Rosse grutto op het Wad

Op onze tweede vakantiedag op Texel ging ik tijdens eb naar het Wad.

In de verte liepen langs de vloedlijn een groepje steltlopers te foerageren.

Toen ik inzoomde zag ik dat het een groepje rosse grutto was. De rosse grutto is compacter en zwaarder gebouwd dan de gewone grutto. Tevens heeft de rosse grutto kortere poten.

Het vrouwtje is in zomerkleed veel bleker gekleurd en heeft ook een langere snavel dan het mannetje. De soort is alleen doortrekker en wintergast in Nederland. Een echte wadvogel; je vindt daarom de grootste aantallen rosse grutto’s in de Waddenzee. Het zijn sterke vliegers die in één keer lange afstanden kunnen afleggen.

Hebbes, een lekkere dikke pier.

Ik heb er ook een filmpje van gemaakt.

De Slufter, leeuweriken en eidereenden


Op onze tweede vakantiedag op Texel was het overwegend bewolkt, maar wel prima wandelweer. Samen met onze kinderen ging ik naar de Slufter.

De Slufter is een uniek gebied dat in open verbinding staat met de Noordzee. Na een aantal mislukte pogingen om er een landbouwpolder van te maken, werd aan het begin van de 20e eeuw besloten het zeegat open te laten. Het Sluftergebied bestaat uit een krekenstelsel dat soms na een storm onder water staat.

Het grootste deel van De Slufter wordt als vogelbroed en -rustgebied beheerd. Alleen het zuidelijke gedeelte is vrij toegankelijk. Je kunt vanaf de Sluftertrap het pad volgen tot aan het strand. In het noordelijke stuk broeden veel vogels, zoals eidereend, bergeend en kluut. In de Sluftergeul leven zeedieren als krabben, garnalen en platvis.

Het lag in de planning om naar de zee te lopen. Op dat punt zouden we de andere familieleden treffen. Zij waren bezig met het eerste traject van een driedaagse wandeling langs de Noordzeekust. Na een tijdje bleek dat we het verkeerde pad hadden gekozen, we liepen ‘vast’ bij een vogelbroedgebied met hoog water. Bordjes en een touw gaven aan dat we niet verder mochten. In heb ingezoomd op de eidereenden met jongen die daar ronddobberden.

Door het hoge water konden we nergens oversteken en moesten we weer helemaal terug richting de ingang van de Slufter. Door de verrekijker zagen we de andere familieleden wel staan, maar het lukte dus niet om bij elkaar te komen.

Het mooiste aan een wandeling door de Slufter vind ik de zang van de veldleeuwerik. De veldleeuwerik klimt tot grote hoogte van soms meer dan honderd meter, waarna ze luid zingend omlaag vliegen om in de buurt bij het vrouwtje te landen. Klik hier voor het gezang van de veldleeuwerik. De veldleeuwerik staat als gevoelig op de rode lijst.

Een veldleeuwerik laat zich niet snel zien. Ze foerageren op de grond en ze drukken zich bij onraad. Een dag later maakt ik opnieuw een wandeling door de Slufter. Deze keer was ik alleen en wandelde door een rustig gedeelte van de Slufter. Er landde een vogeltje op een paaltje niet ver bij mij vandaan. Ik heb een fotoserie van het vogeltje gemaakt. Sinds een aantal jaren weet ik dat de veldleeuwerik en de graspieper heel veel op elkaar lijken. Ik vind het lastig om ze van elkaar te onderscheiden. Na lang wikken en wegen denk ik dat ik hier toch een veldleeuwerik ‘te pakken’ heb. Maar wie het zeker weet mag het zeggen…

Kunstwerk ‘Fuik’

Op een avond maakte ik nog een ritje langs de Waddendijk. Ik kwam uit bij de passantenhaven van Oudeschild. Daar zag ik een nieuw kunstwerk.

Ik trof het wat betreft het tijdstip, de avondzon scheen namelijk heel mooi op het kunstwerk. Op deze manier kwam het roest ‘tot leven’.

Het kunstwerk is gemaakt door Paulien Valk. De fuik is een oud vangnet die werd gebruikt bij het vissen. Zo verwijst de vorm naar het dorp en haar inwoners. In dit kunstwerk is de vorm geabstraheerd en voorzien van acrylglas. In deze hoedanigheid staat het ook symbool voor het vangen van ruimte, lucht, dromen, ideeën, wind en zee.

