Vissershaven, steenlopers en zwarte roodstaart

Onze eerste uitstapje met de aanwezige familieleden was naar de vissershaven van Lauwersoog.

Vanwege de kleine kinderen maakten we een korte wandeling en aten we een ijsje. Dat laatste is en blijf een groot feest voor jong en oud. Na het ijsje hebben we ons opgesplitst in kleinere groepen. Een gedeelte wilde verder de haven verkennen en een ander gedeelte wilde een bezoek brengen aan Dokkum.

Ik bleef bij de groep die de rondgang door de haven vervolgde. Op de kade streek een groepje steenlopers neer. Vanaf een grote afstand maakte ik met behulp van de zoomlens enkele foto’s.

Daarna liep ik steeds een stukje verder die kant op. De steenlopers zijn kennelijk mensen gewend want ze bleven rustig zitten. Nadat ik een fotoserie had gemaakt liep ik op een drafje achter de anderen aan.

Bij een opslagdepot voor brandstof zat een vogeltje op een hek. Onze zoon en ik herkenden dit vogeltje niet direct. Hij dacht op dat moment wel aan de gekraagde roodstaart. Thuis zag ik dat het de zwarte roodstaart was. Een vogel die ik nog niet eerder heb gezien.

De zwarte roodstaart komt oorspronkelijk als broedvogel voor in middel- en hooggebergtes, maar broedt in Nederland in het stedelijk gebied en bij moderne boerderijen. In met name industrieterreinen en grootschalige nieuwbouw vinden zij holten in muren en tal van andere plekken om te broeden. De vogel verdwijnt weer als de omgeving te groen wordt. Dat laatste zal de reden zijn dat ik deze nog niet eerder heb gezien, ik ben meer in het groen dan in de stad.

Een familieweekend

Het afgelopen weekend waren we met mijn hele familie een weekend weg. De familie bestaat uit 3 zussen, zwagers, kinderen en kleinkinderen. We verbleven met totaal 18 personen in een mooie accomodatie in buurtschap Dokkumer Nieuwe Zijlen. Wat het weer betreft hadden we het niet beter kunnen treffen.

Door verplichtingen kon niet iedereen aanwezig zijn van vrijdag t/m maandag, maar dat was geen punt. Familieleden vlogen in en uit.

De buurtschap Dokkumer Nieuwe Zijlen is ontstaan bij een groep sluizen en een herberg in de 18e eeuw. De sluis waaraan de buurtschap haar naam te danken heeft zijn de sluizen (oud-Nederlands: zijlen) die aangelegd zijn bij het afsluiten van het Dokkumergrootdiep in 1729. Na de afsluiting van de Lauwerszee in 1969 verloren de Dokkumer Nieuwe Zijlen hun functie als zeesluizen. Aan de zuidkant werd de Willem Lorésluis aangelegd voor de benedenloop van het Dokkumerdiep. Al in 1729 werd er een monument geplaatst ter nagedachtenis van de aanleg van de sluizen. Het is een stenen smalle piramide met de inscriptie Ter Euwiger gedagtenis van de overdyking van t Dokkumer diep. De herberg annex restaurant dateert ook uit 1729. Bron is deze site.

We hebben een ontspannen en supergezellig weekend gehad. Met twee fotograferende zussen is ons familiealbum weer goed aangevuld. De komende dagen neem ik jullie mee op een aantal uitstapjes die we hebben gemaakt.

Een bijzon en een zanglijster

Op een ochtend was ik weer heel vroeg op de fiets in Dwingelderveld. Mijn eerste stop was bij het uitkijkpunt in de buurt van het nest van de kraanvogel. Toen ik een foto wilde maken zag ik een bijzon.

Mijn tweede stop was bij het spiegelgladde ven in de buurt van de schaapskooi.

Nadat ik een tijdje had genoten van de serene rust bij het ven fietste ik verder richting de telescoop.

Op die plek was een zanglijster driftig op zoek naar een lekker hapje. De lijster moest veel kracht zetten om in de harde grond te komen. Uiteindelijk lukte het om iets te bemachtigen wat leek op een emelt.

Groenpootruiter en kleine plevier

Tijdens mijn fietstocht in Dwingelderveld maakte ik een stop bij Koelevaartsveen.

In een van de plassen liepen enkele groenpootruiters. Ze liepen dusdanig ver verwijderd van het voetpad dat ik was aangewezen op mijn Nikon bridgecamera. In zulke gevallen ben ik maar wat blij met die camera.

