Roodborstje heeft nestje onder de veranda

Het is voor het eerst dat wij een nestje van een roodborstje ontdekten in onze tuin. We zagen steeds wat takjes en bladeren liggen onder onze veranda en we zagen het roodborstje met een snavel vol met voedsel. Ruim een week geleden troonde mijn man mij mee naar buiten en wees mij de plek waar het nestje was. Het ligt op een van de steunbalken van de veranda.

Een paar dagen geleden heb ik op een huishoudtrap gestaan om te kijken hoe het nest er uitzag. Op het eerste gezicht leek het me geen technisch hoogstandje. De jongen lieten zich veiligheidshalve niet zien. Nadat ik een paar foto’s heb gemaakt heb ik ze maar weer snel met rust gelaten.

Als het roodborstje met voedsel komt aanvliegen dan blijft het eerst een tijdje zitten in de vijgenboom tegenover de veranda.

Zolang wij in de buurt zijn dan gaat het roodborstje absoluut niet naar het nest toe. Het blijft maar vliegen van de ene naar de ander tak in de vijgenboom. Misschien dat het nog verandert als de jongen groter en hongerig worden.

Het ene terras is ‘bezet’ door de koolmees en de veranda is ‘bezet’ door het roodborstje. Om de broedende en voedende vogels niet te storen zitten we tegenwoordig dus niet meer op het terras of onder de veranda, maar op het grasveld een stukje verderop in de tuin.

Dezelfde bewoners?

Het nestkastje naast ons terras was bezet door koolmezen. De ouden waren druk met de aanvoer van voedsel voor de hongerige jongen en het afvoeren van de poepjes.

Helaas hebben we het uitvliegen gemist. Een van de ouden ging nog wel een aantal keren in het nestkastje om de achterblijver te voeren.

Toen we er zeker van waren dat alle jongen waren uitgevlogen wilde mijn eega het nestkastje schoonmaken voor de volgende bewoners. Toen hij in het nestkastje keek zat er alweer een koolmees te broeden. Dat werd dus geen schoonmaakbeurt. Menselijkerwijs zou je zeggen dat het dezelfde bewoners zijn, want anders trek je toch niet zomaar in een niet-schoongemaakt nest…

Klimhortensia en insecten

Aan onze zijgevel groeit een klimhortensia. In deze tijd van het jaar bloeit deze klimplant volop. Als je er langs loopt dan word je omringd door een zoete bijna bedwelmende geur. De bloemen trekken heel veel insecten aan. Tijdens een zonnig uurtje heb ik mij met het macro-objectief uitgeleefd bij de klimhortensia. De uitdaging was om ze al vliegend vast te leggen.

Dit is een blinde bij. Deze insect lijkt op een bij (vandaar de naam), maar het is een zweefvlieg. Blind staat hier gelijk aan doof, zoals bij een dovenetel, dus ongewapend. Blinde bijen hebben een zwart, glimmend achterlijf, met een oranje gele tekening. De tekening is erg variabel. Verwarring met de honingbij is begrijpelijk, maar kan worden uitgesloten vanwege het aantal vleugels. Vliegen, zo ook een blinde bij, hebben één paar vleugels. Bijen daarentegen behoren tot de orde der vliesvleugeligen (Hymenoptera) en hebben 2 paar vleugels. Ook aan de ogen is te zien dat de blinde bij tot de vliegen behoort. 

De hommels behoren weer tot de familie van de bijen. De gewone aardhommel is een van de meest voorkomende hommels in Nederland. Die waren dan ook het best vertegenwoordigd op de klimhortensia. Op de tweede foto staat een distelvlinder. Het was een enigszins verschoten exemplaar. Op foto 3 foerageert een honingbij. Op de vierde foto vliegt een aardhommel met klompjes stuifmeel. Op foto 5 verzamelt een citroenpendelvlieg stuifmeel en nectar. Op de laatste foto doet een blinde bij zich tegoed aan al dat lekkers.

Tijdens het maken van dit bericht vond ik een interessante site wat gaat over zweefvliegen. Daar leerde ik dat zweefvliegen alleen stuifmeel en nectar verzamelen voor eigen gebruik dat in tegenstelling tot de bijenfamilie. Zweefvliegen hebben dus geen klontjes stuifmeel aan hun poten.

Spreeuw op zoek naar een lekker hapje

De spreeuw zet ik nogmaals in het zonnetje. Ik ben iedere keer weer onder de indruk van de kleuren die dan tevoorschijn komen.

Hierboven trof de spreeuw een lege voedertafel. Met het mooie weer en de ontluikende natuur kunnen ze prima hun kostje bij elkaar scharrelen. Om die reden heb ik het bijvoeren drastisch verminderd.

