Op een mooie zondagmiddag maakte ik samen met gezinsleden een wandeling door het Uffelter Binnenveld. Dit prachtige natuurgebied ligt vlakbij en toch was ik er nog nooit geweest. Mijn man had de route een week eerder gelopen met de wandelgroep van de kerk en was zo enthousiast dat hij het mij graag wilde laten zien. Ook onze dochter en schoonzoon waren wel te porren voor een zondagmiddagwandeling. We begonnen bij de Clemenskerk in Havelte, waar de vredesvlag wapperde.

Onze gids was vergeten te vermelden dat witte schoenen niet de beste keuze was voor deze route. Al hadden ze dat natuurlijk zelf ook wel kunnen bedenken… 😉 Vooral op dit modderig pad werd dat wel duidelijk!

Het Uffelter Binnenveld behoort tot de oudste natuurgebieden van Het Drentse Landschap. In 1968 kocht rentmeester Dolf Gijtenbeek de eerste 42 hectare van de toenmalige gemeente Havelte. In de daaropvolgende jaren wist de stichting steeds meer ontgonnen percelen rondom dit gebied aan te kopen, waardoor een aaneengesloten natuurgebied kon ontstaan. Inmiddels beheert Het Drentse Landschap bijna 130 hectare in en rond het Uffelter Binnenveld.

Ook deze keer had ik mijn cameratas op wielen bij me, met daarin een camera met groothoeklens en een camera met telelens. Tijdens de wandeling, vooral op de modderige stukken, had ik daar even spijt van. Maar dat veranderde op het moment dat ik een ree in het open veld zag staan, toen kwam de telelens goed van pas. Omdat wij in de beschutting van het bos stonden, schrok het dier niet meteen van ons en kreeg ik de tijd om het te fotograferen.

Een ree heeft een lichtgekleurde vlek – de zogenaamde ‘spiegel’ – op de achterzijde. Bij vrouwtjes heeft deze vlek de vorm van een hart, terwijl je bij mannetjes eerder een boon kunt herkennen. Wat zien jullie erin: een hart of een boon?

Tijdens onze route passeerden we het Eupen Barchien (“open bergje”), een grafheuvel uit de Midden-Bronstijd. Zo’n 3.400 jaar geleden werd deze heuvel opgeworpen voor twee overledenen, die op hun rug in het veld werden neergelegd.

In 1946 was de toen 22-jarige archeoloog Tjalling Waterbolk uit Havelte, samen met medestudent Willem Glasbergen, de eerste die het Eupen Barchien wetenschappelijk onderzocht. Een bijzondere vondst bij de opgraving was een bronzen kokerbeitel, zorgvuldig opgeborgen in een leren foedraal als grafgift. De ontdekking van een bronzen gietvorm in de omgeving wijst erop dat hier bronsgieters woonden, die in staat waren dit soort voorwerpen te vervaardigen.

Onderweg stond ik regelmatig stil om te genieten van het prachtige uitzicht. Het warme bruin van de wintervegetatie, het groen van de dennenbomen en de blauwe lucht vormden een mooie combinatie. De rust en uitgestrektheid van het landschap maakten het plaatje compleet.

Wordt vervolgd.

Deze dagen hebben we grijs en somber weer – wat mij betreft ideaal om aan het werk te zijn. Dit weer leent zich ook om nog een grijze fotoserie te delen die nog in mijn fotoalbum stond. Na publicatie kan deze definitief worden gearchiveerd.

Op de linkerfoto hierboven is molen De Wicher te zien en rechts staat een paaltjasker. Beide bevinden zich aan de Hoogeweg in Nationaal Park Weerribben-Wieden. Het tweeluik hieronder is gemaakt in het dorpje Kalenberg. De huizen aan de overkant van het water liggen aan een fietspad. Vele bewoners parkeren hun auto aan deze kant en steken met een boot de gracht over om thuis te komen.

In een weiland aan de Woldlakeweg stond een grote groep ganzen. Kort nadat ik uitstapte, vlogen ze massaal op.

En verdwenen vervolgens in de mist.

De volgende serie wordt een zonnige serie.

