Op een mooie dag zette ik een ekster in het zonnetje.

Een ekster moet natuurlijk ook eten, maar het nadeel is dat deze zoveel tegelijk wegkaapt. Daar hadden een heleboel kleine vogeltjes lange tijd plezier van kunnen hebben.

Een groepje kraaien scharrelde op het gras in de voortuin. Wat daar viel te halen is me niet duidelijk geworden. Op die plek strooi ik namelijk geen vogelzaad.

Eksters en kraaien staan niet op mijn lijstje met favoriete vogels, maar een portretje ervan is nooit weg.

Na de eerste fotoserie van het schaatsplezier reed ik door naar de volgende plek waar werd geschaatst. Ook daar was het gezellig.

De gezelligheid werd vergroot door een paar ondernemende mannen die koek en zopie aan de man brachten en waar je ook nog de schaatsen kon laten slijpen.

Een paar waaghalzen gingen wat verder dan verstandig was. Onder het bruggetje lag helemaal geen ijs. Ze vonden zelf ook al snel dat het niet verantwoord was en keerden al snel weerom.

Tot zover eerst het schaatsfestijn. Nu hopen op een volgende vorstperiode.

Schaatsplezier en dat is het. Schaatsen op natuurijs doet wat met mensen. Het is een koorts wat je niet kunt onderdrukken met Paracetamol. Mensen hebben contact met elkaar. Ze maken een praatje, ze vragen elkaar om advies en ze lenen elkaars stoel…

Dankzij de telefoon wordt dit plezier direct gedeeld op social media. Dat heeft een zuigende werking. De rij auto’s groeide gestaag.

Afgelopen week hadden we een serieus wintertje. Jammer dat het maar zo kort was. Op donderdagochtend kon ik een paar uur vrij nemen om een fotoserie te maken van schaatsers voordat de dooi zijn intrede zou doen. Daarvoor reed ik naar De Weerribben. Ik was niet de eerste…

Op en rond het ijs was het een gezellige drukte. Sommige schaatsers deden voorzichtig hun eerste slagen, anderen gingen voortvarend te werk. Dat zijn de schaatsers die wekelijks op de kunstijsbaan in Thialf schaatsen.

Een groep zwanen vlogen meerdere keren over naarstig op zoek naar open water. Normaal gesproken zijn deze trekgaten hun territorium.

Twee mannen stonden naast hun auto zich uit te kleden. Ze waren door het ijs gezakt. Ze waren er tot hun borst ingegaan. Het was gelukkig goed afgelopen en ze konden de lol er wel van inzien. Het was wel meteen het einde van hun schaatspret.

Wordt vervolgd.

Ik was van plan om vandaag de eerste serie van het schaatsen in de Weerribben te laten zien. Die foto’s moet ik echter nog bewerken. Na een dag klussen bij mijn tantezegger vind ik het eigenlijk wel best en vlei ik mij gedoucht en in ochtendjas op de bank.

Ik publiceer daarom vandaag de serie die ik al langere tijd klaar had staan. Deze fotoserie is gemaakt bij de sluis in Blokzijl. Ik begon net met fotograferen bij de sluis toen er een man naar mij toe kwam. Hij vertelde dat er een bijzonder transport de sluis zou passeren…

Er moesten een aantal duwbakken door de sluis. De man vertelde dat de doorgang van de sluis 7 meter is en dat de duwbakken 6 meter breed zijn. Precisiewerk dus. Een sleepboot duwde de bak in de sluis en voer vervolgens weer achteruit om de volgende te halen. De sluisdeuren sloten zich achter de duwbak.

Na het opschutten gingen de sluisdeuren open waar een andere sleepboot wachtte om de duwbak uit de sluis te slepen. Vervolgens werd de combinatie buiten de Kolk gevaren. Op de laatste foto is de oude sluis te zien. Dat is de oude sluis waar de koopmansvrouw staat te zwaaien. Zie dit bericht op mijn weblog.

De duwbak werd buiten Blokzijl afgemeerd. Zie Google Maps. Daarna voer de sleepboot weer terug naar de sluis om de volgende duwbak te halen. De verantwoordelijke directeur stond toe te kijken hoe het proces verliep. Hij vroeg mij om de foto’s op te sturen en dat heb ik in dezelfde week nog geregeld. Hij schreef dat hij er blij mee was. 😉

Na de fotosessie bij Smalle Ee reden we naar It Eilân bij Goeingahuizen. Zie Google Maps.

It Eilân is een van de retentiepolders wat in deze periode van hoog water onder water is gezet. Vanaf de dijk hadden we een mooi weids uitzicht over de wateren. Het laagje ijs afgewisseld met windwakken gaf een extra dimensie aan het geheel. Het weer werkte goed mee. We genoten van de plukken blauwe lucht en de wolkenstraten.

