Deze serie is speciaal voor mijn lieve vriendin die vandaag 60 jaar is geworden. We zijn vriendinnen sinds de eerste klas van het voortgezet onderwijs. De kikker is haar lievelingsdier.

❤️

Tijdens de warmere dagen vorige week was het een drukte van belang in onze vijver. Het is namelijk paartijd voor de bruine kikker. Omdat ik aan het werk was heb ik weinig meegekregen van de orgie, het gespetter en het knorren van de kikkers. Sindsdien ligt er in het midden van de vijver, tussen de beplanting een fikse klont kikkerdril.

Vrijdag heb ik de camera en 150-600 mm zoom op statief gezet en heb ik me verdekt opgesteld bij de vijver. Toen ik naar buiten stapte doken zoals gebruikelijk alle kikkers onder water.

Na een tijdje heel stil staan wachten kwam de ene na de andere kikker weer boven water.

Tijdens de paartijd is het mannetje herkenbaar aan de forser gebouwde voorpoten en de paarborstels op de duimen. Zo kan hij het vrouwtje beter vastpakken. De witte keel van het mannetje heeft tijdens de paartijd een vaagblauwe teint. Vrouwtjes hebben meer roodtinten. 

Kikkermannetjes willen zich onder invloed van de paringsdrang nog wel eens vergissen en pakken alles wat maar op een vrouwtje lijkt, zoals een ander kikkermannetje, een kikker van een andere soort, een pad of een vis. Een triootje komt ook regelmatig voor en soms ontstaat er zelfs een hele kluwen van kikkers. Op internet vond ik deze interessante en leuke site over het paargedrag van de kikkers met bijpassende foto’s.

Tijdens ons verblijf in Rovaniemi nam onze zoon ons mee naar museum Arktikum. Dit was een van de dingen die we volgens hem moesten zien. En hij had gelijk. Onze zoon heeft aan het begin van zijn 5 maanden durend verblijf in Finland een Museumcard gekocht en heeft inmiddels al meerdere musea bezocht.

Het Arktikum is een Fins wetenschappelijk museum en onderzoekscentrum in Rovaniemi. Het wordt gebruikt door twee instanties: het Provinciaal museum van Lapland en het Arctisch Centrum. Dat laatste is een onderzoekscentrum van de universiteit van Lapland. Het meest bijzondere onderdeel van het museum is de 172 meter lange glazen corridor.

In de glazen corridor bevindt zich een galerij van 2 verdiepingen. Aan weerszijden van de galerij bevinden zich de expositieruimtes. Het museum en wetenschapscentrum richt zich op de Arctische regio en de cultuur van het noorden met de volgende onderwerpen:

• natuur: flora en fauna, ecosystemen en astronomie
• mensen en hun cultuur
• wetenschap: klimaatverandering en milieu-impact, geologie en biologie
• verhalen, legendes en tradities
• geschiedenis

Onze zoon is breed geïnteresseerd. Naast de onderwerpen die raakvlakken hebben met zijn studie Ecology and Evolution is hij ook geïnteresseerd in aardrijkskunde, politiek en geschiedenis. Tijdens zijn studie heeft hij een minor gevolgd waardoor hij lesbevoegd is. Nadien heeft hij een half jaar les gegeven aan een hogeschool. Zaken uitleggen en anderen onderwijzen vindt hij leuk. Tijdens onze rondgang gaf hij een spontaan lesje. 😉

In het museum hangen vele foto’s uit vervlogen tijden. Als fotograaf en liefhebber van mooie plaatjes kon ik mijn hart daar ophalen.

In het museum ligt een enorme brok amethist, van ik schat zo’n 80 cm hoog. Bij het maken van dit bericht kwam ik erachter dat de enige actieve amethistmijn van Europa zich in Fins Lapland bevindt. Het is de Lampivaara-amethistmijn en bevindt in nationaal park Pyhä-Luosto.

Voordat we doorgingen naar de expositieruimtes op de volgende verdieping…

… namen we een korte pauze op het verste punt van de glazen galerij. Op de achtergrond ‘loopt’ de bevroren rivier Kemijoki.