Na de ontmoeting met de Shetlandpony’s in de Jan Durkspolder reden Jan en ik een klein stukje verder over het smalle klinkerweggetje. Op een plek waar de berm iets breder was parkeerde ik de auto opnieuw.

Leunend op het hek observeerden we de honderden brandganzen die zich druk in de lucht en op het water bewogen. De ganzen vlogen voortdurend af en aan, terwijl het water werd doorkruist door het gespetter en geklapper van hun vleugels. Vanaf deze nieuwe positie hadden we ook een ander perspectief op de Amerikaans Windmotor, die we eerder meerdere keren vanuit de vogelkijkhut gefotografeerd hadden.

De foto’s met tegenlicht, zoals in de bovenstaande serie, krijgen een geheel andere dimensie dan de foto die met de zon in de rug is gemaakt, zoals de onderstaande foto. Het gebruik van tegenlicht voegt een unieke sfeer en diepte toe, terwijl het licht van de zon achter de camera zorgt voor een andere beleving.

Na onze rondwandeling door de haven van Earnewâld reden we verder op zoek naar een plekje om te lunchen. Net buiten het dorp vonden we een geschikte parkeergelegenheid met een weids uitzicht over het landschap.

Na de lunch en in overleg met Jan besloot ik een stukje het gebied in te lopen. Jan bleef bij de auto; door de wandeling in de haven waren zijn benen aan hun tax.

Het terrein werd begraasd door Shetlandpony’s en ik wilde deze pony’s graag van dichterbij bekijken. De Shetlander is een sterk en compact paardenras en afkomstig van de Shetlandeilanden in Schotland. Ze staan bekend om hun dichte vacht, vooral in de winter, waardoor ze uitstekend bestand zijn tegen kou en barre weersomstandigheden. Met de temperaturen in ons land hebben ze zo’n vacht niet echt nodig.

Met hun volle manen en lieve, expressieve snuitjes, gecombineerd met hun vriendelijke en intelligente karakter zijn ze geliefd. Ook vanwege het kleine formaat durfde ik wel dichterbij te komen. De pony’s waren net zo nieuwsgierig naar mij als ik naar hen. Terwijl ik een fotoserie van ze maakte liepen ze naar me toe. Zodra ik een stap achteruit zette voor een betere foto, kwamen ze steeds weer dichterbij. Toen ik genoeg foto’s had gemaakt, bleef ik nog even bij hen staan en kriebelde ze over hun hoofd en door hun zachte manen.

In de verte, op een bruggetje, stond een blauwe reiger. Om deze goed vast te leggen moest ik flink inzoomen. Voorzichtig liep ik die kant op in de hoop een betere foto te maken. De reiger hield me nauwlettend in de gaten. Toen ik te dichtbij kwam vloog hij er met krachtige vleugelslagen vandoor.

Even later zag ik een torenvalk in de lucht. De biddende torenvalk bleef zowaar een tijdje op dezelfde plek ondanks dat ik dichterbij kwam. Hierdoor kon ik een aantal aardige foto’s maken voordat hij wegvloog.

Wordt vervolgd.

Helaas gaat het niet om echte schaatsers, maar om een kunstwerk dat deze sport op een bijzondere wijze tot leven brengt. Het kunstwerk, te bewonderen op It Wiid in Earnewâld, vormt een eerbetoon aan de beroemde natuurijsklassieker ‘De 100 van Earnewâld’. Drie oud-winnaars hebben model gestaan voor dit kunstwerk. Op deze site kun je er over lezen.

Helaas lijkt het erop dat we deze winter niet meer op natuurijs kunnen schaatsen. Zelf durf ik niet meer te schaatsen, uit angst om te vallen en iets te breken. Toch geniet ik nog steeds enorm van het aanschouwen van schaatsers in de natuur. Het is prachtig om hen sierlijk over het ijs te zien glijden, langs bevroren rietpluimen, terwijl het ijs onder hun voeten kraakt en een vrolijke stemming heerst.

