Het haventje van Sil

Vandaag laat ik de laatste serie zien die ik maakte tijdens een lang weekend op Texel. Op een mooie middag ging ik bij laag water naar het Haventje van Sil. In dit bericht heb ik de geschiedenis van dit haventje beschreven.

Tot nu toe liep ik altijd naar de steigers om daar van het uitzicht te genieten en foto’s te maken. Deze keer koos ik ervoor om het drooggevallen gedeelte ernaast op te gaan. Dat leverde weer heel andere beelden op.

Een lepelaar scharrelde rustig zijn kostje bij elkaar. Of het door mijn aanwezigheid kwam, of dat hij elders zijn geluk wilde beproeven, weet ik niet, maar even later koos de vogel het luchtruim.

Ik keek even achterom naar de plek waar ik mijn fototas op wieltjes in goed vertrouwen had achtergelaten. Mocht iemand ermee vandoor gaan, dan zou ik de dief met mijn telelens in ieder geval haarscherp kunnen fotograferen. 😉 Overigens zaten er geen waardevolle spullen meer in de tas, behalve een aantal accu’s.

Inmiddels had ik al een flink stuk afgelegd, voorzichtig glibberend op schoeisel dat eigenlijk niet geschikt was voor deze ondergrond. Onderweg fotografeerde ik een kokmeeuw, een bergeend en een grutto.

Grutto bij Wagejot

Op Wagejot op Texel broeden heel veel vogels. Het is dan ook een plekje waar ik graag kom. .

Terwijl ik daar stond streek er een grutto neer.

De grutto zocht in het slik naar voedsel.

Even later stapte de grutto op een eilandje en ging daar verder met het zoeken naar voedsel. De bergeend keek vanaf een afstandje toe.

Op het eilandje stonden ook orchissen. De grutto liep voortdurend met de kop naar beneden op zoek naar een lekker hapje. Het was dus wel een kunst om snel een foto te maken als de kop omhoog ging. Ik hoopte dat de grutto richting de orchissen zou lopen zodat ik ze samen op de foto zou krijgen. Mijn wens kwam uit…

Waalenburg

Op de ochtend van de tweede vakantiedag op Texel ging ik alleen met de fotocamera’s op pad. De jeugd ging winkelen in Den Burg en mijn man ging wandelen en wilde kilometers maken. Mijn eerste stop was bij Waalenburg, het eerste weidevogelreservaat van Nederland. Dit jaar zagen we veel ingezaaide bermen en akkerranden op Texel. Een lust voor het oog.

Onderstaand schrijven is van Jac P Thijsse. Hij richtte onder meer de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland op (1905) en schreef diverse vogelboeken. Thijsse had voor altijd zijn hart aan het eiland verpand. ‘Texelaar zal ik blijven tot het eind’, schreef hij later over Texel.

De veldleeuwerik is daar goed vertegenwoordigd. Het is een feest om daar te staan en het gezang van de veldleeuwerik te horen. Ik heb deze keer geen foto’s gemaakt van de veldleeuwerik in vlucht. Ze vlogen te hoog. Ik heb daar wel een tureluur, een bergeend en een aalscholver gefotografeerd.