Bovenop de Waddendijk staat een kunstwerk. De oorspronkelijke naam was It Presintearblêd. Het object verbeeldt volgens kunstenaar, Ids Willemsma een presenteerblad dat de Waddendijk optilt en presenteert. Door de gelijkenis met een Grieks-Romeinse tempel lijkt het net alsof het beeld er al eeuwen staat. Het kunstwerk kreeg daarom de naam: ‘Het tempeltje van Ids’.

Het kunstwerk is eigendom van Wetterskip Fryslân en werd in 1993 geplaatst ter gelegenheid van het op Deltahoogte brengen van 66 kilometer zeedijk langs de Friese waddenkust. Ids Willemsma noemt het een ‘hommage aan de dijkbouwer die eeuwenlang de grond heeft opgeworpen om mens en dier tegen de onberekenbare zee te beschermen’. 

Het kunstwerk bestaat uit een dak dat rust op twaalf pijlers. De pijlers verbeelden de twaalf Nederlandse provincies die door de deltahoogte beschermd worden tegen het water. Op het dak ligt tweehonderd ton klei als kruin van een stuk zeedijk. Het blad van honderd vierkante meter kleigrond heeft de vorm en afmeting van de oude zeedijk. Op de klei groeit hetzelfde gras als op de zeedijk.De afmetingen van het bouwwerk zijn afgeleid van de hoogte van de dijk en de dijkverzwaring. Het kunstwerk is even hoog als de nieuwe dijk, ongeveer 7,50 meter. De twaalf pijlers zijn vijf meter hoog, even hoog als de oude zeedijk. Bron is Wikipedia.

Begin dit jaar konden Friezen stemmen op meer dan honderd gebouwen, kunstwerken en parken die tussen 1965 en 2000 tot stand kwamen. Objecten uit die tijd zijn vaak nog zo jong dat ze niet op de gebruikelijke monumentenlijsten staan. Het ‘Tempeltje van Ids’ is de winnaar geworden. Zie de site van Omrop Fryslân. Op deze beelden gemaakt met een drone kun je mooi het kunstwerk in het oneindige landschap zien.

In de buurt van het Tempeltje van Ids staat een bijzondere toren. Het is de Seedykstertoer (zeedijker toren). Oorspronkelijk was dit een voedersilo bij een boerderij.

Deze voedersilo is omgebouwd tot uitkijktoren. Ik heb de toren aan alle kanten bekeken en gewikt en gewogen. Ik ben 2 trappen opgeklommen tot het punt dat ik er met knikkende knieën stond. Dat was het moment dat het verstandiger was om weer naar beneden te gaan.

Toen ik Jan onlangs vertelde over mijn bezoek aan deze toren vertelde Jan dat hij deze toren in het verleden wel heeft beklommen. Het bericht en de fotoserie uit 2010 vond ik terug op internet. Heel dapper en vooral ook knap!

Ik liet de toren voor wat hij was, ik moest accepteren dat de hoogtevrees het had gewonnen. Net als deze kippen scharrelde ik rond in de tuin en in de binnenruimtes. In een van de ruimtes stond een verzameling vintage spullen. In een andere ruimte hingen penseeltekeningen van André Dekker. Verder ronddwalend kwam ik in een hoge ruimte met opblaasbare objecten van beeldend kunstenaar Wies Noest.

Het bezoek sloot ik af met een heerlijk kopje cappuccino met wat lekkers op het terras.