Hagedis in de citadel

Tijdens ons bezoek aan de opgraving van het Byzantijnse Efeze namen we ook een kijkje binnen de muren van de citadel. Deze citadel werd in het jaar 500 gebouwd en ligt op het hoogste punt van de heuvel Ayasoluk in Selçuk.

In de citadel hadden we een leuke ontmoeting. Ik werd er op gewezen door mijn eega, want ik had het zelf niet ontdekt. Tegen de muur zat een hagedis geplakt.

Op de computer heb ik getracht deze hagedis te determineren maar het is me niet gelukt. In Turkije leven meer dan zeventig verschillende reptielsoorten, waarvan de hagedissen in allerlei soorten en maten het grootste deel vertegenwoordigen.

De hagedis klom tegen de muur naar boven en ging er bovenop zitten. Met de camera in de aanslag kroop ik met een omweg ook op de muur. En zo maakte ik enkele foto’s van bovenaf.

Een paar seconden later kroop de hagedis weer naar beneden en ging ik ook weer naar beneden. Het leek wel een kat-en-muisspel. Het spelletje heeft mij wel een aantal acceptabele foto’s opgeleverd.

Het laatste kleine slangetje

Afgelopen zaterdag ging ik in alle vroegte naar de heide. Ik geniet dan enorm van het zachte licht en de serene rust.

Deze keer had ik mijn Canon macro-objectief meegenomen. Bij het fotograferen van bijvoorbeeld dauwdruppels wring ik mij in allerlei bochten. De houding die ik het vaakst aanneem is die op de knieën. Al snel was mijn fotografiebroek tot aan de knieën nat door de dauw. Dat deerde mij niet, want ik kreeg er zoveel voor terug.

Een kwartiertje nadat ik deze foto’s had gemaakt trof ik de schaapskudde met herderin. Ik kom daar in een volgend blog op terug. Het is echter wel leuk om te vertellen dat ze mij vanuit de verte had aangezien voor een verdwaald schaap. Daarom besloot ze met haar kudde dichterbij te komen en op zoek te gaan naar het ‘schaap’. Toen ze mij het verhaal vertelde hebben we er samen hartelijk om gelachen.

Toen ik bezig was met het vastleggen van de spin met prooi in het web zag ik ineens vanuit mijn ooghoeken een jong van de gladde slang tussen het gras. Het jong stond min of meer rechtop tussen de grasstengels. Door snel te reageren kon ik net één scherpe foto maken voordat het slangetje zich verstopte. Ik denk dat dit voor mij het laatste slangetje is van dit seizoen.

Oranje zandoogje

Ik blijf nog even in de vroege ochtend op de heide. Naarmate de tijd vorderde en het warmer werd kwamen ook de zandoogjes tot leven. De oranje zandoogjes springen gelijk in het oog door hun opvallende kleur. Maar zien vliegen is één, vastleggen is een tweede. Ze hebben nogal eens de neiging om tussen het gras en/of laag bij de grond te landen. Dat is geen handige plek om ze mooi vast te leggen.

Het oranje zandoogje staat op de rode lijst als ‘gevoelig’. Deze vlinder komt in het noorden en in het zuiden van ons land voor. Ik legde deze vlinder vast in Dwingelderveld in Drenthe. Klik op de foto voor een groter exemplaar.

Op onderstaande foto had de vlinder voor de fotograaf een beter plekje uitgekozen. Het is wel een enigszins afgevlogen exemplaar.