De meeste foto’s van foeragerende vogels maak ik vanuit de woonkamer. Op maandagochtend 5 januari besloot ik het eens anders aan te pakken. Goed ingepakt en zorgvuldig ‘vermomd’ posteerde ik mij tegen de buitenmuur van het huis. De camera stond op statief en ik bleef stokstijf staan. Tijdens het opstellen waren alle vogels uiteraard verdwenen, maar nadat ik lang genoeg bewegingloos was gebleven, keerden ze terug. Als eersten lieten de koolmezen zich weer zien.

Even later durfden ook de pimpelmezen het weer aan om naar de voederplaats te komen. Andere vogels, zoals mussen en vinken, hielden meer afstand en waagden zich niet dichterbij. Mogelijk speelde het geluid van de spiegelreflexcamera daarbij een rol: in de highspeed-stand klappen de spiegels behoorlijk luid.

Met deze manier van fotograferen zijn de foto’s net wat scherper dan wanneer ik door het HR++-glas fotografeer. Dit experiment krijgt dan ook zeker een vervolg. Voor een nóg betere vermomming heb ik inmiddels al een lichtgewicht camouflagedoek besteld. 😉