Picknicken in het rietland

Zaterdag was ik al op tijd in het rietland om daar een fotoserie te maken. Tegen koffietijd arriveerde mijn nichtje met haar kinderen. Ze gingen picknicken bij pappa en de andere mannen in het rietland. Dat was een groot feest.

Het was spannend wat voor lekkers mamma in de picknickmand had gestopt.

Er was zelf koffie en koek voor tante Jetske meegebracht.

Dat was smullen.

Wordt vervolgd.

Een knipoog van de ransuil

Een paar dagen geleden liet ik de eerste serie zien van de ransuil. De ransuil zat verscholen tussen het groen van de conifeer. Nadat ik die foto’s had gemaakt liep ik naar de andere kant van de conifeer en koos een plekje verder weg van de boom zodat ik vrij zicht had op de uil.

De ransuil knipoogde tegen mij. Althans zo leek het.

Toen deze knipoog wel heel lang duurde moest ik bekennen dat de knipoog niet persoonlijk bedoeld was…

Op deze leuke en interessante site las ik de reden waarom de uil leek te knipogen. De uilen moeten overdag hun ogen tegen het licht beschermen en dat doen ze door de pupillen te vernauwen en de oogleden dicht te knijpen. Dit lezende denk ik dat het andersom is. De uil heeft normaal gesproken vast twee ogen dicht, maar omdat de uil mij in de gaten wilde houden, deed de uil één oog open.

Wordt vervolgd.

Weerspiegeling en schittering

Vorige week vrijdag was het een prachtige dag. Ik besloot om weer een kijkje te gaan nemen bij de observatiewand in de hoop er de ijsvogel te zien. Het fietspad van beton is verwijderd. Aan de paaltjes te zien wordt het nieuwe pad een keer zo breed.

9J0A9728x

Vanachter de observatiewand had ik uitzicht op mooie wolkenluchten. Doordat het bijna windstil was werden de wolken mooi weerspiegeld in het water.

9J0A9730x

In de verte dobberde een grote groep ganzen. Ze hielden zich voornamelijk bezig met het wassen en het poetsen van hun verenkleed.

9J0A9738x

Om de paar minuten koos een groepje ganzen het luchtruim. Na een uur waren bijna alle ganzen verdwenen.

9J0A9759x

Een paar hekkensluiters dobberden nog wat langer rond alvorens ook zij het luchtruim kozen.

9J0A9739x

Er dook een aalscholver op. Het is nog lastig om de aalscholver te fotograferen terwijl hij na het duiken naar boven komt. Het is altijd weer een verrassing waar hij onder water heen zwemt.

DSCN5002x

Het foerageren werd al snel onderbroken voor een moment om de vleugels te laten drogen. De aalscholver deed dat letterlijk in een schitterend decor.

DSCN4884x

Wordt vervolgd. 

Heidelibel met dauwdruppels

Op en ochtend was ik rond 6 uur in De Weerribben. Ik wilde graag libellen met dauwdruppels vastleggen. Hoe goed ik ook keek, ik zag geen libellen en juffers hangen. Ik ‘struikelde’ wel over de slakken, ongekend zoveel. Maar daar was ik niet voor gekomen, want dan had ik ook wel in onze tuin kunnen blijven…

Eindelijk ontdekte ik een libel. Het was alsof de libel bestrooid was met kristalsuiker.

Volgens mij was het een steenrode heidelibel, een vrouw.

Het ziet eruit alsof ze naar mij zwaaide. Ze was echter bezig met het droog poetsen van haar koppie.

Het zou niet lang meer duren totdat ze beschenen werd door de opkomende zon. Vanaf dat moment zou ze snel opdrogen en kon ze het luchtruim kiezen.

Even later zag ik een andere heidelibel hangen. Vanwege de volledige zwarte poten determineer ik deze als bloedrode heidelibel, een man.

Witte kwikstaart met een nestje in de kijkhut

Een witte kwikstaart zag ik al meerder malen met voedsel in de snavel buiten de vogelkijkhut. Het vogeltje bleef maar dralen rond de kijkhut.

Totdat ik erachter kwam dat het nestje van de kwikstaart in de kijkhut zat.

Het kwikstaartje durfde alleen binnen te komen als ik alleen in de kijkhut zat.

Niet handig om een nestkastje in een kijkhut te bezetten als je zo mensenschuw bent.

This slideshow requires JavaScript.

Een platbuik bovenin de vijgenboom

We genieten enorm van onze tuin en vijver. Aan de rand van onze vijver staat een 3 meter hoge vijgenboom.

De vijgenboom heeft dit jaar vorstschade opgelopen door de pittige late nachtvorsten. Gelukkig had dit geen nadelige gevolgen voor de groei van de vijgen.

Op Hemelvaartsdag zat bovenin de vijgenboom een libel. Met de Nikon zoomde ik in op de libel.

Het was een platbuik, een vrouwtje. Heeft één van jullie een idee  waarom de uiteinden van de vleugels donker zijn? Ik heb op internet gezocht, maar kon het niet vinden.

Specht roffelt op het nestkastje

Mijn eega vertelde vorige week dat hij een paar keer de specht heel duidelijk had horen roffelen in onze achtertuin. Hij had gekeken waar de specht zat maar ontdekte hem niet. Op een namiddag liep ik met de Nikon-camera door de tuin. In een flits zag ik de specht landden op het nestkastje boven ons tuinhuisje. Snel richtte ik mijn camera op de specht. Ik stond op grote afstand en enigszins verdekt opgesteld.