Vanwege de grote afstand kon ik op dat moment niet goed zien dat het een groenpootruiter was.

Gelukkig kwam er op dat moment een vrijwilliger van Natuurmonumenten aangefietst en die stopte bij mij. Hij vertelde dat het een groenpootruiter was. Ook nu was ik weer blij met deze hulp uit onverwachte hoek.

Terwijl ik mijn camera richtte op de groenpootruiter zag ik op een eilandje een veel kleiner vogeltje rondscharrelen.

Door de zoeker zag ik duidelijk de gele oogring en meende te weten dat het de kleine plevier was.

Dat werd bevestigd door dezelfde vriendelijke meneer van Natuurmonumenten. We hebben nog een tijd staan praten. Er kwam nog een kenner aanfietsen en ook hij bleef een praatje maken. Van zulke experts leer ik veel en daar ben ik wel blij mee.

Grutto en tureluur in de Onnerpolder

Nadat ik een paar uur had rondgedwaald aan de oostelijke kant van de Onnerpolder wandelde ik terug naar de driesprong. Vandaar volgde ik het westelijke pad. Zie Google Maps.

Terwijl ik daar genoot van het uitzicht landde een eindje bij mij vandaan een grutto op een paal. Ik had de grutto daar al een aantal keren horen roepen maar nog niet gezien. Ik wandelde voorzichtig richting de grutto in de hoop hem van dichterbij te kunnen fotograferen, maar dat feest ging niet door. De grutto vloog weg en landde tussen de pinksterbloemen in het naastgelegen weiland.

De grutto wandelde mooi te midden van de pinksterbloemen.

Ook de tureluur had ik meerdere keren gehoord en nog niet gezien. Even nadat ik de grutto had gefotografeerd kwam er een tureluur aanvliegen en landde op het hek. De landing heb ik kunnen vastleggen.

Na de geslaagde landing ging de tureluur uitgebreid het verenkleed poetsen. Hij was echter zo hard aan het poetsen dat hij zijn evenwicht verloor. Dat was voor hem niet leuk, maar voor mij als fotograaf wel een grappig moment. Hoe vaak gebeurt het nu dat je een stilstaand vliegbeeld kunt vangen…

Toen de capriolen voorbij waren en de tureluur zijn evenwicht had herpakt was er tijd voor een riedeltje.

Visdiefjes in de Onnerpolder

Nadat ik een tijdje had rondgedwaald bij de uitkijktoren volgde ik het pad langs het Zuidlaardermeer. Achterom kijkend maakte ik een foto van de uitkijktoren.

Boven het meer en boven de sloot waren visdiefjes aan het vissen. Een van de visdiefjes schoot naar beneden naar de sloot. Maar helaas, geen visie

Ik zag op Google Maps dat rondlopen geen optie was, dus wandelde ik over hetzelfde pad terug.

Hermelijn in de Onnerpolder

Op social media zag ik foto’s voorbij komen die gemaakt waren in de Onnerpolder. Dat gebied was voor mij onbekend terrein. De Onnerpolder ligt in de provincie Groningen aan het Zuidlaardermeer. Vanaf de A28 nam ik de afslag Glimmen. Vervolgens reed ik via Blankeweer naar Noordlaren. Zie Google Maps. Onderweg maakte ik een stop om het prachtige coulissenlandschap te fotograferen. Ik wist niet dat het daar zo mooi is.

Ik parkeerde mijn auto aan de rand van de polder en pakte mijn fotospullen en proviand uit de auto. Terwijl ik mijn camera met het 100 – 400 objectief over de schouder hing zag ik iets wegschieten bij de auto die geparkeerd stond achter mijn auto.

Ik greep mijn camera en schoot snel een aantal foto’s van het beestje wat het weiland inrende.

Ik had op dat moment geen idee om wat voor marterachtige het ging.

Pas later op de computer zag ik dat het een hermelijn was.

De hermelijn verdween in dit weiland. De wandeltocht moest nog beginnen, maar mijn dag was toen al goed.

Bovenraakboog boven het Blauwe Meer

Op een avond was ik naar het Blauwe Meer gefietst. Het was prachtig en stil weer.

Ik was er alleen met het geluid van de vogels. Genieten.

Ik bleef niet lang alleen, er kwamen twee mannen aangelopen die gingen zwemmen in het koude Blauwe Meer. Zo te zien waren het ervaren buitenwaterzwemmers.

Het spiegelende wateroppervlakte werd doorbroken door hun borstcrawl.