In goed overleg hebben we geen lange wandeling over de dijk gemaakt. Het was sowieso opletten geblazen want de dijk zat vol met gaten en gangen die gemaakt zijn door woelmuizen. De woelmuis is de grootste vijand van de dijken. Tegen het riet zat een smient in afzondering. Een bijzonder gezicht. Toen we weer op de voetgangersbrug liepen richting de auto landde een aalscholver op een dukdalf. Deze bleef zowaar even zitten voor een fotosessie.

Na deze mooie uitstap reden we richting de warme kachel, de koffie de heerlijke kruidkoek door Aafje gebakken.

Afgelopen week stond er een uitstapje gepland samen met mijn fotomaatje, Jan. We waren het er al snel over eens dat we langs een paar ondergelopen retentiepolders zouden gaan kijken. Als eerste reden we naar Smalle Ee. Zie Google Maps.

Je zou haast denken dat ik de afgelopen weken genoeg hoog water had gezien en gefotografeerd. Deze keer was het anders. In deze dagen had de vorst hier en daar een laagje ijs gevormd.

Tot een gladde schaatsvloer gaat het niet komen, maar toch. De bewolking werd steeds dunner en er kwam meer blauw aan de lucht. Het zonnetje gaf het riet een goudgele gloed.

Na de lange fotosessie bij de vissende grote zilverreiger vond ik het tijd om huiswaarts te keren. Vogelkijkhut, de Twitterhut lag daarbij op de route en maakte daar nog wel een stop. Voor de oeverzwaluwwand stond een grote zilverreiger in het water. Deze vertoonde niet veel activiteit behalve dan wat stappen van links naar rechts en van rechts naar links.

Het viel mij op dat de onderste rij gaten waren afgesloten. Dat had ik nog niet eerder gezien. Ik kon op internet ook niet goed de reden vinden hiervan. Op een site kwam ik tegen dat de gaten na het broedseizoen weer worden opgevuld met zand en dan worden afgesloten. Waarom dat dan alleen de onderste twee rijden zijn is me niet duidelijk. De groene letters van het gedicht in combinatie met de rode doppen gaf wel een grappige weerspiegeling.

Op deze oeverzwaluwwand is een gedicht geplaatst wat geschreven is door Heleen Bosma.

vederlicht is onze ziel

van dons en zijdezacht

wij zijn een stipje in het zwerk

een knipoog naar de zwaartekracht

Na de korte fotosessie bij de Twitterhut reed ik verder over de Ingenieur Luteijnweg. Daar vloog een roofvogel voor de auto langs. De roofvogel vloog langere tijd over het weiland aan de linkerkant van mijn auto. Met de 150 – 600 mm maakte ik onderstaande fotoserie. Wat ik toen al vermoedde werd bevestigd op internet, het was een blauwe kiekendief. De blauwe kiekendief vloog net wat te ver weg voor mooi, maar met wat kroppen heb ik onderstaande serie er uit kunnen slepen.

Op 1 december liet ik op mijn weblog een fotoserie en een filmpje zien van een grote zilverreiger die aan het vissen was in De Weerribben. Afgelopen zondag kwam ik wederom langs dat punt en zowaar de zilverreiger stond daar weer te vissen. Deze keer had ik de 150-600 mm zoom bij me. Vanuit de auto maakte ik onderstaande foto’s.

Ik moest deze keer veel geduld hebben want de zilverreiger moest heel wat meters maken voordat hij beet had. Op de linker foto heeft de reiger een voorn gevangen. De vangst op de rechter foto lijkt me een rivierkreeftje

De zilverreiger was aangekomen bij het einde van de brede sloot. Zie Google Maps. Hier keerde hij om en struinde de oever af in omgekeerde richting. In een modderig gedeelte ving hij een kikker. Eindelijk.

Dat het een heel gedoe is om een kikker door het keelgat te krijgen heb ik laten zien in dit filmpje. Maar ook in de fotoserie was dit goed terug te zien. De kikker werd voortdurende nat gemaakt en van positie gewijzigd. Hieronder heb ik een kleine compilatie geplaatst.

De grote zilverreiger is een majestueuze verschijning. Zijn altijd witter dan wit verenkleed glanst in het zonlicht. De zilverreiger beweegt zich gracieus door het ondiepe water. Met statige stappen en een sierlijke houding lijkt het bijna alsof hij danst. Voor mij overtreft dit de Zwanendans.

Gisteravond is er bij ons sneeuw gevallen. Veel was het niet, maar het is genoeg om een winters aanblik te geven. Vanochtend had ik eerst andere verplichtingen, maar rond het middaguur ben ik in de auto gestapt om een fotoserie te maken van het licht besneeuwde landschap.