Oostvaardersplassen, nachtegaal en nog meer

Een paar weken geleden gingen we met een groepje fotografen naar de Oostvaardersplassen. Voor mij was het de eerste keer dat ik daar kwam. We hadden een gids bij ons die er in zijn jeugdjaren vaak had rondgezworven en het gebied op zijn duimpje kende.

Mijn wekker ging al om 5.15 uur. Het was lang geleden dat ik zó vroeg uit bed moest, dus dat was even slikken. Iets na zeven uur parkeerden we de auto bij het Buitencentrum Oostvaardersplassen.

Die vroege ochtend hing er een nevel over het landschap. Even leek het alsof de zon door zou breken, maar uiteindelijk bleef het bewolkt. Toch hebben we volop genoten van het natuurgebied en de kakofonie van vogelgeluiden die overal om ons heen te horen was. Het bleek een uitstekend idee van onze gids om al zo vroeg op pad te gaan.

Van tevoren had ik niet beseft hoe enorm groot dit gebied is. Achteraf moest ik op de kaart goed kijken waar we precies waren gestart en welke route we hadden gelopen. Op dit punt gingen we door een tunneltje onder het spoor door.

In en rond vogelkijkhut de Poelruiter zagen we een koppel zwanen, een grote zilverreiger, een oeverzwaluw en boerenzwaluwen.

Meerdere keren hoorden we de roep van de Koekoek. Op een gegeven moment zag ik er zelfs één vliegen. De vogel vloog ver weg, maar voor de waarneming plaats ik deze foto toch. Op de tweede foto is een Tuinfluiter te zien en ook kon ik een Distelvink fotograferen.

De mooiste zang kwam wat mij betreft van de Nachtegaal. Tijdens de wandeling hoorden we deze vogel meerdere keren zingen. Met vier paar ogen speurden we het bladerdek af in de hoop de zanger te ontdekken, maar meestal zonder succes, tot die ene keer. Hoe indrukwekkend mooi de nachtegaal zingt, zo onopvallend oogt hij eigenlijk. Juist dat contrast maakt het bijzonder om deze vogel eens zelf te zien en te fotograferen.

Het uploaden van mijn eigen filmpje, wat ik maakte met de telefoon, lukte niet. WordPress heeft weer wat gewijzigd. 🙁

Op YouTube vond ik een veel beter alternatief. Daarin is goed te horen hoe veelzijdig het repertoire is van deze Beste Zanger…

Een vissende zilverreiger

Ik neem jullie nog een keer mee naar de vogels in natuurgebied Delta Schuitenbeek. Al fietsend over de oude Zuiderzeedijk zag ik aan de rechterkant een zilverreiger door het water stappen.

Ik zette mijn fiets naast het fietspad en richtte mijn camera op de zilverreiger. De zilverreiger deed een duik onder water maar zijn prooi was hem te snel af.

Hij ging vervolgens zijn heil zoeken tussen het riet. Dat was voor mij minder mooi om te fotograferen, maar was voor de zilverreiger succesvol. Met een grote plons wist hij een vis van formaat te bemachtigen. De zilverreiger doopte vervolgens de vis een aantal malen onder water. Het was net alsof de vis werd afgespoeld. Het kan ook zijn dat de vis op die manier in een betere positie werd gebracht. Wie het weet mag het zeggen.

Na het verorberen van deze vis ging de zilverreiger op zoek naar het volgende hapje.

Ook deze keer was het raak. Ook deze vis verdween na wat ‘afspoelen’ moeiteloos door het keelgat.

Ik dacht bij een vakantie op de Veluwe aan het fotograferen van bijvoorbeeld everzwijnen en niet direct aan het fotograferen van (water)vogels. Ik was wel verrast en vond het ook een mooie aanvulling op onze vakantie. Met een zilverreiger in vlucht sluit ik de series in Delta Schuitenbeek af.

Delta Schuitenbeek

Tijdens onze vakantie maakten we een fietstocht vanaf de camping, via Strand Nulde naar Bunschoten-Spakenburg. Het traject tussen Strand Nulde en Bunschoten-Spakenburg voert over een fietspad over de oude Zuiderzeedijk langs het water. Tijdens het eerste stuk moet je het geraas van het verkeer op de A28 even voor lief nemen.

We fietsten door natuurgebied Delta Schuitenbeek. In het gebied zijn er verschillende eilandjes te vinden. Het is daar een el dorado voor vogels.

Tijdens die fietstocht waren we met z’n vieren. Ik had voor de zekerheid mijn handzame bridgecamera in de fietstas gestopt. Ik kon het echter niet maken om iedere keer te stoppen en te fotograferen. Om die reden ben ik de volgende dag vroeg in de ochtend daar weer heen gegaan en op dezelfde dag aan het eind van de middag nog een keer.

Op die manier was ik niemand tot last en kon ik mooi mijn eigen gang gaan.

In de namiddag was er een grote groep kieviten aanwezig. Mogelijk waren ze op doorreis en brachten ze daar de nacht door. Toen ik er ‘s morgens vroeg kwam waren ze verdwenen.

Naderhand zag ik op internet dat het tv-programma Binnenstebuiten een uitzending had gemaakt over dit gebied.

Wordt vervolgd.