Afgelopen week hadden we een serieus wintertje. Jammer dat het maar zo kort was. Op donderdagochtend kon ik een paar uur vrij nemen om een fotoserie te maken van schaatsers voordat de dooi zijn intrede zou doen. Daarvoor reed ik naar De Weerribben. Ik was niet de eerste…
Op en rond het ijs was het een gezellige drukte. Sommige schaatsers deden voorzichtig hun eerste slagen, anderen gingen voortvarend te werk. Dat zijn de schaatsers die wekelijks op de kunstijsbaan in Thialf schaatsen.
Een groep zwanen vlogen meerdere keren over naarstig op zoek naar open water. Normaal gesproken zijn deze trekgaten hun territorium.
Twee mannen stonden naast hun auto zich uit te kleden. Ze waren door het ijs gezakt. Ze waren er tot hun borst ingegaan. Het was gelukkig goed afgelopen en ze konden de lol er wel van inzien. Het was wel meteen het einde van hun schaatspret.
Wordt vervolgd.
Het lijkt me niet leuk om er door te zakken met al die kleding aan…
Ik heb vandaag een duik genomen in de kreek – maar dan wel in badpak. Héérlijk!
Dat laatste lijkt me een beter idee. Dapper hoor. 👊
Gelukkig konden deze mannen daar staan. Ze vertelden dat ze weer snel uit het wak kwamen.
Mijn man is 34 jaar geleden door het ijs gezakt voor mijn ogen. Hij had snelheid en knalde tegen de overkant van het wak. Het gevolg was een arm uit de kom en een gebroken schouder. Ik heb nadien nog lang nachtmerries gehad van het beeld dat hij onder het ijs schoof en dat ik er niet bij kon.
Brrr Jetske, wat vreselijk. Je man is er nog goed vanaf gekomen, je mag er niet aan denken…
Ik werd deze ochtend, voor we in het water gingen, nog aangevallen en gebeten door een wreed boze hond. Ik schreef er al een blogje over, je leest het wel…
Oeps, dat is niet best. Een loslopende hond? Heb je wel een tetanusinjectie gehaald?
Ik kreeg tien maanden geleden een tetanusinjectie. Ik neem aan dat die nog werkt?
Dan zit je save.
Deze twee kwamen er zonder kleerscheuren van af. Met een paar handdoeken en droge kleding is alles weer snel vergeten. Maar zo loopt het niet altijd af….
Ik schreef het net al bij Matroos Beek…
Gelukkig konden deze mannen daar staan. Ze vertelden dat ze weer snel uit het wak kwamen.
Mijn man is 34 jaar geleden door het ijs gezakt voor mijn ogen. Hij had snelheid en knalde tegen de overkant van het wak. Het gevolg was de arm uit de kom en een gebroken schouder. Ik heb nadien nog lang nachtmerries gehad van het beeld dat hij onder het ijs schoof en dat ik er niet bij kon.
Dat bedoelde ik dus…. je man heeft wel geluk gehad hoor ! Zo zie je maar, het blijft altijd een groot risico, tenzij het misschien al een week of twee continu vriest.
Ik ben ook wel een schaatsliefhebber maar om hier nu al te gaan schaatsen leek mij niet verstandig.
De foto van de overvliegende zwanen vind ik ook erg mooi.
Fijne avond.
Leuk dat je de aandacht vestigt op de overvliegende zwanen. De reden was wel sneu. Zij waren vast blij met de dooi.