Vanwege het weer hadden Jan en ik onze afspraak voor vrijdag afgezegd. Ik stelde voor om nog een slag om de arm te houden voor zaterdag. Stel dat het dan mooi zonnig weer zou zijn en de snelwegen goed begaanbaar, dan durfde ik het wel aan om naar Jan en Aafje toe te rijden. En gelukkig was het prachtig weer. Na goed overleg kozen we ons doel en vertrokken Jan en ik na de koffie richting het noorden. Daar was de meeste sneeuw gevallen en daar kwam ik voor. Als zou blijken dat de wegen toch niet begaanbaar waren, konden we eenvoudig weer afzakken naar het zuiden.

Onze eerste stop was aan de Rydwei, tussen Drachten en Rottevalle. Sneeuw en wind hadden daar prachtige patronen gevormd in de sloten, waardoor het landschap een echt winters karakter had gekregen.

Daarna reden we door naar Rottevalle. We vonden een parkeerplekje naast een restaurant en wandelden van daar naar het haventje. In de haven stond een grote zilverreiger, diep weggedoken in zijn verenkleed. Door het winterse weer had hij het zichtbaar lastig om zijn kostje bij elkaar te scharrelen. Toen wij te dichtbij kwamen, vloog hij er vandoor.

We reden verder naar de ‘groene’ toren in It Heechsân. Deze toren is volledig begroeid met klimop en vormde een opvallend contrast met het winterse landschap. We maakten een rondgang over het besneeuwde kerkhof, waar de stilte bijna tastbaar was.

Een eindje verderop is de ‘nieuwe’ kerk gebouwd; daarover kun je meer lezen op deze website. Na het maken van foto’s van de kerk liep ik nog een stukje verder, richting een kudde Friese paarden. Alle paarden kwamen nieuwsgierig naar het hek toe, niet vanwege mij, maar omdat de eigenaar eraan kwam met hooi.

Daarna reden we door naar het dorpje Eastermar. Daar stuitten we op een aantal kunstobjecten, waaronder de ‘vergadertafel’. Wat de betekenis ervan is heb ik niet kunnen achterhalen; misschien weet Jan daar meer over.

Onze volgende stop was aan de Mienskerwei. Ook hier fotografeerden we een echt winters landschap. Even verderop, langs dezelfde weg, waren een paar mensen aan het kitesurfen op het besneeuwde weer land. Ze beheersten de techniek heel goed, het was een mooi gezicht.

Het was een zeer geslaagde dag, zo samen op stap. Hoewel ik zelf het meest geniet van de lente en de zomer, kan ik ook intens genieten van sneeuw en ijs, daarin heeft Jan helemaal gelijk.

Op zondagmiddag was ik te vinden bij de schaatsers in De Weerribben. Hoewel ik zelf niet meer schaats, kijk ik er nog altijd graag naar. Voor één schaatser kreeg het plezier helaas een nare afloop: hij belandde in de ambulance. Daarover morgen meer.