Als laatste gingen we naar de expositie over Finland in de Tweede Wereldoorlog. Finland speelde tijdens de Tweede Wereldoorlog een complexe rol, vooral omdat het een buurland is van de Sovjet-Unie.

Finland maakte in die periode drie minioorlogen mee.

Winteroorlog (1939-1940): De Sovjet-Unie viel Finland binnen in november 1939, wat leidde tot de Winteroorlog. Ondanks de grote numerieke overmacht van de Sovjets, voerde Finland een dappere verdedigingsoorlog en behaalde verrassende successen. De strijd eindigde in maart 1940 met het Verdrag van Moskou, waarbij Finland gedwongen werd enkele territoriale concessies te doen, maar zijn onafhankelijkheid behield.

Voortzettingsoorlog (1941-1944): Toen Nazi-Duitsland de Sovjet-Unie binnenviel in juni 1941, zag Finland een kans om zijn verloren grondgebied te heroveren. Finland begon de Voortzettingsoorlog aan de zijde van Duitsland tegen de Sovjets. Ondanks militaire successen leidde de voortzetting van de oorlog tot toenemende internationale isolatie voor Finland. Na een reeks zware nederlagen voor Duitsland en de Sovjet-successen aan het oostfront, nam Finland de beslissing om zich terug te trekken uit de oorlog aan de zijde van Duitsland. In september 1944 sloot Finland een wapenstilstand met de Sovjet-Unie, bekend als het Verdrag van Moskou (1944).

Laplandoorlog: (1944-1945): Na de wapenstilstand met de Sovjets, bleef Finland betrokken bij de strijd tegen Duitse troepen die zich in het noorden van Finland bevonden waarbij Finse troepen Duitse troepen verdreven uit het noorden van Finland. Bij het terugtrekken pasten de Duitse strijdkrachten de tactiek van de verschroeide aarde toe en verwoestten zo grote delen van het land. Meer dan een derde van de steden en dorpen in Noord-Finland werd verwoest, en de provinciale hoofdstad Rovaniemi werd volledig afgebrand. 

Na de indrukwekkende tentoonstelling over de Tweede Wereldoorlog sloten we onze rondgang af bij de kleurrijke klederdracht van de Sami.

Op zaterdag brachten we een bezoek aan het museum Arktikum. Zie Google Maps. Maar voordat we het museum binnengingen nam onze zoon ons eerst mee naar de tuin van het museum wat grenst aan rivier Kemijoki. In deze tuin staan overwegend berkenbomen. Finland is een van de bosrijkste landen van Europa met voornamelijk dennen (53%), sparren (28%) en berken (19%). Dennen en sparren gedijen goed in Finland vanwege de schrale, droge grond. Fins Lapland is echter het gebied van de lage berk.

Via de tuin kwamen wandelden we naar de rivier. Onze zoon wilde graag even glijden van de heuvel af. Bij gebrek aan een sleetje nam hij daarvoor een plastic zak die ik altijd bij mij heb in de fototas.

Op de rivier passeerde ons een langlaufer. Langlaufen is de populairste sport in Finland gevolgd door het ijshockey en het schansspringen. Dat laatste vooral als kijksport op tv.

Terwijl we rondwandelden op het ijs van rivier Kemijoki kwam er een groepje mensen aangelopen. Met een mechanische boor werden er 4 gaten door de ijslaag geboord. Deze mensen gingen ijsvissen. Voor Finnen is dit dé activiteit in het weekend. Het beste ijsvisseizoen is van half februari tot de eerste helft van april.

Wie een reis maakt naar een land doet er goed aan om zich van tevoren te verdiepen in de gewoonten van het gastland. Wij waren van tevoren bijgepraat door onze zoon die daar gedurende 5 maanden woont. Finnen zijn in het algemeen bescheiden, rustig, modern en liberaal. Dat geldt ook voor de gelijkstelling van de seksen zodat machogedrag in de regel veroordeeld wordt. Bovendien wordt in het algemeen het pronken met eigen eigenschappen of prestaties niet graag gezien. Bescheidenheid geldt in Finland inderdaad als een deugd en voor opschepperij of buitensporig pronken bestaat heel weinig tolerantie. De Finnen houden niet van veel opwinding en opdringerigheid.

