Een paar weken geleden ging ik samen met mijn fotomaatje Jan naar de kerk in Wiuwert. In de grafkelder van die kerk liggen gemummificeerde lichamen. Jan was daar in de jaren zeventig al eens geweest, maar voor mij was het een geheel nieuwe ervaring.

Toen we de kerk binnengingen, troffen we daar Stephan Kurpershoek. Hij was mij door een collega aangeraden als gids, want hij kan prachtig vertellen over de geschiedenis van de kerk en de mummies. Het was tegen het einde van de ochtend dar we daar arriveerden en Stephan vertelde dat de eerstvolgende rondleiding pas om 13.30 uur zou beginnen. Eerder kon niet, omdat de balie dan onbemand zou zijn. Na kort overleg besloten we daar niet op te wachten, omdat we die dag nog meer bezienswaardigheden wilden bezoeken.

We kregen een samenvatting mee over de adellijke familie Walta en hun grafkelder, de christelijk-orthodoxe sekte: de Labadisten die zich hier vestigde, Anna Maria van Schurman en de ontdekking van de mummies in 1765. Aandachtig lazen we de informatie door, waarna we onze tocht begonnen door de prachtige romaanse kerk uit ongeveer het jaar 1200, die in de loop der eeuwen wel enkele verbouwingen heeft ondergaan.

Nadat we eerst foto’s hadden gemaakt van het prachtige interieur van de kerk, daalden we af naar de grafkelder die in 1609 in opdracht van de familie Walta werd gebouwd.

Wat we daar zagen, maakte diepe indruk. Het was er koud en de sobere verlichting zorgde voor een mysterieuze sfeer. Zoals altijd in de nabijheid van overledenen hing er een serene rust, waardoor je vanzelf stil wordt.

In de huidige tijd blijven de kisten tijdens een afscheidsdienst meestal gesloten. Vaak staat er een mooie foto van de overledene op de kist, een tastbare herinnering aan betere tijden. Wat een verschil met deze grafkelder, waar je onverwacht oog in oog staat met de vergankelijkheid van de mens en waar de lichamen nog zichtbaar aanwezig zijn.

Het voelde haast een beetje beschamend dat we zo naar de naakte en gemummificeerde lichamen stonden te kijken. Tegelijkertijd maakte het ook iets los: verwondering, eerbied en het besef hoe dun de scheidslijn is tussen verleden en heden. Hier lagen mensen die eeuwen geleden leefden, maar die door deze bijzondere omstandigheden nog altijd zichtbaar deel uitmaken van deze plek.

Na lange tijd en vele foto’s later verlieten we de grafkelder weer. Eenmaal boven ontdekten we dat onze ruggen bedekt waren met kalk van de muren van de grafkelder.

Eenmaal boven gingen we verder met het fotograferen van het interieur van de kerk, de vele details en de expositie. Jan heeft op zijn weblog prachtige series over dit bijzondere bezoek geplaatst.

Na de fotosessie in de kerk en de grafkelder kwamen we weer terug in de hal, waar ook een klein winkeltje is gevestigd. Daar werden verschillende soorten Tsjerkebier verkocht. We praatten nog even na met Stephan en spraken onze bewondering uit over het prachtige interieur van de kerk en de indrukwekkende mummies in de grafkelder.

Stephan gaf ons vervolgens nog een tip over een volgens hem nóg mooiere kerk in de buurt: de kerk van Boazum. Dat klonk veelbelovend, dus besloten we die als onze volgende bestemming te kiezen.

Na nog een laatste foto van de monumentale grafstenen stapten we in de auto op weg naar onze volgende bestemming. Wie meer wil lezen over het mysterie van de mummies, kan terecht in dit artikel op de website van Omrop Fryslân.

Wordt vervolgd.