De zwemmers verdwenen uit beeld, ze zwommen het hele Blauwe Meer rond. Druppelsgewijs kwamen er meer mensen genieten van het uitzicht over Het Blauwe Meer. Er kwam een man bij mij staan om een praatje te maken. De komst van de wolf en vele de doodgebeten schapen in Drenthe zat hem hoog. Hij deelde zijn zorgen met mij.

De zwemmers waren inmiddels het meer rond geweest en bliezen even uit bij hun startpunt. Toen ik daar een foto van maakte zag ik ineens de bijzon hoog boven het meer. Althans ik dacht dat het een bijzon was.

Ik maakte met mijn mobiel een foto en plaatste die op Twitter. Al snel kreeg ik een reactie van een kenner die schreef dat het geen bijzon was maar een bovenraakboog. Het begrip halo en bijzon kende ik inmiddels, maar van een bovenraakboog had ik nog nooit gehoord.

Een halo is een verzamelnaam van een scala aan lichtverschijnselen aan de hemel die worden gevormd door werking van lichtstralen in ijskristalletjes. Op deze site kun je er alles over lezen.

Als je het hele jaar door in buitenwater wilt zwemmen dan vergt dat een gedegen aanpak en een goede opbouw. Daarbij is een goede uitrusting het belangrijkst. Op deze site en deze site kun je er alles over lezen.

Terwijl de zwemmers hun meters maakten genoot ik in alle rust van het uitzicht.

De zwemmers waren het meer twee keer rondgezwommen. Toen ze uit het water stapten heb ik nog een praatje met hen gemaakt. Ze zwemmen het jaar rond in buitenwater. De afstand die ze nu hadden gezwommen was 3300 meter. Binnenkort zwemmen ze de tocht Den Helder – Texel en nog een tocht bij Zoutkamp.

De zon was onder en de zwemmers en de anderen keerden huiswaarts. Ik zat daar nog als enige. Mijn plan was om te wachten op het blauwe uurtje. Het leek me prachtig om het blauwe uurtje te zien bij het Blauwe Meer. Toch durfde ik dat niet aan. Het was daar wel erg eenzaam en als vrouw alleen ben je toch kwetsbaar. Toen het laatste jonge stel vertrok ben ik ook maar op de fiets gestapt.

Jelte krijgt les bij de schaapskudde

Op dezelfde ochtend dat ik de draaihals fotografeerde fietste ik langs de schaapskooi. Het was nog vroeg en de schapen waren nog binnen.

Enkele schapen en lammetjes sloegen mij aandachtig gade.

Het leek net of het schaap vol verwachting uitkeek naar de schaapherder.

Omdat ik geen idee had hoe laat de schaapherder zou arriveren besloot ik eerst verder te fietsen. Op de terugreis heb ik wederom een kijkje genomen bij de kooi.

Op dat moment kwam schaapherder Johan aangelopen met zijn jongste hond, Jelte.

Het was tijd om de schapen naar buiten te drijven naar een afgerasterd stuk land. Aansluitend zou Johan zich gaan klaarmaken om de kudde mee te nemen naar de heide onder begeleiding van een van de oudere honden. Voor het eerste gedeelte van de dag gebruikte hij Jelte. Jelte lijkt al een stoere jongen, maar hij is nog maar een pup van 6 maanden oud. Jelte is nog in opleiding en het duurt wel 2 jaar voordat hij een volleerde schapendrijver is. Ik kreeg van Johan toestemming om mee te lopen naar de achterkant van de schaapskooi.

Johan heeft totaal 3 Hollandse Herders. De twee oudste honden zijn teefjes. Als derde hond koos Johan voor een reu. Een derde teef erbij leek hem niet geschikt voor de roedel.

Een Hollandse Herder is relatief laat volgroeid. Het opleiden is steeds weer herhalen en belonen. En dat gaat zo twee jaar lang door.

Jelte is nog te jong om de hele dag mee te gaan met de kudde. Zo’n eerste sessie op de dag is lang genoeg en een goede manier om hem de eerste stappen in het vak te laten zetten.

Johan heeft het enorm getroffen met Jelte, hij is een rustige en goed leerbare hond.

Zo de missie is goed volbracht. Jelte kwam tot slot nog even uitbundig naar mij toegerend. Het was heel mooi om dit mee te maken.

Een paar dagen geleden stond er een artikel in het Dagblad van het Noorden over droogte en stikstof in Dwingelderveld. Schaapherder Johan Coelingh is aan het woord. Voor de niet-geabonneerden heb ik het artikel hieronder geplaatst.