Voordat ik een foto maakte heb ik de man met gebarentaal eerst om toestemming gevraagd.

Na onze wandeling op de rivier wandelden we terug naar het museum waarvan op de achtergrond de glazen overkapping is te zien. De jeugd kon het niet laten om elkaar nog even te bekogelen met sneeuwballen.

Tijdens onze reis naar Finland verbleven we 5 dagen in Rovaniemi, de hoofdstad van Lapland. We hadden een mooi appartement in een buitenwijk van deze stad. Omdat er geen OV was binnen de stad waren we aangewezen op het gebruik van een taxi of we gingen te voet. Als de sneeuw op de straten gaat smelten en vervolgens weer gaat opvriezen wordt het spiegelglad. De zorgzame kinderen kochten daar zo snel mogelijk spikes voor onder mijn schoenen.

Finland wordt ook wel ‘het land van de duizend meren’ genoemd. In werkelijkheid zijn dit er ruim 188.000 meren. Tijdens een wandeling van 4,5 kilometer vanuit het centrum naar ons appartement kwamen we langs een van die meren. Op de eerste avond kozen we dit meer uit om naar het Noorderlicht te kijken. De Aurora-app voorspelde meerdere keren tijdens ons verblijf dat er kans was op Noorderlicht. We troffen het steeds niet omdat het ‘s avonds en ‘s nachts bewolkt was. We hebben één keer een onbewolkte avond en nacht gehad en toen was er geen Noorderlicht. We hebben al tegen elkaar gezegd dat we nog wel een keer op herhaling gaan…

Rovaniemi is vooral bekend als woonplaats van Santa Claus. Het verhaal over de kerstman en zijn rendieren kun je lezen op deze site. Men kan de kerstman ook daadwerkelijk bezoeken. Voor een slordige 40 euro kan men samen met de kerstman op de foto. Dat had ik er niet voor over. Ik heb wel stiekem een foto gemaakt van die beste man terwijl mijn camera voor mijn buik hing…

In het centrum bevindt zich een plein. Het plein, voorheen bekend als het Sampo-plein, werd in juni 2006 omgedoopt tot Lordi’s Square ter ere van Lordi’s overwinning op het Eurovisie Songfestival in 2006. Op 9 juni 2006 werd op het plein een volksfeest gehouden, waar ook Lordi verscheen. Alle leden van Lordi zijn benoemd tot ereburgers van Rovaniemi. Lordi is een hardrock-heavymetalband. Ze wonnen met nummer Hard Rock hallelujah.

Een van onze lievelingsplekjes was aan de oever van de rivier, Kemijoki. Zie Google Maps. Dit gedeelte van de rivier was niet geheel bevroren. Dat was wel bijzonder, want pakweg 50 meter verderop lag een laag ijs van 30 cm. Dat was ook het gedeelte waar onze tocht startte met de sneeuwscooter over de rivier.

Tot slot nog een mini filmpje wat ik maakte met de telefoon.

https://videopress.com/v/MIizEdyQ?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

We zijn weer terug van onze reis naar Fins Lapland. We verbleven in Rovaniemi. Terwijl in ons land de natuur losbarst neem ik jullie nog een aantal keren mee naar het arctische Lapland. Hoewel van arctische omstandigheden niet echt sprake was, bij een temperatuur rond het vriespunt kon de thermokleding veelal in de koffer blijven. We keken hier uit over de rivier Kemijoki. Zie Google Maps. Kemijoki is de langste rivier van Finland.

