Op onze tweede vakantiedag op Texel was het overwegend bewolkt, maar wel prima wandelweer. Samen met onze kinderen ging ik naar de Slufter.

De Slufter is een uniek gebied dat in open verbinding staat met de Noordzee. Na een aantal mislukte pogingen om er een landbouwpolder van te maken, werd aan het begin van de 20e eeuw besloten het zeegat open te laten. Het Sluftergebied bestaat uit een krekenstelsel dat soms na een storm onder water staat.

Het grootste deel van De Slufter wordt als vogelbroed en -rustgebied beheerd. Alleen het zuidelijke gedeelte is vrij toegankelijk. Je kunt vanaf de Sluftertrap het pad volgen tot aan het strand. In het noordelijke stuk broeden veel vogels, zoals eidereend, bergeend en kluut. In de Sluftergeul leven zeedieren als krabben, garnalen en platvis.

Het lag in de planning om naar de zee te lopen. Op dat punt zouden we de andere familieleden treffen. Zij waren bezig met het eerste traject van een driedaagse wandeling langs de Noordzeekust. Na een tijdje bleek dat we het verkeerde pad hadden gekozen, we liepen ‘vast’ bij een vogelbroedgebied met hoog water. Bordjes en een touw gaven aan dat we niet verder mochten. In heb ingezoomd op de eidereenden met jongen die daar ronddobberden.

Door het hoge water konden we nergens oversteken en moesten we weer helemaal terug richting de ingang van de Slufter. Door de verrekijker zagen we de andere familieleden wel staan, maar het lukte dus niet om bij elkaar te komen.

Het mooiste aan een wandeling door de Slufter vind ik de zang van de veldleeuwerik. De veldleeuwerik klimt tot grote hoogte van soms meer dan honderd meter, waarna ze luid zingend omlaag vliegen om in de buurt bij het vrouwtje te landen. Klik hier voor het gezang van de veldleeuwerik. De veldleeuwerik staat als gevoelig op de rode lijst.

Een veldleeuwerik laat zich niet snel zien. Ze foerageren op de grond en ze drukken zich bij onraad. Een dag later maakt ik opnieuw een wandeling door de Slufter. Deze keer was ik alleen en wandelde door een rustig gedeelte van de Slufter. Er landde een vogeltje op een paaltje niet ver bij mij vandaan. Ik heb een fotoserie van het vogeltje gemaakt. Sinds een aantal jaren weet ik dat de veldleeuwerik en de graspieper heel veel op elkaar lijken. Ik vind het lastig om ze van elkaar te onderscheiden. Na lang wikken en wegen denk ik dat ik hier toch een veldleeuwerik ‘te pakken’ heb. Maar wie het zeker weet mag het zeggen…