Nadat we ons hadden geïnstalleerd in het appartement ben ik op stap gegaan met de auto en de fotoapparatuur. In Waalenburg trof ik al een mooie waarneming en wel de kleine plevier met op de achtergrond een tureluur.

Als eerste reed ik naar Waalenburg. Daar scharrelde een kleine plevier en een tureluur op de oever.

De kleine plevier vind ik altijd zo koddig met die gele rand om het oog. Eerst zoomde ik in op de kleine plevier.

… en vervolgens op de tureluur. Even verderop foerageerde nog een tureluur. Kijkend door de lens leek het erop dat deze tureluur wat anders getekend was dan de eerste. Op internet las ik dat er nauwelijks verschil is tussen man en vrouw tureluur; het mannetje is echter zwaarder getekend en donkerder. Dan zou de tureluur op foto 2 en 3 best een mannetje kunnen zijn.

Na een tijdje vond de tureluur het welletjes en stapte op de oever. Ondertussen spreidde hij zijn staart. Dat fenomeen had ik wel eens gezien bij bijvoorbeeld de blauwborst, maar nog niet eerder bij een tureluur.

We verbleven een aantal dagen op Texel. Deze keer betrokken we een appartement aan zee. Het was een hoek-appartement met uitzicht op zee én op de duinen.

Heerlijk om vanuit het appartement zo naar het strand te wandelen.

In de begroeiing voor ons appartement was de zang van vele vogels te horen. Met 10 minuten geluidsopname met de app Merlin scoorde ik: fazant, fitis, grasmus, graspieper, nachtegaal, meeuw, merel, veldleeuwerik, winterkoning, zwartkop,

Een paar soorten heb ik gefotografeerd waarbij ik de braamsluiper pas thuis ontdekte met behulp van Obsidentify. De braamsluiper is, zoals de naam wellicht al doet vermoeden, een vogel die meestal onopgemerkt blijft. De grasmus op foto 2 en 3 was voor mij geen onbekende. En waar kleine vogeltjes zijn te vinden is ook de sperwer in de buurt.

Tijdens ons verblijf waaide de wind uit de goede hoek, daardoor konden we heerlijk beschut op het balkon zitten tot ‘s avonds laat.

Na de fotosessie in de Surhuizemermieden reden we naar de plek waar we de ijsvogel misschien zouden treffen…

We hadden geluk. Binnen een paar minuten kwam de ijsvogel aangevlogen en nam plaats op de tak. Helaas ging ze er vrijwel meteen weer vandoor. Mijn foto’s daarvan zijn niet gelukt. We wachtten op de volgende kans. Even later hoorde ik wel het hoge piepje maar zag geen ijsvogel. Toen ik met de telelens ging speuren vond ik de ijsvogel tussen de begroeiing.

De ijsvogel had daar een mooi plekje uitgekozen. Een decor van bloemetjes kan mij meer bekoren dan een dode tak…

In Nederland herdenken we op 4 mei de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog in Europa en in Zuidoost-Azië. Sinds 1961 herdenken we ook de slachtoffers van oorlogssituaties en vredesoperaties waarbij Nederland betrokken was na de Tweede Wereldoorlog.

Jan en ik waren op weg naar het plas-drasgebied, Surhuizemermieden. Jan had op mijn verzoek de auto in de berm gezet, ik had namelijk weer wat gespot in een weiland. Op hetzelfde moment vloog er een groep vogels over waarbij ik al snel opperde dat het wel eens een vlucht regenwulpen kon zijn. Toen ze langs een bosrand vlogen kon ik er nog net één redelijk foto van maken.

We vervolgden onze weg en stonden even later uit te kijken over het plasdrasland.

Toen we het luchtruim afspeurden naar vliegende weidevogels werden we wederom verrast met een vlucht regenwulpen. Bijzonder en mooi om te zien. Een vlucht regenwulpen ken ik als titel van het boek van Maart ‘t Hart. Tijdens mijn middelbare schooltijd had ik dit boek op de leeslijst staan.

De regenwulp is de kleinere en noordelijkere tegenhanger van de wulp. Hij broedt niet in ons land, maar is een doortrekker in het voor- en najaar. Hij wordt in het voorjaar meer in het binnenland waargenomen dan in het najaar. In het najaar is de kust de beste plek. Regenwulpen hoor je vaak eerder dan dat je ze ziet, het geluid is een karakteristieke triller.