Deze fotoserie is gemaakt op een middag waarop mijn fotomaatje Jan en ik een wandeling maakten door de haven van Earnewâld. In de zomer heerst hier een levendige drukte, maar nu was het uitgestorven. In de haven lagen slechts enkele boten, waaronder het skûtsje de ‘Alve Stêden’.

Jan zat op een bank en een meeuw stond op een meerpaal; beiden rustten in het zonnetje. Met gesloten ogen genoten ze van de warmte van de zonnestralen.

Wordt vervolgd.

Vorige week zondag maakten we als gezin een wandeling over het Holtingerveld. Ons doel was om het monument te bezoeken dat herinnert aan de werkkampen uit de Tweede Wereldoorlog. Ik schreef erover in dit bericht. Het was prachtig weer, wat ervoor zorgde dat er veel mensen op de been waren. We kwamen langs verschillende mooie plekken, waaronder Hunebed D53, dat indrukwekkend in het landschap lag. Het was bijzonder om even stil te staan bij de geschiedenis die deze plekken met zich meedragen, terwijl we genoten van de natuur en het mooie weer.

Een eindje verderop kwamen we langs een majestueuze boom die trots boven het landschap uitstak, met een indrukwekkende omvang en imposante takken die de lucht in reikten. Iets verderop zagen we een boom die een bijzondere vorm had en meteen de aandacht trok. Het is fascinerend hoe zulke bomen zoveel meerwaarde bieden in het anders zo vlakke landschap.

Het eerste deel van onze wandeling volgden we een fietspad. Daarna verlieten we het brede pad en namen we een karrenspoor dat ons dwars over de heide leidde. Voor mijn cameratas op wielen leek dat in eerste instantie niet ideaal, maar al snel bleek dat het prima ging. Ik trok wel wat bekijks met mijn nieuwe tas; een passant zei zelfs dat de Albert Heijn de andere kant op was. Een bijkomend voordeel van de fototas op wielen is dat ook de andere gezinsleden bereid zijn om deze tas te trekken – en dit keer heb ik er zelfs niet om hoeven vragen.

Bij de dennenbomen zagen we een klein vogeltje voorbij fladderen. Merlin Bird meldde dat het een goudhaantje was. Helaas was het vogeltje al gevlogen tegen de tijd dat ik de lens in stelling had. Onze zoon vindt het altijd leuk om samen met mij vogels te spotten. Terwijl onze dochter met haar mobiel een drieluik maakte, moest hij natuurlijk even gek doen met mijn fototas. Onze dochter heeft helemaal niets met vogels spotten en vraagt zich vaak grappend af of ze eigenlijk wel bij dit gezin hoort of dat ze misschien geadopteerd is. 😉

De dalende zon zond haar warme lichtstralen door de bomen, waardoor het bos in een gouden gloed werd gehuld. Het was een mooi gezicht, met de lange schaduwen die zich over de heide uitstrekten.

Na een mooie rondwandeling kwamen we weer terug bij het Hunebed, waar we werden verrast door een grappig tafereeltje. Een man en een vrouw waren samen met hun hond en hun paard aan het wandelen. Ik had nog graag de trap willen beklimmen, maar de andere gezinsleden vonden het welletjes. Dus besloot ik een laatste foto te maken aan de voet van de trap, die zich omhoog slingert.

Vanmorgen opende ik het rolgordijn en zag een mooi berijpt landschap. Snel pakte ik mijn cameraspullen en ging op pad. Hoewel er mist was voorspeld, was het een heldere ochtend. Op de Koningin Wilhelminalaan stopte ik om een foto te maken van het berijpte landschap samen met de opkomende zon. De hemel kleurde langzaam in warme tinten, terwijl de eerste zonnestralen de wereld zacht verlichtten. Vervolgens draaide ik me om en maakte een foto richting het westen.

Terwijl ik door Eesveen reed, zag ik hoe de lucht plotseling dichttrok door de mist. Binnen enkele ogenblikken veranderde het landschap compleet, alsof een sluier alles in mysterie hulde.

Het was bijzonder om te ervaren hoe snel de wereld om me heen werd opgeslokt door de nevel.