Ik heb me daar met de camera heerlijk uitgeleefd.

Een jonge scholekster

Vandaag neem ik jullie weer mee naar de Waddendijk op Texel.

Scholeksters zijn op Texel luid en duidelijk vertegenwoordigd. Het lijkt soms net alsof ze andere vogels waarschuwen als er gevaar dreigt. Daarnaast doen ze er alles aan om mensen af te leiden… Ze liepen regelmatig op straat alsof ze verkeersregelaars waren. Hoewel ik niet hard reed moest ik toch een aantal keren op de rem.

Op een dag fietste ik langs de dijk. Ik stapte af om enkele foto’s te maken van twee scholeksters. Ze waren daar niet echt van gediend en deden er alles aan om mij af te leiden.

Al snel werd me duidelijk waarom ze zo’n drukte hadden en niet blij waren met mijn verschijning. Aan de kant van de weg liep een jong. Gezien het lawaai van de ouden denk ik dat het jong dringend werd verzocht om weg te wezen. Het jong had de boodschap begrepen en verdween in het hoge gras.

Zo, missie geslaagd. De ouden kon weer opgelucht ademhalen en de rust keerde weer.

Bontbekplevier

Tijdens onze vakantie op Texel verbleven we in een vakantiewoning op pakweg 100 meter vanaf de Waddenzee. Meerdere keren per dag maakte ik dan ook met de camera een tochtje langs de Waddendijk. De ene keer was dat buitendijks, maar meestal was ik binnendijks te vinden. In en langs de ondiepe plassen was altijd wel wat te zien, zoals deze kievit die op zoek was naar voedsel.

De landbouwgrond aan de oostkant wordt regelmatig onderbroken door aangelegde natuurgebieden. Op zo’n aangelegd eilandje zag ik een ‘klein bolletje’ rondscharrelen. Met hulp van de verrekijker en de vogelgids ontdekte ik dat het een bontbekplevier was. Het pleviertje was lastig te fotograferen. Behalve dat ik maximaal moest inzoomen kwam de bovenkant van dit steltlopertje overeen met de vegetatie van de foerageerplaats.

De bontbekplevier staat op de rode lijst als kwetsbaar.

Terug van Texel

Gisteren zijn we teruggekomen van een week vakantie op Texel. Het weer was goed, het gezelschap was goed, kortom het was een heerlijke vakantie.

De komende tijd zal ik hier series laten zien die gemaakt zijn op Texel. Vandaag open ik met de kluut. De kluut broedt vrijwel overal in het Waddengebied, vooral in ondiepe brakke plasjes binnendijks. Deze gracieuze steltloper beweegt zijn snavel met een zijwaartse maaiende beweging door het slib. Zodra een kluut een ongewerveld diertje als een garnaaltje tussen zijn snavel voelt, klapt hij zijn snavel dicht. Vanwege het natte voorjaar zijn de plasjes wat dieper geworden dan normaal. Deze kluut moest daarom kopje onder.

Een kluut in vlucht omlijst door een aantal orchissen.

Groene specht poseert

De groene specht horen en zien we regelmatig in de buurt van onze tuin. Een paartje heeft een nest in een populier op een perceel grenzend aan onze tuin.

Als we de specht zien dan is deze meestal aan het foerageren op de grond. Op een dag ging de specht op een paaltje zitten en bleef daar ook een tijdje zitten. Onderwijl speurde de vogel de omgeving af.

Ik greep mijn kans en maakte vanuit de huiskamer deze fotoserie.

Lepelaar in de regen

Vanaf de Hogeweg in De Weerribben reed ik naar de Rietweg. De Rietweg ligt tussen de buurtschappen Wetering en Nederland. Daar heb ik een tijd met bewondering naar de dreigende lucht staan kijken. In de verte regende het en rommelde het een beetje.

Bij bovenstaande foto was de blik gericht naar het zuiden. Bij onderstaande foto keek ik naar het noorden.

Op het moment dat de bui losbarstte zat ik in de auto. Een fotograaf bleef staan. Ik ben wel benieuwd wat zijn doel was met deze opnames.

Vanaf de Rietweg reed ik naar vogelkijkhut, de Twitterhut. Vanaf de auto overbrugde ik in een drafje de tien meter naar de kijkhut. Vanuit die hut zag ik in de verte een lepelaar in de regen staan. Toen de ergste regen voorbij was ging de lepelaar verder met het foerageren.