Ik neem jullie graag weer mee naar die prachtige dag in het rietland. Telkens wanneer ik daar ben, komen de mooie herinneringen naar boven van de tijd dat ik als kind met mijn vader meeging. Vooral mijn reukzin helpt me daarbij: de geur van de kragge en het watermunt doet me denken aan die bijzondere momenten.
We hadden al een kleine fotosessie en wat gesprekjes achter de rug toen Klaas Jan arriveerde in het rietland. Hij kwam terug van boodschappen halen. De jongens wilden al pauzeren, maar Klaas Jan vond het nog te vroeg voor de lunchpauze, dus gingen ze nog even door met hun werkzaamheden. Rhena vond het prima; zij pakte haar eigen rustmomenten wel.
De liefde voor het riet zit in het bloed en wordt vaak van generatie op generatie doorgegeven. Dit is te zien in de manier waarop Klaas Jan met het riet bezig is. Ook bij zijn zoon lijkt deze passie al door de aderen te stromen.
Jan had vanuit zijn stoel mooi zicht op de drukke werkzaamheden. Door flink in te zoomen, kon hij er dichtbij komen zonder dat het hem extra energie kostte.
En toen was het toch eindelijk tijd voor de lunchpauze. Er werd alle tijd genomen voor de lunch en om gezellig bij te praten. Na de pauze knuffelde een van de jongens nog snel even met Rhena voordat de plicht hem weer riep.
We wandelden naar het achterste deel van het rietperceel, waar nog een stukje gemaaid moest worden. Als gasten waren we daar erg blij mee, want zo konden we ook dat proces vastleggen. Die serie komt de volgende keer aan bod.
Ik richtte mijn camera op het restant van een windmolen aan de overkant van de Roomsloot. De wind kreeg steeds meer grip op het water, waardoor het dunne ijs, in combinatie met de zon, snel begon te smelten.”
Schrijven met Licht 
Sfeervolle beelden van de aan het werk zijnde rietsnijders
LikeLiked by 1 person
Dan is mijn missie geslaagd. 😊
LikeLiked by 1 person
Mooi zo met de familie, fijne saamhorigheid en prachtig de jonge jongens die goed meewerken.
LikeLiked by 1 person
Het is handiger en gezelliger om het rietland van familie te bezoeken dan van vreemden.
Het zou een opvolger kunnen worden. Om Nationaal Park Weerribben-Wieden zo te houden hebben ze namelijk de rietsnijders nodig.
LikeLike
Ik zag net de foto’s bij Jan. Waar ik dit schreef: “Ik vind dit zo’n prachtige ambacht. Voeg daar het landschap, het mooie weer en de noeste arbeid aan toe, en het plaatje is compleet. Wanneer ik naar jouw foto’s van de rietsnijders kijk, word ik vanzelf blij. Het voelt alsof ik helemaal word ondergedompeld in de sfeer.”
En deze commentaar geldt uiteraard ook voor jou. Je beschrijving van de geur erbij: de kragge en de watermunt. Echt mooi. Er zit zo’n sfeer in die mij énorm aanspreekt. Het voelt alsof ik erbij was of het van ergens herken, maar dat kan natuurlijk niet.
Dat kan alleen betekenen dat je het uitstekend hebt weergegeven in je foto’s en je uitleg. Schitterende serie.
LikeLiked by 1 person
Dankjewel, Bea. Als jij dat schrijft dan geeft dat voor mij een extra dimensie. 😊
LikeLiked by 1 person
Met een zonnetje is het heerlijk toeven in en tussen het riet
LikeLiked by 1 person
En als ik daar rondloop dan voel ik de drang om aan te pakken. Maar fotograferen én meehelpen gaat nu eenmaal niet samen. 😉
LikeLike
Tres joli reportage sur le ramassage des roseaux.
Amitiés
LikeLiked by 1 person
Nog een bijna onbestaand beroep en noeste arbeid. Prachtige foto’s!
Doet me wat denken aan het handmatig maaien van het stro en het opbinden.
LikeLiked by 1 person
Dat is een treffende vergelijking.
Ondanks mechanisatie blijft het inderdaad noeste handenarbeid.
Vroeger waren er meerdere riettelers die kleinere percelen hadden. Nu zijn er minder riettelers die grotere percelen kaalscheren.
Het is te vergelijken met boeren. Vroeger waren er vele keuterboeren, nu hebben we alleen de grote boerenbedrijven.
LikeLiked by 1 person
Ja dat is zo.
LikeLike
Pingback: Zilver- en goudkleurig in het rietland | Schrijven met Licht