Maar net zo verrassend was het om te zien hoe de zon langzaam haar kracht hervond en de mist geleidelijk deed verdwijnen. Wat eerst een mysterieuze, mistige wereld was, werd stap voor stap weer helder en verlicht, alsof de ochtend opnieuw ontwaakte.

Gisteren hebben Jan en ik een prachtige fotodag gehad, maar die foto’s volgen op een later moment.

Op de ochtend dat ik de vogels telde werd ik aangenaam verrast door een bijzondere verschijning op de voedertafel. Al snel had ik in de gaten dat het een appelvink was. Deze prachtige vogel had ik nog nooit eerder in onze tuin gezien en ook elders was ik hem nog niet tegengekomen. De appelvink heeft een opvallend verenkleed met warme aardetinten en subtiele kleurcontrasten. Vooral de diepblauwe, gekrulde toppen van een deel van de slagpennen zijn een prachtig detail.

Op de bovenstaande foto en in de reeks hieronder is het mannetje te zien. Tijdens het eerste uur van mijn observatie gedroeg hij zich als de onbetwiste heerser van de voedertafel. Met zijn krachtige snavel en zelfverzekerde houding hield hij alle andere vogels op afstand – geen enkele durfde in zijn nabijheid te landen.

De appelvink is een schuwe en waakzame vogel die het grootste deel van zijn tijd hoog in de toppen van grote bomen doorbrengt. Door zijn verborgen leefwijze en onopvallende, zachte roep is hij vaak lastig te spotten. Juist daarom is het bijzonder om hem van dichtbij te kunnen observeren. In de onderstaande serie beelden zitten het mannetje en vrouwtje samen op de voedertafel,

Uit onderzoek is gebleken dat de appelvink met zijn krachtige snavel een drukkracht van maar liefst 50 kilogram kan uitoefenen. Dit stelt hem in staat om met gemak harde zaden en pitten te kraken. In de onderstaande beelden is te zien hoe het vrouwtje moeiteloos een zonnebloempit kraakt.

Toen de appelvink even later wat meer tolerantie toonde, durfden ook andere vogeltjes de voedertafel te betreden. Op de eerste foto zit hij samen met een gewone vink. De appelvink oogt met zijn gedrongen bouw en krachtige snavel aanzienlijk robuuster dan de sierlijke, slankere vink.

Aan de zijkant van ons huis, vlak bij het grote raam van de woonkamer, staat een voederhuisje. Tot mijn verrassing durfde een vrouwtje appelvink het aan om ook daar neer te strijken en de zonnebloempitten te kraken.

Later op de dag brak de bewolking open en verscheen er een bescheiden zonnetje. Het zonlicht weerspiegelde in het oog van de appelvink liet het befaamde puntje oplichten.

Tot slot nog een frontale close-up.

In mijn archief had ik nog een fotoserie die ik maakte toen fotomaatje Jan en ik naar natuurgebied De Deelen zijn geweest. zie Google Maps .

In de berkenbomen naast de parkeerplaats dartelde een groepje koolmezen en pimpelmezen. We zien deze vogels ook vaak in onze tuin, maar hier in de vrije natuur tegen de helderblauwe lucht, was het extra feestelijk.

Ik genoot van het uitzicht over het kalme water van een van de trekgaten. Vanuit het noorden kwam een grote zaagbek aangevlogen. Met een elegante landing streek hij neer op het water, precies in de reflectie van het rode dak. Even dobberde hij daar om vervolgens weer terug te zwemmen in de richting waar hij vandaan was gekomen.

Jan had een ander trekgat uitgekozen om zijn camera op te richten en bleef daarbij dichter bij de auto. Samen met mijn nieuwste aanwinst – een fototas op wielen voor mijn fotografie-uitrusting – wandelde ik langzaam verder naar het noorden. Onderweg liet ik me betoveren door de prachtige luchten, de wisselende wolkenpartijen en de spiegelende reflecties in het stille water.

Aan de overkant van de plas zwom een paartje krakeenden, hun subtiele kleuren prachtig opgaand in de omgeving. Even verderop scheerde een grote zilverreiger laag over het water. Met een sierlijke beweging landde hij op de oever aan de overkant, waar hij statig bleef staan. Plots werd de stilte doorbroken door het luide geroep van twee overvliegende grauwe ganzen. Ondertussen doorkliefde een kolonne wilde eenden de gouden weerspiegeling op het water.

