Na de ontmoeting met de Shetlandpony’s in de Jan Durkspolder reden Jan en ik een klein stukje verder over het smalle klinkerweggetje. Op een plek waar de berm iets breder was parkeerde ik de auto opnieuw.
Leunend op het hek observeerden we de honderden brandganzen die zich druk in de lucht en op het water bewogen. De ganzen vlogen voortdurend af en aan, terwijl het water werd doorkruist door het gespetter en geklapper van hun vleugels. Vanaf deze nieuwe positie hadden we ook een ander perspectief op de Amerikaans Windmotor, die we eerder meerdere keren vanuit de vogelkijkhut gefotografeerd hadden.
De foto’s met tegenlicht, zoals in de bovenstaande serie, krijgen een geheel andere dimensie dan de foto die met de zon in de rug is gemaakt, zoals de onderstaande foto. Het gebruik van tegenlicht voegt een unieke sfeer en diepte toe, terwijl het licht van de zon achter de camera zorgt voor een andere beleving.
Wat een massa winterganzen in de Jan Durkspolder
Prachtige beelden met tegenlicht en ganzen in de vlucht. Laatste foto geeft een heerlijk gevoel.
Dat heerlijke gevoel herken ik wel. Het zonnetje krijgt in deze tijd van het jaar echt al wat kracht.
Wat mooi die ganzen. Zo veel, dat is hier niet te zien. Zo mooi in de vlucht. Het tegenlicht geeft een ander beeld van het kijken en waarnemen. De laatste foto doet me snakken naar de lente.
Niet iedereen is blij met zoveel ganzen. Ze richten ook nogal wat schade aan.
Mij ook.
Ik weet het, maar het is toch mooi om zien.
Vooral ‘s winters rijd ik daar nog wel eens langs. Schaatsers, maar vooral de twee windmotoren in tegenlicht leveren vaak een mooi beeld op. Zo ook die dag, al lag er nog geen schaatsijs. Maar wie weet, wat niet is kan nog komen.
Het is een mooi plekje.
Het wordt volgens mij nog wel spannend de komende dagen of het wat wordt met natuurijs.
Ja, de verwachtingen zijn helaas in ongunstige zin bijgesteld.
We hadden weer een sprankje hoop op schaatsweer, maar het pakt heel anders uit. Jammer!