Op de tweede dag van ons verblijf maakten we een excursie naar een rendierfarm. Dergelijke excursies zijn overigens perfect geregeld. Wij boekten onze tocht bij Lapland Safaris in Rovaniemi. In het hoofdgebouw van Lapland Safaris werden we voorzien van een overall, oversokken, laarzen, muts, sjaal en wanten. In een luxe touringcar werden we naar de farm gereden.

De rendierfarms worden gerund door de Sami. De Sami (of Samen) zijn de inheemse bewoners van Lapland (Sápmi). Je kunt er meer over lezen op deze site. Rendieren werden gebruikt als belangrijkste vervoermiddel door de lokale bevolking. Behalve voor vervoer zijn de rendieren ook belangrijk voor voedsel, warme kleding en gereedschap.

In Lapland leven 200.000 rendieren en 185.000 mensen. Alle rendieren behoren tot een boer en ze zijn allemaal voorzien van een GPS tracker. De dieren lopen in het wild rond. Met name de mannetjes rendieren worden gevangen voor op de rendierenfarm, dat komt omdat deze kunnen leren om de slede te trekken. Het opleiden tot trek-rendier duurt vijf winters. In de andere seizoenen lopen ze vrij rond in de natuur. Al jong worden ze met een touw aan een boom gebonden om te wennen aan het touw.

In een lange stoet gleden we door het bos. De gids voorop met achter haar de leider van de groep. Ieder rendier was vastgebonden aan de slee voor hem. Zoon en dochter zaten in de slee voor mij. Ik zat samen met een allervriendelijkste vrouw uit een (wellicht) Aziatisch land in de slee. Helaas was ze de Engelse taal niet machtig en moesten we het doen met glimlachen en gebaren. Het rendier probeerde ons in te halen wat leidde tot spannende taferelen vanwege het enorme gewei. De rendier is overigens de enige hertensoort waarbij zowel de mannetjes als de vrouwtjes geweien dragen.

Halverwege de tocht stopten we bij een een Sami-tent. Wij kregen een rendier aangewezen die we op de rug mochten aaien. Terwijl wij druk waren met het aaien en de fotosessie maakte onze gids in de tent een vuurtje en warmde het drinken op. We konden kiezen uit hete thee, koffie of hot berry juice. Blackberry juice, warm of koud wordt daar veel gedronken. Onder het genot van het warme drankje vertelde ze ons alles over de rendieren en beantwoorde ze onze vragen. Doordat onze kinderen vloeiend Engels spreken was er de meeste interactie tussen hen en de gids.

In de huidige tijd hebben rendieren het moeilijk in het wild. De rendieren leven in principe van het mos en gras wat aan de naaldbomen groeit. Echter groeit dat alleen maar aan de bomen die tenminste 150 jaar oud zijn! En die zijn er nog maar weinig, vanwege de houtkap. Een ander opkomend probleem is dat het niet koud genoeg is in het begin van het winterseizoen. Doordat sneeuw smelt en weer bevriest komt op de graslanden een laag ijs te staan. Rendieren kunnen wel door sneeuw grazen maar komen niet door het ijs heen. Om deze redenen worden de dieren tegenwoordig bijgevoerd. Na de prachtige tocht mochten wij ze voorzien van een gedroogd blaadje.

Terwijl de anderen nog aan het voeren waren ging ik bij de voorraadschuur enkele foto’s maken. Er hing een vers rendiervacht aan de schuur te drogen. In heel Lapland kunnen maximaal 200.000 rendieren leven. Wanneer er meer dieren zijn, sterven ze van de honger. Ieder jaar worden 120.000 rendieren geboren, een aantal worden door wolven, beren, lynxen en vossen opgegeten en het overschot wordt geslacht. Elke boer dient een evenredig deel aan te leveren voor de slacht.

En zo was er een einde gekomen aan een bijzondere en mooie tocht.

Het is weer gezellig in de buitengebieden. De zang van de kieviten is is volop te horen.

De kieviten buitelen om elkaar heen.

Ze maken elkaar het hof. Een kievit wipte steeds het kontje omhoog. Kortom, de kieviten hebben lentekriebels.

Het eerste kievitsei in Nederland is gevonden in Beuningen.

