Ochtendmist in Terhorsterzand

Nadat ik enkele foto’s had gemaakt van de opkomende zon boven Dwingelderstroom reed ik door naar Terhorsterzand. Toen ik het natuurgebied betrad trof ik daar een enthousiaste fotograaf die zei dat ik net te laat was voor een spectaculaire zonsopkomst. Ook al stond de zon al ruim boven de horizon, ik heb ook van dat moment volop genoten.

Na de fotosessie bij het eerste ven volgde ik het zandpad langs dit ven in oostelijke richting.

Toen ik op dit punt was aangekomen heb ik meerdere insecten vastgelegd die waren behangen met dauwdruppels. Wat een adembenemende mooie wereld. In een volgend logje kom ik daar op terug.

Na de sessie met de macrolens volgde ik het pad verder naar het oosten. Ik passeerde het bankje waar mijn vriendin en ik de vorige keer hebben gezeten toen ze mij de koffie bracht. Op het bankje zat nu een man. Ik groette de man en liep verder.

Ongeveer vijftig meter verder verliet ik het zandpad om aan de oever van het ven een foto te maken. Toen ik terug wilde keren naar het pad zag ik dat de man ter hoogte van mij op het pad stond. Hij bleef daar langere tijd staan. Zo nu en dan keek hij in mijn richting. Vanaf dat moment veranderde mijn geluksgevoel in een unheimisch gevoel. ‘Waarom blijft de man daar staan. Wat is zijn bedoeling?’ Ik heb mijn mobiel gepakt, een foto gemaakt van de man en deze samen met mijn verhaal naar mijn vrienden gestuurd. Zij wonen niet ver van Terhorsterzand vandaan. Het kon niet anders of de man heeft gezien dat ik bezig was met mijn telefoon. Na een tijdje, wat voor mij een eeuwigheid leek, verdween hij uit het zicht.

Mijn vriendin was zo lief om zo snel mogelijk naar mij toe te komen. Samen hebben we nog een korte wandeling gemaakt en ons samen gestort op de macro-fotografie. Mijn onbevangenheid ten aanzien van uitstapjes in de vroege ochtend in alle eenzaamheid is nu wel even verdwenen. Als vrouw alleen ben je dan toch kwetsbaar.

Zwanen in de ochtendmist

Op de vroege ochtend ging ik met de camera op stap. Als eerste stopte ik bij een grote visvijver in de buurt van Eemster. De ochtendmist gaf een feeëriek schouwspel. Er kwamen twee zwanen aangevlogen.

Na de landing dobberden ze samen met andere watervogels in alle rust in de grote vijver.

Plotseling kwam vanaf de rechterkant een zwaan aangesneld. Als een torpedobootjager scheerde de zwaan door het water.

Er vlak achteraan kwam torpedobootjager nummer twee.

Al snel werd mij duidelijk wat hun bedoeling was, de twee nieuwkomers werden niet geduld. Er zat voor de zwanen niet anders op dan weer het luchtruim te kiezen. Ze moesten het veld ruimen.

En zo hadden de beide ouders voor hun vijf jongen hun territorium weer veiliggesteld.

Heideblauwtje

Op deze tropische dag, waarbij de thermometer in mijn auto 32 graden aangaf neem ik jullie mee naar het heideblauwtje. Het heideblauwtje staat op de rode lijst als kwetsbaar. Dit vlindertje legde ik vast in Dwingelderveld in Drenthe.

De foto’s zijn gemaakt met de bridgecamera in de macro-stand. Toch vind ik de scherpte/diepte minder mooi dan de foto’s die gemaakt zijn met een macro-objectief.



De gladde slang en de jongen

Onlangs ben ik ‘s ochtends weer op stap gegaan om te kijken of ik de gladde slang weer kon spotten. Daarnaast wilde ik kijken of er al jongen waren. Het was goed weer om de gladde slang te zien te krijgen, ze zijn namelijk actief op bewolkte dagen met een iets lagere temperatuur. Ik had alleen mijn Nikon bridgecamera meegenomen.

Terwijl ik daar liep te speuren kwam toevallig net de gids aanfietsen. Geholpen door de gids lukte het mij om een gladde slang, een ouder te vinden en vast te leggen.

Vervolgens zijn we nog lang aan het speuren geweest naar jongen, maar we konden niets vinden. Volgens de gids was het nog net een paar graden te koud. De gids leerde mij wel hoe ik de jongen zou kunnen vinden.

‘s Middags klaarde het weer iets op en werd het een paar graden warmer. Ik besloot nogmaals op zoek te gaan naar de jongen. Met de leesbril op en bijna met de neus op de grond speurde ik naar jongen. Net toen ik dacht dat het niets meer zou worden stuitte ik op een opgerold jong.

De jongen zijn iets forser dan een dikke regenworm. Opgerold zijn ze net zo groot als een 2 euro muntstuk. Ze zitten goed verstopt tussen het gras. Een eindje verder stuitte ik op nog een jong.

Als je eenmaal weet hoe je moet zoeken dan werkt het verslavend. Ik had al twee jongen gespot en vastgelegd. Toch kreeg ik nog een mooie toegift op een plaats waar ik het niet had verwacht. Een jong met mooie blauwe ogen. Aanvankelijk was ik verbaasd dat dit jong zo lang was, althans zo leek het. Echter toen het jong in beweging kwam bleek het om twee jongen te gaan die bovenop elkaar lagen.

Ik heb meerdere filmpje gemaakt van de gladde slangen en samengevoegd tot één film. De eerste filmpjes zijn van de ouder en de latere filmpjes zijn van diverse jongen.

Wolkenluchten boven de Belterwijde

Deze week hebben we te maken met instabiel zomerweer. Zon en buien wisselen elkaar af. Geen echt vakantieweer. Dergelijk weer levert echter wel mooie wolkenluchten op. Om die wolkenluchten vast te leggen reed ik dinsdag naar de Belterwijde (spreek uit als Belterwiede). Op de N334 koos ik een plekje aan de oostelijke oever. Zie Google Maps

Allereerst richtte ik de camera naar rechts. Daar zag het met een overwegend blauwe lucht er nog vriendelijk uit.

Naar links zag de lucht er veel dreigender uit.

De watersporters laten zich er niet van weerhouden, ze varen hun eigen koers.