Na de lunch stapte Jan op zijn rietmachine om het volgende perceel te maaien. Het werk verliep vlot: Jan draaide rustig zijn rondjes, terwijl de machine het overige werk deed.
Na bovenstaande fotoserie wandelde ik naar de grenzen van het perceel. De erfgrens wordt hier gemarkeerd door een paal, te zien op de tweede foto en een dikke tak, te zien op de derde foto.
Ik vind het altijd bijzonder om te zien hoe de kleur van het riet verandert, afhankelijk van hoe het zonlicht erop valt. De vierde foto is gemaakt in tegenlicht, waardoor de rietpluimen een zilverkleurige glans krijgen.
Het was jullie misschien al opgevallen: in dit rietland wordt het afval niet verbrand. De percelen zijn eigendom van Natuurmonumenten en Jan pacht het rietland. Volgens de regels van Natuurmonumenten mag er hier niet worden gebrand.
Na het maaien wordt het afval per perceel naar de oever gebracht. Daar wordt het verzameld op een grote hoop, om later te worden opgehaald door medewerkers van Natuurmonumenten. Rhena kan dat vast waarderen, want zij heeft volop keuze op welke bult ze gaat rusten. 😉
En wat wordt er dan gedaan met het maaisel?
Nieuwsgierige groet,
Het meeste wordt gecomposteerd.
Heel mooi met dit licht. Echt rietlicht.
Ik geniet daar ook iedere keer weer van.
Dat het daar niet toegestaan in om de ruigte te verbranden is nieuw voor. In zekere zijn Natuurmonumenten en Jan S. is hun tijd dus vooruit. Het kan dus wel, maar het kost meer tijd en werk. Het maakt Rhena zo te zien niet zoveel uit, die vindt haar plekje wel.
Dat wist ik ook niet totdat de mannen het mij vertelden. Ik vroeg meteen hoe dat in de to komst is met de percelen van Staatsbosbeheer. Zij denken dat het rond 2029 ook daar gebeurd is met het branden. Het nadeel bij die percelen is dat ze het afval verder weg moeten brengen omdat de sloten niet goed zijn onderhouden. Dat heeft Natuurmonumenten beter geregeld.
In pand bij Natuurmonumenten heeft weer andere dingen die men moet opvolgen. Afval van riet mag niet op gestookt worden. Het verwondert me dat de kleur van het riet verandert met de lichtinval.
Persoonlijk vind ik dit wel een goede regeling van Natuurmonumenten.
Ik geniet daar iedere keer weer van.
Prachtig hoe mooi het riet hier is. Vroeger was net als het korenveld afbranden maar in BE is dat al een tijd verboden. Rheena zoekt de warmte op en het niet-stekelige.
De vergelijking met korenvelden is treffend.