Op dag 6 maakte ik nogmaals een wandeling bij de Horstmeertjes. Deze keer was ik alleen.
Ik stond boven op de duin te kijken naar de windveren boven de veerhaven toen er een bruine kiekendief laag langs kwam zeilen.
Tijdens mijn wandeling trof ik een blauwtje, een grasmus, een rietzanger, een graspieper, een blauwborst, nog een grasmus, een fitis? en een kneu.
Ik keek vaak naar boven en genoot van de mooie wolkenluchten.
Boven de Waddendijk op Texel hadden de wolken een mooi patroon gevormd. Texel is bekend om de Texelse schapen. Een schaap en een lammetje mogen dus niet ontbreken in deze fotoserie over onze vakantie op Texel.
Binnendijks stond een grutto te foerageren. Het foerageren werd zo nu en dan onderbroken voor een korte poetsbeurt.
Aan de overkant van het water werd een scholekster mij gewaar en begon alarm te slaan. Dat was voor de grutto het moment om op de wieken te gaan.
Toen ik weer in de auto wilde stappen viel mijn oog op wel een heel bijzonder patroon in de lucht. Ik denk dat dit een grapje van een piloot was.
Vanaf de Waddendijk op Texel had ik een mooi uitzicht op de Waddenzee waar twee vissersboten uit Yerseke en Zierikzee aan het vissen waren.
Toen ik weer bij de auto binnendijks kwam zag ik in de verte bergeenden met jongen zwemmen. Vorig jaar trof ik meerdere bergeenden met jongen, maar toen waren we drie weken later in de tijd. Op dag 6 van deze vakantie had ik dan eindelijk geluk en kon ik ‘mijn’ eerste jongen bewonderen.
Ik ben voorzichtig hun kant opgelopen om ze niet te verstoren. De sterke zoomfunctie van de bridgecamera deed de rest.
Op dag 5 van onze vakantie op Texel maakten mijn man en ik een wandeling door De Muy.
Tijdens het broedseizoen zijn grote delen van De Muy niet toegankelijk, maar er bleef nog genoeg over om te verkennen. Wij verkenden het gebied te voet. Maar ook per fiets of per of e-scooter kun je het gebied doorkruisen.
Kenmerkend aan dit gebied zijn de grote plassen die gevuld zijn met een ontelbaar aantal kwakende kikkers. Onderstaande foto heb ik genomen vanaf grote afstand.
Toen ik dichterbij kwam verdwenen ze allemaal onder water. Ze voelden de trilling dat werd veroorzaakt door het lopen. Na een tijdje wachten kwamen ze één voor één weer boven. Tijdens de paartijd zijn ze minder schuw. De kikkers moeten sowieso weer naar boven om adem te halen en in de paartijd hebben de kikkers een extra drive om hun paring te vervolgen. Het zijn alleen de mannetjes die kwaken. Ze doen dit om vrouwtjes te lokken. Hoe groter de kwaakblaas, hoe harder het kwaken klinkt.
Op de vierde dag in onze vakantie op Texel werd ik getipt door de familieleden dat ze leuke, snelle vogeltjes hadden gezien op strand bij Jan Ayeslag. De familieleden waren Jan Ayeslag gepasseerd tijdens hun wandelmissie, in 3 dagen wandelen van de vuurtoren tot en met de veerhaven. Nog dezelfde avond ging ik alleen naar het strand. Ik wilde ze wel met eigen ogen zien. Het was heerlijk rustig op het strand.
Ik maakte een aantal overzichtsfoto’s. Het was opkomend water. Ik stond op een zandbank te fotograferen en dreigde ongemerkt ingesloten te worden door het water. Gelukkig had ik laarzen aan en kon ik met droge voeten het strand bereiken.
Ingezoomd op een kleinood.
De leuke snelle vogeltjes waar ik voor kwam had ik nog niet gezien. Wel stond er een visdiefje op het strand.
Wordt vervolgd.
Nu nog snel even het bericht opnieuw maken en publiceren. De tekst zal minder uitgebreid zijn…
Het mooiste stukje natuur op Texel vind ik het gebied nabij de Horstmeertjes. Samen met onze zoon maakte ik daar een wandeling.
In de buurt van dit uitkijkpunt hoorden we de nachtegaal. Met bewondering hebben we daar een tijd staan luisteren. De nachtegaal houdt zich het liefst op in dicht struikgewas. Hoe we ook speurden we hebben de vogel niet gezien.
Vanaf het uitkijkpunt zicht op het kerkje van Den Hoorn.
