Op vrijdag 30 januari hadden we een prachtige winterse dag met een besneeuwd landschap. Ik besloot op die dag de tuinvogeltelling te gaan doen. Wellicht dat het door de sneeuw kwam, maar er kwamen heel veel vogels langs op onze voedertafel in de voortuin. Ik schreef daarover in dit bericht en in dit bericht.

Eén gast vond ik wel heel bijzonder en dat was de appelvink en die krijgt dan ook een apart plekje op mijn weblog.

De appelvink liet een tolerant gedrag zien tegenover andere vogels. Op de onderstaande foto is bovendien goed te zien hoeveel groter hij is dan een gewone vink. Het verschil in formaat maakt duidelijk waarom de appelvink zo’n imposante verschijning is op de voedertafel.

De snavel van een appelvink kan een indrukwekkende kracht uitoefenen: metingen laten zien dat hij tot zo’n 50 kilogram drukkracht kan genereren. Daarmee kraakt hij moeiteloos harde kersenpitten en beukennootjes, voedsel dat voor de meeste andere zangvogels simpelweg onbereikbaar is.

Die kracht dankt de appelvink aan zijn bijzondere snavel. De snavel is kegelvormig, kort en breed aan de basis, waardoor de kracht efficiënt naar de punt wordt geleid. Dat maakt het mogelijk om pitten precies op hun zwakste plek te klemmen en te breken.

Ook de kaakspieren spelen een grote rol. De belangrijkste kaakspier is bij de appelvink uitzonderlijk groot en werkt bijna als een hydraulische pers: de korte, dikke spiervezels zijn perfect voor maximale kracht. Daarnaast is de schedel opvallend robuust. De botstructuur rond de snavelbasis is verdikt en verstevigd, zodat de enorme druk geen schade veroorzaakt. Het is alsof de vogel een ingebouwde helm draagt die alle krachten opvangt.