Vorige week zondag was ik in het Woldlakebos. Het was een relatief warme zonnige middag. Er vlogen tientallen libellen. Die serie liet ik hier zien.
Op een gegeven moment zag ik iets wegspringen. Het bleek een moerassprinkhaan. Deze moest natuurlijk wel even met het macro-objectief benaderd worden. Nadat de sprinkhaan drie keer voor mijn voeten was weggesprongen bleef deze wonderwel zitten. Ik mocht er steeds dichterbij komen en zelfs nog wat hinderlijke sprietjes verwijderen…
Wat een geluk dat deze bleef zitten en haarscherp op de kop vastgelegd met je 100mm macro !
De 100 mm macro is in deze mijn favoriet. Wel met de hand scherp stellen en veel weggooien. 😃
Wat een mooie portretten van deze moerassprinkhanen Jetske, knap gefotografeerd hoor !
Fijne zondag nog en groetjes.
Dank je wel, Rudi. Een fijne avond.
Mooi, Jetske, wat een geluk dat hij op een horizontale stengel ging zitten. Bij een verticale stengel heb je er vaak veel meer werk van, omdat ze dan proberen zich te blijven verstoppen achter de stengel. Daar had deze geen kans voor.
Aha, is dat de reden dat de sprinkhaan zo ‘versteend’ bleef zitten?
Dat is niet zeker natuurlijk, maar het zou best kunnen.
De moerassprinkhaan was heel lief voor jou, een mooie fotoserie is het resultaat, Jetske. Je moet natuurlijk ook het geduld ervoor hebben om het beestje te blijven volgen tot het stilzit hé.
Het is een combi van een beetje geduld en wat medewerking. 😉
Wauw die vertrouwde je dus wel. Prachtige portretten van deze sprinkhaan.
Dank je wel, Joke. Het onderwerp werkte mooi mee. Ik vind het wel fascinerend om elkaar zo ‘in de ogen te kijken’.
Ja indrukwekkend
Wat prachtig is hij.
Prachtig en een ideaal fotomodel deze keer.
Dat je zelfs nog hinderlijke sprietjes mocht verwijderen, zo’n mooi moment!
Dat was heel bijzonder.
Mooie serie van deze fraai gekleurde sprinkhaan
Dank je wel, Ronald.