Afgelopen week trok ik opnieuw naar het rietland in De Wieden. Deze keer kon fotomaatje Jan gelukkig mee. Het was een prachtige dag met temperaturen die alvast een voorproefje gaven van de lente.

Over mijn vorige bezoek schreef ik dat Natuurmonumenten het afval in hun rietland niet mag verbranden. Dat klopt, maar op het naastgelegen perceel van het Waterschap is dat wel toegestaan. Het verschil zit hem in de subsidie: de percelen van het Waterschap vallen hier niet onder. Het gevolg? We voeren met de boot dwars door een rookgordijn, op weg naar ons bestemming.

We waren blij dat we een paar minuten later de rook achter ons konden laten. We voeren de sloot in waar ik op het perceel aan de rechterkant de vorige fotoserie maakte. Nu legden we aan aan de linkeroever.

Rhena was mee in de boot om Jan en mij op te halen. Varen is niet haar favoriete bezigheid, zo snel als ze kon, sprong ze er dan ook uit toen we aanlegden. Klaas Jan haalde meteen een stukje touw van haar hals. Want Rhena heeft een bijzondere gewoonte: ze springt alleen uit zichzelf in de boot als ze een ‘halsband’ draagt. Een simpel stukje touw volstaat al, ook al hoeft het niet eens als halsband te dienen. Honden en hun eigenaardigheden, soms lijken ze net mensen! 😉

Wordt vervolgd.