We hebben 10 meter buxushaag staan waar vorig jaar de buxusmot inzat. Hoewel de haag nu prachtig uitloopt heb ik niet de illusie dat de buxusmot is verdwenen…

Nu ik minder bijvoer zie ik de vogels vaker de buxushaag induiken…

Ik hoop dat ze vele rupsjes van de buxusmot vangen. Het zou prachtig zijn als we het op een natuurlijke manier kunnen bestrijden. Daarnaast heb ik de haag ondersteund met voeding en kalk.

Groene specht

Ze hebben een nest in een populier op het perceel naast onze tuin. We horen ze meerdere keren per dag ‘lachend’ langs vliegen. Met enige regelmaat wordt de perenboom in onze voortuin bezocht…

Maar dat wil niet zeggen dat ze dan eenvoudig zijn te fotograferen. Als ze ook maar enigszins het idee hebben dat ze worden bespied dan draaien ze om de stam heen, uit het zicht.

Op een dag had ik geluk, een vrouwtje, groene specht bleef voorbeeldig zitten. Ze liet mij zelfs nog even de achterkant van haar rode ‘petje’ zien.

De mussen richten hun appartement in

Tijdens de regenachtige en koude dagen van de afgelopen week werd er in onze tuin gewoon doorgewerkt door een paartje huismussen. Er werd allerlei tweedehands spul aangesleept om hun appartement in te richten. Vintage noemen ze dat tegenwoordig, dat is hot…

Dit paartje gingen het linker appartement bewonen van het appartementencomplex. Op bovenstaande foto staat het vrouwtje en op de foto hieronder het mannetje. Het leeuwendeel kwam neer op de schouders van het vrouwtje.

Het vrouwtje had al twee keer materiaal aangesleept en naar binnen gebracht, terwijl het mannetje maar bleef dralen.

Eindelijk was het mannetje dan zover dat hij de vlucht naar het appartement ging uitvoeren.

Maar verder dan besluiteloos rondhangen bij de ingang kwam hij niet. Dit mannetje mag wel blij zijn met een voortvarend vrouwtje anders kwam het nooit klaar… 😉

Specht roffelt erop los

Vanuit onze woonkamer zag ik een specht roffelen op een boomstronk. Deze stronk staat in het perceel naast onze tuin en is blijven staan na het kappen van een grote kerstboom. Ik vond het zo’n bijzonder gezicht dat ik snel met mijn camera en telelens naar buiten ging.

Door me verdekt op te stellen achter een grote laurier had de specht mij niet in de gaten. Deze grote bonte specht zat wel ver weg. Met het 100-400 objectief zoomde ik maximaal in. Om de specht nog wat dichterbij te halen heb ik de foto’s gekropt.

De specht had uiteraard niet de intentie om hier een spechtengat te maken. Dit timmeren dient een ander doel, het is bedoeld om vrouwtjes te lokken en om het territorium af te bakenen. De zangvogels gebruiken hun prachtige zang om de vrouwtjes te lokken, de specht moet het hebben van zijn geroffel. Het verschil tussen een fanfare en een drumband…

Magnolia en een datum-kouderecord

Op 27 maart maakte ik een fotoserie van de rijkbloeiende magnolia in onze tuin. Het was in de dagen dat we er heerlijk onder konden zitten om aan de rand van de vijver koffie te drinken.

Vlak voor zonsondergang maakte ik onderstaande foto.

Op 1 april viel er sneeuw en waren ook de bloemen van de magnolia bedekt met sneeuwhoedjes. De magnolia had daar niet van te lijden.

Echter, in de nacht van zaterdag op zondag heeft zich een klein drama voltrokken. Door de nachtvorst zijn de meeste magnoliabloemen bevroren.

Met -6,3 graden op meetpunt Deelen is het de koudste 3-aprilnacht ooit gemeten. Na de vele datum-warmterecords is er nu sprake van een datum-kouderecord. Daarmee is 113 jaar oud Winterswijks record verbroken. Bron is deze site.

Bij ons is het geen -6,3 graden geweest, maar wel koud genoeg om de magnoliabloemen in één nacht te veranderen van wit/roze naar bruin/wit. Terwijl ik onderstaande foto maakte zag ik een beestje op een bloem zitten.

Het bleek te gaan om een schorpioenvlieg, een mannetje. Hij had het vast ook koud…

Tuinvogels tussen sneeuwroem

Behalve dat we een border hebben die volstaat met sneeuwroem staat er ook sneeuwroem in het gras. Het leek me leuk om een fotoserie te maken van scharrelende tuinvogels tussen de sneeuwroem. Daarvoor moest ik de voorzienigheid wel een handje helpen. Ik liet de beide voederplaatsen leeg en strooide vogelvoer tussen de sneeuwroem met resultaat…

Misschien dat het zelfs nog lukt om de komende dagen vogels in de sneeuw te fotograferen. Die sneeuw had van mij niet meer gehoeven hoor, ik zie ze liever bij 18 graden tussen de sneeuwroem scharrelen…