Vandaag neem ik jullie weer mee naar het rietland van mijn tantezegger, Klaas Jan. Het was al tegen lunchtijd toen Jan en ik daar arriveerden. Het was er een gezellige drukte. Het gezin van Klaas Jan was aanwezig, maar ook andere familieleden van Klaas Jan. Deze keer was er een warme lunch, bestaande uit hamburgers. En die gingen er prima in. Trouwe viervoeter Rhena zat ondertussen verwachtingsvol klaar om ook een hapje mee te pakken.

Na de lunch liet Jan zijn drone ‘Flip’ opstijgen. Jan had al voorspeld dat mist en een dronevlucht geen ideale combinatie zijn. Toch wist hij, na het aanpassen van een paar instellingen, de drone in de lucht te krijgen. De jongste telg keek gefascineerd toe hoe Jan alles zorgvuldig voorbereidde en uitvoerde. De grote jongens zwaaiden Flip enthousiast uit toen hij opstegen was. Tot dusver verliep alles precies volgens plan…

Maar toen ging het mis! De drone bleef plotseling stil hangen en weigerde nog vooruit te vliegen. Jan probeerde hem een stukje achteruit te laten gaan, maar daarbij liet hij Flip per ongeluk ook verder opstijgen. In de mist was de drone al snel niet meer te zien. Wat nog erger was: Flip kon zelf óók niets meer zien. Zelfs de functie ‘Return Home’ werkte in deze omstandigheden niet naar behoren. Pas toen de mannen hun machines hadden uitgezet, kon Jan de drone op het gehoor, met kleine stukjes tegelijk, weer naar zich toe manoeuvreren. Het waren spannende minuten!

Jan was dolgelukkig toen Flip uiteindelijk weer veilig op zijn hand landde. En dat gold niet alleen voor hem, het hele gezelschap had vol spanning meegeleefd. In dit bericht op zijn weblog kun je er over lezen en een filmpje zien.

De drone werd zorgvuldig opgeborgen in de tas. Intussen vertrokken de vrouwen met de kleinste kinderen uit het rietland.

Voor de kinderen is het natuurlijk een geweldige plek om te zijn: om mee te helpen waar dat kan, maar ook om vrij te spelen en weg te dromen tussen het riet.

Het bracht mij terug naar vroeger, naar de tijd dat ik met mijn vader meeging naar het rietland. Een warme herinnering die altijd zal blijven.

Het leukste onderdeel voor de kinderen is toch wel het verbranden van het rietafval. Voor een buitenstaander ziet dat er misschien gevaarlijk uit en eerlijk gezegd ervaar ik dat zelf ook steeds meer zo naarmate ik ouder word. Toch deden wij dat vroeger ook.

De kinderen worden ondertussen goed in de gaten gehouden en begeleid door alle aanwezige volwassenen. Juist onder direct toezicht leren ze wat wel en niet kan, en hoe ze verantwoord met vuur moeten omgaan.

En Rhena? Die vond het allemaal wel best. Voor haar was het vooral tijd voor een middagslaapje.

Omdat de mist niet optrok, bleven we niet lang in het rietland. Ook de mannen hielden het voor gezien. Jan en ik reden vanuit het rietland via mijn geboortegrond weer terug naar de thuisbasis. Daar dronken we nog een kopje koffie waarna Jan naar huis reed. Zo zaten we allebei mooi op tijd klaar voor de eerste schaatswedstrijd van de Olympische Spelen, een moment waar we allebei naar uitkeken. We zijn nu eenmaal grote liefhebbers van het schaatsen.