Nestkastjes maken

In de achtertuin krijgen we een nieuwe schutting. Van de planken van de oude schutting maak ik nestkastjes. De planken zijn geïmpregneerd en kunnen nog jaren mee. Het voordeel van gebruikte planken is dat de geur van het impregneren is verdwenen. Onder de veranda heb ik een doe-het-zelf hoekje gemaakt waar ik heerlijk kan klussen.

Eerst heb ik alle plankjes voor de nestkastjes op maat gezaagd. Vervolgens heb ik met een krabber het meeste algengroen verwijderd. Nadien heb ik plankje voor plankje geschuurd.

Na bovenstaande handelingen kwam het leukste werk, het in elkaar schroeven van de nestkastjes. De dakjes werden vastgeniet met stukjes binnenband.

Als laatste heb ik er een vliegopening ingeboord die geschikt is voor koolmezen en pimpelmezen. Ook de randen van de vliegopening moest nestjes worden afgewerkt met een stukje schuurpapier. En toen lagen er elf nestkastjes klaar.

Drie van de nestkastjes waren bestemd voor mijn oogappeltjes, de kleinkinderen van mijn zus en zwager. Zij hebben een grote tuin, maar geen nestkastjes. Klaas was met zijn vader mee naar het riet en kon dus niet zelf het nestkastje halen. Zijn zusjes namen het nestkastje voor hem mee.

De volgende dag kreeg ik al een foto toegestuurd waarop bij Klaas trots zijn nestkastje vastgespijkerd aan een boom laat zien. Hij had er nog wat vogelvoer bijgehangen om de vogeltjes te verwennen zo vertelde hij aan zijn moeder.

Een mooie vangst

Op 10 januari maakte ik een fotoserie bij de vogelkijkwand. Bij het archiveren kwam ik erachter dat ik deze fotoserie nog niet had laten zien. De plas was voor een deel bedekt met een dun laagje ijs.

Op grote afstand van de kijkwand lag de plas open.

Na een tijdje streken daar wilde eenden en grote zaagbekken neer. De afstand was alleen te overbruggen met mijn Nikon bridgecamera. De eenden dobberden wat rond. Zo nu en dan doken ze onder om te foerageren.

Plotseling was er reuring op het water. Een mannetje zaagbek had een mooie buit gevangen. Gezien de rode vinnen zou het een rietvoorn kunnen zijn.

De andere zaagbekken waren van mening dat deze mooie vangst wel gedeeld kon worden en zetten de achtervolging in.

Maar de geluksvogel liet zich ‘de kaas niet van het brood eten’. Op de voorgrond drijft een nonnetje. Dit mannetje hield zich wijselijk verre van deze schermutseling.

De bridgecamera stond ingesteld op enkelvoudige opname, daardoor had de AF moeite om de snelle bewegingen helemaal scherp te krijgen.

Verzilverd riet

Na de fotosessie bij de rietsnijder liepen we terug naar de auto. Voordat we instapten lieten we onze blik dwalen over het riet aan de andere kant van de weg.

Met tegenlicht leek het net of het riet verzilverd was.

Het tegenlicht in combinatie met het verzilverd riet geeft een enigszins surrealistisch beeld.

Het zilverkleurige riet stak mooi af bij het bruin van de lisdodden.