Het geroffel van de specht op het holle nestkastje klonk vele malen harder dan het geroffel op een boomstam. Op het moment dat ik onderstaande foto nam was de specht net aan het roffelen en reken maar dat dat met geweld gaat. De foto is door die beweging wat onscherp geworden, maar dat vind ik juist treffend.

Een specht kan wel acht tot tien keer per seconde met zijn hoofd tegen een boom aan tikken. Een specht doet dit om drie redenen, of om voedsel te zoeken, of om een nestholte te maken of om met soortgenoten te communiceren.

De kop van de specht is goed aangepast om mee te kloppen.  De onderzoekers ontdekten vier belangrijke onderdelen die de spechtenkop zijn bijzondere eigenschappen geven. De snavel is zeer sterk maar elastisch. Tussen de snavel en de hersenen van de specht zit een laag poreus bot. Deze koraalachtige laag absorbeert lage-frequentie-trillingen, waardoor deze niet doordringen tot de hersenen. Onder aan de tong van de specht zit een elastische ondersteuning, die doorloopt over de hele schedel. Dit tongbeen verdeelt de klap gelijkmatig over de hele schedel. Tussen de schedel en de hersenen zit een zeer dunne laag hersenvocht, waardoor er minder trillingen worden doorgegeven van de schedel naar de hersenen. Bron is deze site

In eerdere publicaties lees je dat ze daar door hun speciale bouw geen hersenschade overhouden aan dit geroffel, maar dat klopt niet helemaal. Weliswaar is een specht gebouwd op het incasseren van klappen, maar gek genoeg was eventuele hersenschade bij spechten nooit onderzocht. Tot voor kort, toen een neurobioloog en een anatoom van de Universiteit van Boston dode spechten opensneden en in hun kopjes opgehoopte eiwitten aantroffen van een type dat bij mensen een teken van hersenbeschadiging is. Als een mens veel klappen op zijn kop krijgt, maakt hij ook zulke eiwitten aan. Andere vogels hadden die eiwitten niet onder hun schedel, alleen spechten. Het zou kunnen dat de eiwitten bij spechten niet op beschadiging van de hersenen wijzen, maar dat ze de hersenen juist beschermen. Bron is deze site.

Na een aantal minuten hield de specht het voor gezien en kroop langs de stam naar boven om vervolgens uit het zicht te verdwijnen.

Het is nu wel handig dat ik een aantal logjes in concept klaar heb staan. Vanwege gezondheidsklachten moest ik me vandaag ziek melden. Ik had het logje ingesteld op time-publish. Dat werkt mooi bij WordPress. 

Speelbos Sparjebird

Afgelopen woensdag was ik te gast bij mijn fotomaatje in Fryslân. Ik vroeg aan Jan of hij mij een gebied in Fryslân kon laten zien waar ik nog niet eerder was geweest… En zo gebeurde het dat hij mij meenam naar Speelbos Sparjebird. Het speelbos is eigendom van Staatsbosbeheer. In een speelbos kunnen kinderen kennis maken met de natuur en deze spelend laten beleven. Behalve dat dit stukje bos voor mij helemaal nieuw was vertelde Jan dat hij er ook al tientallen jaren niet meer was geweest.

Door het hele bos staan 10 uit hout gezaagde dieren. Als eerste kwamen we langs een omgevallen das. Behalve de omgevallen das lag ook er ook een aanwijsbordje op de grond. Was hier sprake van vandalisme?

Nadat we de onfortuinlijke das van alle kanten hadden vastgelegd volgden we het spoor in het lente-groene bos.

Rietland zonder vliegtuigstrepen

Nadat ik het kammen van riet had vastgelegd wandelde ik verder door het rietland.

Tussendoor genoot ik van de mooie blauwe lucht met hier en daar een wolkje. En waar ik nog het meest van genoot was het feit dat er geen vliegtuigstreep was te zien.

Op dat stukje waar ik me alleen op de wereld waande dacht ik terug aan vroeger. Aan de tijd dat ik met mijn vader meeging naar het riet. Aan de tijd dat ik in de ruigte (afval) ging liggen en naar boven keek en genoot van de mooie wolkenluchten. Nadat ik in alle rust had genoten van de stilte, de warme herinneringen, de geur en  het uitzicht wandelde ik weer terug naar Klaas Jan. Klaas Jan had net een dikke bos riet klaar.

Deze dikke bos riet bracht hij naar de slee. Een bos riet weegt al snel 30 kilo. Ook dit is dus een zware klus.

Terwijl Klaas Jan en Sander een korte pauze namen en iets gingen drinken wandelde ik in alle rust richting naar de auto.

Op onderstaande foto zie je goed het verschil tussen een perceel wat wel of niet wordt gemaaid. Als een perceel niet wordt gemaaid dan komen er steeds meer boompjes te staan en ontstaat er het zogenaamde broekbos. Het maaien van de rietlanden is niet alleen voor het oogsten van het riet, het is ook belangrijk voor het onderhoud van de natuur. Rietlanden herbergen speciale flora en fauna. De grote vuurvlinder is daar het mooiste voorbeeld van. De grote vuurvlinder heeft in de rietvelden zijn waardplant Het is de enige plek in Europa waar deze vlinder nog voorkomt. Rietsnijders zijn dus onontbeerlijk voor een goed natuurbeheer. Zie ook op deze site.