De hele dag fotograferen is geen uitzondering, want het is tenslotte mijn grote hobby. Rond 10 uur maakte ik de eerste foto even buiten Ossenzijl.

Kletsnatte landerijen met een grote groep kieviten.

Bovenstaande foto’s maakte ik op weg naar de Orchideeën Hoeve in Luttelgeest. In de Orchideeën Hoeve in ‘WinterDroom’ heb ik mij vervolgens drie uren uitstekend vermaakt.

Nadien heb ik nog een rondwandeling gemaakt door Blokzijl. Daar zag ik voor het eerst het borstbeeld van prins Maurits van Oranje.

Mijn laatste foto vandaag maakte ik om 16 uur nabij buurtschap Muggenbeet. Ik had mijn man gewaarschuwd dat ik heel lang weg zou blijven, maar zo lang had hij niet gedacht. Ik ook niet. 😉

De komende tijd zal ik op mijn weblog fotoseries laten zien die ik vandaag maakte.

Al een aantal dagen zat er een lieveheersbeestje aan de buitenkant van het raam. Vanwege het donkere weer en de vele regen had ik er nog geen foto’s van kunnen maken. Vandaag rond het middaguur brak de bewolking open. Vanuit de woonkamer zag ik dat het lieveheersbeestje behangen was met regendruppels. Dat leek mij het juiste moment om met de macrolens naar buiten te gaan.

Even later brak er zelfs een zonnetje door. Het lieveheersbeestje werd door een zijraam, vanuit de woonkamer beschenen. Het witte vlak op de achtergrond is bloem van een kamerplant.

De weerspiegeling laat zien dat het HR ++ glas is. Het was mooi meegenomen dat ik de ramen onlangs nog van binnen en van buiten heb gewassen.

In deze serie liet ik zien hoe een roodborst zich heer en meester voelde over de voedertafel en een koolmees wegjoeg. Even later probeerde de roodborst dat ook bij de huismussen. Vol vuur stoof de roodborst op de mussen af.

De mussen keken de roodborst aan, maar ze gingen niet opzij. De roodborst deed nog een stap naar voren, maar ook dat maakte geen indruk.

In het samenzijn is er een wisselwerking. Dit zie je in de dierenwereld maar ook bij mensen. De ene gedraagt zich dominant wat meestal tot gevolg heeft dat de ander zich onderdanig gaat opstellen.

Maar als de ander tegengas geeft en zich niet laat wegzetten dan zal de overheersende een toontje lager gaan zingen…

Wat zou het toch mooi zijn als we in harmonie kunnen samenleven en dat de één zich niet boven de ander stelt…

Met de fotogroep gingen we naar ´Urk in Wintersferen´. Het was die dag slecht weer. Op de heenreis hadden we nog flinke regenbuien met soms wat natte sneeuw. Ook al hing er een dreigende lucht, tijdens onze wandeling hielden we het droog.

Het thema was dit jaar, Urk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het centrum van Urk was veranderd in een toneel van bezetting, onderdrukking, razzia, verzet, onderduiking en bevrijding.

In de haven trof ik deze twee leuke dames die wel wilden poseren.

De dreigende lucht boven de haven en het IJsselmeer was een foto waard.

In de besloten gemeenschap kwam men graag bij elkaar. Men at gezamenlijk. Men was met elkaar aan het handwerken. Er werden netten geboet. Er werd heimelijk geluisterd naar Radio Oranje. Een Duitse soldaat komt polshoogte nemen, als dat maar goed gaat.

Buiten het dorp was een vliegtuig neergestort. De gewonde piloot werd van het ene naar het andere onderduikadres gebracht. Een van de schuilplaatsen was onder de bedstee. Ook zat er een onderduiker achter de pakjes hooi op de hooizolder. In de straten drommen angstige kinderen samen terwijl de Duitsers bezig zijn met een razzia.

Op een zolderkamer werd door de ondergrondse berichten geschreven en verstopt in broden. De broden werden bezorgd bij de smid…

Op Urk wonen veel mensen die het protestantse geloof aanhangen. Er zijn op Urk dan ook vele kerken. Een van de kerken is de Bethelkerk. Ik nam een kijkje binnen in de Bethelkerk. De rest van de groep was ik al fotograferend kwijt geraakt. Gelukkig is er de mobiele telefoon waardoor we elkaar weer snel konden treffen.

Aan het einde van onze rondwandeling door Urk kwamen we wederom langs de Bethelkerk. In de buitengevel zit een glas-in-lood raam wat in het donker goed opvalt. Dit raam, wat geplaatst is in 2005, is gemaakt door Geert Weerstand uit Urk. Het stelt Jezus voor, die na Zijn opstanding bij het meer zit, terwijl Petrus naar hem toeloopt. Zie deze site

Gisteren liet ik hier een fotoserie zien van een roodborst die in alle rust op de voedertafel stond. Het is een mooi vogeltje om te zien. Je zou het vogeltje het predicaat, schattig kunnen geven. Maar dat het vogeltje niet altijd zo schattig gedrag vertoont dat bewijst onderstaande serie. Een koolmees dacht een hapje te kunnen mee-eten op de voedertafel, maar hij had buiten de waard gerekend…

De roodborst vertoonde territoriaal gedrag en verjoeg de koolmees. En dat ging er heftig aan toe…

Op een ochtend hadden we eindelijk zonnig weer. Onze voedertafel werd voor een deel beschenen door de zonnestralen. Vanuit de woonkamer maakte ik deze fotoserie.

