Onlangs was ik rond zes uur in De Weerribben. Het was op die ochtend mistig.
Een vrij grote libel hing aan een stengel. Pas later op de computer kon ik de libel op naam brengen. Het was de vroege glazenmaker.
Het is wel bijzonder dat deze libel nauwelijks was behangen met dauwdruppels en andere wel.
Het zal jullie vast niet verbazen dat er geen mens was te bekennen.
Er hing een viervlek vol met dauwdruppels.
Het fotograferen van een sprinkhaan voelt altijd als een spelletje…
Het is een soort kat-en-muisspel. Wie wint er, de sprinkhaan of de fotograaf?
Even om het hoekje kijken of ze daar nog staat met haar camera…
Als ik me omdraai dan zie ik dat mens met die camera ook niet…
Op een vroege ochtend in De Weerribben zag ik deze ieniemienie… Ze waren niet groter dan 1 cm en behangen met dauwdruppels. Ik had aanvankelijk geschreven dat het sprinkhaantjes waren, maar ik werd gelukkig verbeterd door Jan. Volgens mijn app zijn het groene rietcicaden.
Bovenin de oleander in onze achtertuin zat een grote libel. Het was de grote keizerlibel, een vrouwtje. Misschien had het vrouwtje net als voorgaande jaren haar eitjes afgezet rondom onze vijver. Dat moment hebben we dan gemist.
Ik dacht dat de keizerlibel verstrikt zat in het spinnenweb. Toen ik met mijn hand in de buurt kwam om de libel te bevrijden vloog deze er toch zelf vandoor.
Een dag later was ik rond zes uur in de ochtend in De Weerribben. Daar trof ik weer een keizerlibel.
Dit was een mannetje.
Een frontaaltje.
Weer een paar dagen later was ik in landgoed Vossenberg in Drenthe. Daar vloog continu een grote keizerlibel heen en weer over het water. Ik heb daar een tijdje gestaan en gepoogd om de libel in vlucht vast te leggen. Het resultaat zou ik pas op de computer kunnen zien. Het resultaat viel dus flink tegen, 99 procent kon zo de prullenbak in. Ik had niet de juiste lens bij me. Onderstaande foto kan er mee door…
Schrijven met Licht 