Tijdens de wandeling verder naar het zuiden hadden we mooie doorkijkjes op een van de twee meren. Het was wat bewolkt, maar met een temperatuur rond de 20 graden hadden we perfect wandelweer.
Door vogelaar werden we getipt waar we geheid de blauwborst zouden vinden. Dat was in dit moerassig gebied.
We moesten nog wel even doorwandelen en geduld hebben, maar we hebben de blauwborst gezien en vastgelegd.
Na de mooie ontmoeting met de blauwborst besloten we om de route om het meer te nemen. Al snel stuitten we op een probleem, door het hoge water stond het pad onder water. We hadden de grootste lol om het ‘geschikte’ schoeisel van onze zoon. De rest van de tocht werd het dus ‘een natte voeten tocht’. Overigens gold dat ook voor mij, want ook voor mijn waterdichte wandelschoenen stond het water te hoog.
De wandeling om het meer was een goede keuze, het was een verrassend mooie wandeling.
Op onze tweede vakantiedag op Texel ging ik tijdens eb naar het Wad.
In de verte liepen langs de vloedlijn een groepje steltlopers te foerageren.
Toen ik inzoomde zag ik dat het een groepje rosse grutto was. De rosse grutto is compacter en zwaarder gebouwd dan de gewone grutto. Tevens heeft de rosse grutto kortere poten.
Het vrouwtje is in zomerkleed veel bleker gekleurd en heeft ook een langere snavel dan het mannetje. De soort is alleen doortrekker en wintergast in Nederland. Een echte wadvogel; je vindt daarom de grootste aantallen rosse grutto’s in de Waddenzee. Het zijn sterke vliegers die in één keer lange afstanden kunnen afleggen.
Hebbes, een lekkere dikke pier.
Ik heb er ook een filmpje van gemaakt.
Vandaag neem ik jullie weer mee naar de Waddendijk op Texel.
Scholeksters zijn op Texel luid en duidelijk vertegenwoordigd. Het lijkt soms net alsof ze andere vogels waarschuwen als er gevaar dreigt. Daarnaast doen ze er alles aan om mensen af te leiden… Ze liepen regelmatig op straat alsof ze verkeersregelaars waren. Hoewel ik niet hard reed moest ik toch een aantal keren op de rem.
Op een dag fietste ik langs de dijk. Ik stapte af om enkele foto’s te maken van twee scholeksters. Ze waren daar niet echt van gediend en deden er alles aan om mij af te leiden.
Al snel werd me duidelijk waarom ze zo’n drukte hadden en niet blij waren met mijn verschijning. Aan de kant van de weg liep een jong. Gezien het lawaai van de ouden denk ik dat het jong dringend werd verzocht om weg te wezen. Het jong had de boodschap begrepen en verdween in het hoge gras.
Zo, missie geslaagd. De ouden kon weer opgelucht ademhalen en de rust keerde weer.
Tijdens onze vakantie op Texel verbleven we in een vakantiewoning op pakweg 100 meter vanaf de Waddenzee. Meerdere keren per dag maakte ik dan ook met de camera een tochtje langs de Waddendijk. De ene keer was dat buitendijks, maar meestal was ik binnendijks te vinden. In en langs de ondiepe plassen was altijd wel wat te zien, zoals deze kievit die op zoek was naar voedsel.
De landbouwgrond aan de oostkant wordt regelmatig onderbroken door aangelegde natuurgebieden. Op zo’n aangelegd eilandje zag ik een ‘klein bolletje’ rondscharrelen. Met hulp van de verrekijker en de vogelgids ontdekte ik dat het een bontbekplevier was. Het pleviertje was lastig te fotograferen. Behalve dat ik maximaal moest inzoomen kwam de bovenkant van dit steltlopertje overeen met de vegetatie van de foerageerplaats.
De bontbekplevier staat op de rode lijst als kwetsbaar.
Gisteren zijn we teruggekomen van een week vakantie op Texel. Het weer was goed, het gezelschap was goed, kortom het was een heerlijke vakantie.
De komende tijd zal ik hier series laten zien die gemaakt zijn op Texel. Vandaag open ik met de kluut. De kluut broedt vrijwel overal in het Waddengebied, vooral in ondiepe brakke plasjes binnendijks. Deze gracieuze steltloper beweegt zijn snavel met een zijwaartse maaiende beweging door het slib. Zodra een kluut een ongewerveld diertje als een garnaaltje tussen zijn snavel voelt, klapt hij zijn snavel dicht. Vanwege het natte voorjaar zijn de plasjes wat dieper geworden dan normaal. Deze kluut moest daarom kopje onder.
Een kluut in vlucht omlijst door een aantal orchissen.
Schrijven met Licht 