Deze roodborst bleef langere tijd op de voedertafel staan. Niet omdat hij niet kon kiezen, niet omdat hij graag op de foto wilde, nee het had een andere reden.

Maar daarover een volgende keer….

Van de mooie luchten aan de Hoogeweg reed ik door naar de Wetering. Ook daar werd ik getrakteerd op een prachtige lucht.

Daar zette ik de auto aan de kant van de weg. Zie Google Maps. Ik moest een eindje wandelen voor een mooi uitzicht over de plas.

Weer terug in de auto reed ik 100 meter verder. Daar zag ik een grote zilverreiger langs de oever foerageren. Toen ik de auto aan de kant van de weg parkeerde ging de zilverreiger wonderwel door met het zoeken naar voedsel. Zelfs toen er een bewoonster met een hondje aankwam waar ik een praatje mee maakte, bleef de zilverreiger rustig zijn gang gaan.

Ik heb er een aantal filmpjes van gemaakt en deze aaneengesmeed tot een filmpje van ruim 4 minuten. Daarop is te zien dat een visje makkelijker is weg te werken dan een kikker…

Vorige week dinsdag was er nachtvorst en voor de volgende ochtend mist voorspeld. Alle reden om vroeg op pad te gaan. Ik koos voor De Weerribben. Zie Google Maps. De eerste foto was van molen De Wicher.

Nadien reed ik iedere keer een klein stukje verder en maakte weer een foto. Het was genieten.

Na onze fotosessie in de tuinen van de voormalige Tuinbouwschool reden we verder Drenthe in. Even buiten Vledder vonden we een parkeerplaats waar we onze meegebrachte broodjes nuttigden. Vanuit de auto meende ik in de verte een boomklever te zien. Toen ik zover was dat ik met de camera achter de auto stond opgesteld was de boomklever gevlogen. Het volgende moment kon ik wel een grote bonte specht fotograferen.

Ik stond nog naast de auto toen ik een eekhoorntje zag scharrelen in de bosschage. Het lukt me om er één acceptabele foto van te maken.

Het volgende moment streek er een gaai neer op het gras ver bij ons vandaan. De gaai had een noot te pakken. Gewapend met de camera en 600 mm zoom wilde ik dichterbij de gaai komen, maar helaas kwam er net op dat moment een fietser langs. Weg was de gaai. Met hulp van wat kroppen is het toch een aardige serie geworden.

Vanaf Vledder reden we door naar de omgeving van Doldersum. Via kleine binnenwegen reden we door het mooie Drentse landschap. Waar we precies gestopt zijn kan ik zelfs niet meer terugvinden op Google Maps. 😉

De auto parkeerde ik op een dam voor het hek. Ik had namelijk vanuit rijdende auto grote grazers in het landschap zien staan. Dit moesten we wel even vastleggen. Waarschijnlijk waren dit Heckrunderen. De kleine had nog wel iets liefelijks, maar bij het zien van die grote was ik blij dat hij achter het hek stond. Als kers op de taart kwamen er drie amazones met hun paarden aangedraafd. Ik vind dat altijd een mooi gezicht…

De laatste fotosessie van die dag maakten mijn fotomaatje en ik bij de protestantse kerk in Wapserveen. Onze foto´s komen sterk overeen en daarom verwijs ik naar zijn bericht met de mooie fotoserie.

We wandelen verder in de tuin van de Tuinbouwschool in Frederiksoord. We kwamen uit bij een vervallen kas.

We gluurden naar binnen. Ik maakte een foto door het kozijn. Toen ik de deurklink probeerde bleek de deur gewoon open te zijn. Met enige aarzeling stapten we over de drempel…

Wat we daar zagen overtrof alle verwachtingen. We waren in een overdekte wildernis beland. Alle hoeken legden we vast en vanuit alle hoeken fotografeerden we de teloorgang. Hieronder plaatste ik een greep uit die serie.

Nadat we behoedzaam de deur van de kleine kas achter ons hadden gesloten wandelden we verder door de tuin. We kwamen bij de volgende kas. Deze was vele malen groter én de deur stond open. Dit vroeg om een nadere verkenning…

We dwaalden van de ene kas naar de andere. Jan heeft op zijn weblog meerdere prachtige series in woord en beeld laten zien. Ik heb ze samengevoegd in één serie. Soms moesten we ons ontworstelen aan de bramenstruiken, alsof ze ons voor altijd wilden omarmen…

Na onze fotosessie in de kassen stapten we aan de noordoostkant weer naar buiten. Zie Google Maps. We liepen om de kassen heen, terug naar de ingang van de Tuinen.

Vanaf Frederiksoord reden we door naar Vledder. Daarover een volgende keer.