Het heeft er alle schijn van dat deze kievit ook ergens op zit te broeden…

In de haven van Vollenhove ligt een tweemaster genaamd Zwadde.

Het schip is gebouwd in 1897. Het fotograferen van deze mooie tweemaster was een bijvangst, want ik was daar voor het fotograferen van een ander onderwerp.

Ik had namelijk in de digitale krant gelezen dat er problemen waren met een kademuur in de haven van Vollenhove.

Het was men opgevallen dat de historische kademuur naar voren begon te hangen. Een inspectiebureau deed nader onderzoek en hieruit bleek inderdaad dat de muur niet meer stabiel is. De kademuur is nu tijdelijk verstevigd door er vele big bags met zand tegenaan te plaatsen.

Na de zomer wordt gestart met het herstellen van deze kademuur. De muur wordt dan tot de oude fundering afgebroken en weer opgebouwd.

We blijven nog even in de wereld van de rietsnijders. Rijdend tussen Sint Jansklooster en de Blauwe Hand zag ik onderweg rietsnijders met een rupsmaaier aan het werk. Ik stopte om een fotoserie te maken.

Het voordeel van deze manier van maaien is dat er gemaaid kan worden op kletsnatte percelen. Daarnaast is het een groot voordeel dat het afval meteen wordt meegenomen en dat het niet wordt verbrand in de natuur. Het afval kan hergebruikt worden. Of deze mannen dat ook doen ben ik vergeten te vragen.

De bak was vol. De mannen moesten een drukke weg oversteken om hun vracht te lossen.

Voordat de bak wordt geleegd worden er banden gespannen om de bosjes riet. Onder het riet zitten gleuven waar de banden doorheen worden getrokken. Als alle drie de banden zijn bevestigd en zijn strak getrokken worden de stalen buizen aan de achterkant er uitgeslagen. De baal met riet wordt eruit gekiept.

Als het rietperceel is gemaaid worden de balen naar de thuisbasis vervoerd. Daar wordt de ruigte (afval) uit het riet gekamd. Vervolgens wordt het riet opgebonden tot handzame rietbossen.

Na de gezamenlijke lunch in het rietland zijn mijn zus, mijn nichtje en haar kinderen vertrokken. Voor Rhena die al niet zo jong meer is, betekende dat rust. Of toch juist niet en was ze op zoek naar de kinderen…

Na het maaien van het grote oppervlakte was het tijd voor de randen. Het is spannend om zo dicht langs het water te maaien. Ik bleef nog wat langer om een fotoserie te maken van dit hachelijk avontuur. Voor deze klus werd de kleinste en lichtste machine gebruikt. De oom van Klaas Jan bediende de machine. Voor het contragewicht trok Klaas Jan aan de opvangbak. Bij het zien van deze beelden hoef ik jullie er vast niet meer van te overtuigen dat dit zwaar werk is.

Samen met onze dochter en zoon ben ik in Fins Lapland. Onze zoon woont 5 maanden in Helsinki voor zijn studie. Vanuit Helsinki vlogen we met z’n drieën door naar Rovaniemi. Mijn man is om diverse redeneren niet mee. Ik kon dus onbezorgd alles van thuis loslaten.

Het is overigens de eerste keer dat ik een bericht maak voor mijn weblog op mijn telefoon. De foto’s zijn gemaakt met de iPhone van dochterlief.

De straten en stoepen zijn bedekt met een laag gesmolten en weer opgevroren sneeuw. Spiegelglad dus. In Finland strooit men kiezelsteentjes om de gladheid te bestrijden. Als in april de sneeuw definitief is gesmolten worden alle kiezelsteentjes weer opgeveegd en opgeslagen voor het volgende jaar.

Even buiten Rovaniemi maakten we een rendiertocht.

Het was een mooie en indrukwekkende belevenis.

Tijdens de tocht maakte ik een filmpje. Dat is dus ook voor het eerst dat ik deze vanaf de telefoon hier plaats.

https://videopress.com/v/BVwSZj24?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true