Vandaag neem ik jullie opnieuw mee naar het rietland. De kinderen van Klaas Jan hebben daar hun ‘eigen’ kammachine. Deze machine is wat lager en de transportband met de kammen draait wat rustiger, aangepast aan hun tempo.
Het was prachtig om te zien hoe ze om de beurt een bosje riet pakten, het touw verwijderden en het riet zorgvuldig uitkamden. Zodra al het afval eruit was gehaald, legden ze het netjes in de bak ernaast. Even leek het een perfect gestroomlijnde samenwerking…
Maar ja… als broer en zus gaat dat natuurlijk nooit lang vlekkeloos. Al snel ontstond er wat onenigheid over wie er aan de beurt was, wie het meeste werk deed of wie het bosje nét iets beter had uitgekamd. Gelukkig hoort dat er ook een beetje bij. 😉
Zodra er voldoende riet in de bak was verzameld, werd pappa geroepen. Klaas Jan bond er vervolgens een touw omheen en hielp de bos op de schouder van zijn zoon. De grootte van de bos is natuurlijk aangepast aan wat hij kan dragen. Vol trots liep hij met de bos riet naar de verzamelplek.
Na de lunch viel het niet mee om de draad van het rietkammen weer op te pakken. De kinderen hadden andere plannen en gingen spelen. Rhena dacht heel even dat ze wat rust kon nemen, maar die hoop bleek van korte duur.
Ik vertelde de kinderen dat ik me vroeger verstopte onder de rietpluimen. Dat leek hun ook wel wat en even later verdwenen ze onder de rietpluimen om een geborgen plekje te zoeken.
Daarna streken ze heerlijk neer op een grote bult rietafval. Ik mocht er ook bij komen liggen en samen kletsten we gezellig over allerlei dingen wat hen bezighoudt. Terwijl wij daar zo lagen te praten, maakte Klaas Jan met zijn telefoon een foto.
Heerlijk dat die kinderen zo vrij kunnen opgroeien in deze riet-weidsheid.
Alleen de laatste foto met z`n drieën in het rietafval ontbreekt ;-))
Het is een voorrecht dat ze zo opgroeien.
Er is inderdaad geen foto gemaakt toen de oudste er ook weer bij kwam liggen.
Leuk om zo met die kinderen bezig te zijn.
Ja, heel leuk en waardevol. ❤️
Wat een berg aan herinneringen slaan die kinderen nu op en ze zullen dit altijd blijven herinneren.
Zeker weten. Hun leven lang.
Wat een voorrecht voor die kinderen om zo op te groeien. Samen werken, samen spelen, gewoon in het riet en in de wind. Dat is een jeugd die je meedraagt. Zoveel mooier dan opgesloten zitten achter een scherm. Prachtig om te zien, en ook voor jou een dag om te koesteren.
Het was volop genieten!
Toen ik ze thuis had gebracht wilden ze wel gelijk een spelletje doen op de telefoon van hun moeder. Het zijn dus wel doorsnee kinderen. 😂. Hun moeder stak er wel een stokje voor, want ze hanteren een streng schermlimiet.
Rietland … waar het even nog goed is!
Die eigen kammachine van de jeugd had ik nog niet gezien. Het is een prachtig tafereeltje zo.
Inderdaad!
Het was voor mij de eerste keer dat ik ze zo samen bezig zag met het kammen van het riet. Dit is de machine die de oom van Klaas Jan gebruikte tijdens de serie in de mist. Wellicht een machine voor kinderen én gepensioneerden. 😉
Prachtig hoe die kinderen nog in de natuur kunnen opgroeien. Dat het niet altijd goed loopt tussen broer en zus, dat gekibbel zie ik bij mijn twee kleinzoons ook 😂. Schitterende foto’s en documentaire.
Dankjewel, Joke.
Dat is zo mooi aan kinderen binnen een gezin, ze kunnen niet zonder elkaar en soms niet met elkaar. 😍
Leuke taferelen, heerlijk om zo onbekommerd bezig te kunnen zijn voor de kinderen.
Het is inderdaad een voorrecht om zo op te groeien.
Jong geleerd is oud gedaan!
Heerlijk om zo in het rietveld bezig te zijn!
Als kind genoot ik er al van en dat doe ik nog steeds. Als ik jonger was en meer tijd had zou ik vaker meegaan om te helpen. 💪
Daar heb ik wel beeld bij 😀