De dreigende buienlucht met valstrepen schoof snel dichterbij. Tegelijkertijd zette de laagstaande zon het bos aan de overkant in een warme, gouden gloed – een prachtig contrast met de donkere wolken. Ondanks mijn waterdichte fototas leek het me verstandig om terug te lopen naar de auto. Nog voor ik goed en wel op weg was, vielen de eerste druppels in het water, kleine kringen trekkend op het gladde oppervlak. Ik versnelde mijn pas en bereikte de auto vlak voordat de regen in alle hevigheid losbarstte. Jan zat al hoog en droog in de auto en fotografeerde vanuit de auto mijn ferme stappen naar de auto.

Op 27 januari 1945 werd Auschwitz bevrijd. Auswitchz was een concentratie- en vernietigingskamp waar meer dan een miljoen mensen werden vermoord. Auschwitz is uitgegroeid tot het internationale symbool van de Holocaust. De hele maand januari wordt extra stilgestaan bij de verschrikkingen van deze periode.

Vanwege deze herdenkingsdatum heb ik samen met mijn gezin afgelopen zondag een wandeling en een fotoserie gemaakt op het Holtingerveld, nabij Havelte. Het was prachtig weer en er waren veel mensen op de been. Op die mooie zondagmiddag was het niet voor te stellen wat zich hier in de oorlog heeft afgespeeld.

Tussen Havelte en Wapserveen bouwde de Duitse luchtmacht in de Tweede Wereldoorlog een vliegveld voor militaire vliegtuigen. De locatie in Havelte was ideaal om de bommenwerpers van de geallieerden te onderscheppen, die op weg waren naar Bremen en Hamburg. Daarnaast werd het vliegveld gebouwd om Schiphol te ontlasten.

Er werden drie kampen opgericht voor de arbeiders: werkkamp ‘Konijnenberg’, het kamp ‘Aan de Wal’ en het kamp aan de Hunebeddenweg, dat exclusief was bestemd voor Joden. Deze kampen bestonden uit tientallen barakken, die waren verdeeld in kamers voor acht personen. Hoewel elk kamp bedoeld was voor maximaal vijfhonderd personen, werden er vaak tot wel zevenhonderd mensen ondergebracht. Wanneer arbeiders niet langer in staat waren om het zware werk uit te voeren, werden ze afgevoerd naar kamp Westerbork. Bron is deze site.

Het barakkenkamp bij De Doeze, langs de Hunebeddenweg ten noorden van Havelte, was het eerste kamp waar Joodse mannen in gemengde huwelijken werden ondergebracht. Sinds 1943 werden in dit kamp ook strafgevangenen gehuisvest. De Joodse mannen verbleven echter gescheiden van de strafgevangenen en hadden een eigen Joodse kampcommandant. Het kamp werd uiteindelijk te vol en te gevaarlijk door de geallieerde bombardementen op het nabijgelegen vliegveld. Daarom werden op 25 mei 1944 ongeveer 500 Joodse mannen overgeplaatst naar het kamp bij de Konijnenbergen, aan de oostkant van Havelte. Bron is deze site.

Op internet las ik over een monument op het Holtingerveld dat de oorlogsherinneringen op een bijzondere manier zichtbaar maakt. Het monument werd in 2020 onthuld. Ondanks dat we regelmatig in de omgeving wandelen, hadden we het tot nu toe niet opgemerkt.

Op het Holtingerveld zijn nog altijd veel sporen van het kamp te vinden. Zo zijn bepaalde paden duidelijk zichtbaar en is het veld op de plekken waar de barakken stonden iets verhoogd. Ook liggen er nog stenen die herinneren aan het verleden. Vooral de vele bomkraters getuigen van de hevige inslagen die dit gebied hebben getroffen in de Tweede Wereldoorlog.

Op dit filmpje vertelt Wim van der Wijk over de barakken en het monument op het Holtingerveld.