Behalve foeragerende grutto’s in kruidenrijk grasland en grutto’s op een paal kunnen grutto’s in vlucht mij ook zeker bekoren.

Ik vind het altijd een leuke uitdaging om de roepende grutto’s te fotograferen.

Terwijl Jan weer in de auto ging zitten om zijn benen rust te gunnen, bleef ik buiten de auto staan. Op dat moment landde er voor mij een grutto op de weg en eentje in de berm. Het leek erop dat er een geschilletje moest worden uitgevochten. Kort daarna vlogen ze op en landden in het weiland aan de andere kant van de sloot.

In Surhuizemermieden zat een graspieper op een paal. Wellicht was dit zijn vaste stekkie oftewel zijn zangpost. Een paar dagen eerder zat hij daar ook zo vertelde Jan.

Met de auto konden we de graspieper dicht benaderen zonder dat deze wegvloog. Het vogeltje piepte zijn tongetje bijna uit de keel…

We genoten van het uitzicht en het vogelgezang.

Even later landde op de paal rechts achteraan een gele kwikstaart. Het vogeltje gaf ons de tijd voor een uitgebreide fotoserie. Jammer genoeg zat het vogeltje wat ver weg, maar met kroppen kon ik er dit van maken.

We blijven nog een tijdje in het mooie plas-drasgebied, Surhuizemermieden. Tussen de paardenbloemen foerageerde een grutto.

Op internet vond ik deze leuke site van Vogelbescherming voor leerlingen van groep 4 t/m 8 met als thema: Vogels in de klas. Het is te hopen dat we de jeugd op deze manier bewust kunnen maken hoe slecht het met de weidevogels gaat.

Het was me al meerdere keren opgevallen dat de grutto zijn oogleden sluit op het moment dat de vogel zijn snavel in de grond steekt. Het lijkt erop dat de grutto geen knipvlies heeft. Ik heb het voor de zekerheid nagezocht maar kon het niet vinden.

Uiteindelijk heb ik ChatGPT gevraagd of grutto’s een knipvlies hebben. ChatGPT zei van niet. Om het antwoord te verifiëren heb ik ook gevraagd of de ijsvogel een knipvlies heeft. Van de ijsvogel weet ik namelijk zeker dat die wél een knipvlies heeft zoals is te lezen in dit bericht. Volgens ChatGPT heeft de ijsvogel geen knipvlies. Dit bewijst weer eens dat ChatGPT geen betrouwbare bron is…

Vanaf het Weinterper Skar reden Jan en ik door naar Surhuizemermieden. Een favoriet plas-drasgebied waar vele weidevogels zijn te vinden.

Plotseling zag ik vanuit de auto een klein vogeltje op een paal zitten. Toen we stopten vloog het vogeltje weg om vervolgens op een paaltje iets verderop neer te strijken. Het was een roodborsttapuit.

Mijn doel van deze dag was om een grutto op een paal te fotograferen. We reden het plas-drasgebied binnen en daar zagen we al een grutto op een paal. Mooi dat ik ook nog de wegvliegende grutto kon vastleggen.

Vorige week gingen mijn fotomaatje en ik samen op stap. Ons eerste doel was het Weinterper Skar. We gingen kijken of de orchissen daar al in bloei stonden. Dat bleek niet het geval te zijn.

We wandelden wel een klein stukje het Skar in. Met wat kunst en vliegwerk maakte ik een foto van deze moerasplant. Voordat ik de foto maakte vertelde Obsidentify mij dat het de moeraskartelblad was.

Zoals overal was het hier ook nat. Ter ondersteuning had Jan zijn trekstokken meegenomen, toch was hij blij dat hij even kon ontspannen op het Afanja-bankje. Lang duurde de ontspanning niet, want er vloog een ooievaar ons luchtruim binnen en dat moest wel even op de foto.

Toen we weer terugliepen naar de auto zagen we een oranjetipje vliegen. Het vlindertje landde op een paardenbloem. Ondanks dat ik niet het juiste objectief bij me had kon ik er toch één foto van maken. Daarna vloog de vlinder uit beeld. Tijdens het maken van dit bericht realiseerde ik me dat ik nog een paar foto’s van een orantjetipje op een pinksterbloem in het archief had. Deze foto’s maakte ik een paar weken eerder toen Jan en ik de boomkikker fotografeerden.