niet bij de dreigende lucht alleen, het begon zachtjes te regenen. Dat was voor ons het moment om weer richting de auto te gaan. Op weg naar de parkeerplaats zagen we kampeerders die hun caravan met behulp van een mover op de plek zetten. Om met dit weer en in dit jaargetijde te kamperen moet men wel een diehard zijn. Boven de caravan was een vage regenboog te zien.

Het spreekwoord luidt: ‘Beter één vogel in de hand dan tien in de lucht’…

Toch ga ik in dit geval voor 22 vogels in de lucht. Zeker als het wulpen zijn…

De in de winter aanwezige wulpen zijn vooral vogels uit noordelijke en oostelijke broedgebieden. Ze zijn dan voornamelijk te vinden langs de kust. Deze wulpen fotografeerde ik in Wagejot op Texel in de tweede week van oktober.