Na de mooie sessie in het rietland was het toch echt tijd om te vertrekken. De kinderen wilden graag weer naar huis, naar de warme kachel. Op de foto’s is het niet te zien, maar met temperaturen rond het vriespunt was het behoorlijk koud. Mijn nichtje wist zelfs nog een stukje ijs uit het water te vissen.

Rhena gaat inmiddels al zo’n tien jaar mee naar het rietland, maar vervoer per boot is ze niet gewend. Met enige aarzeling stapte ze dan ook in. Gelukkig was haar baasje erbij om haar gerust te stellen en eenmaal aan boord viel het allemaal reuze mee.

Terwijl wij vertrokken, was Jan bezig met het maaien van het riet langs de oever. Met de bosmaaier werkte hij zorgvuldig de laatste stukken bij. Het perceel wordt altijd keurig opgeleverd, er blijft geen rietstengel overeind staan.

Rhena was inmiddels in andere vertrouwde handen. Klaas Jan had zo zijn handen vrij om ons achteruit de sloot uit te manoeuvreren. De sloot is namelijk te smal om er te kunnen keren, dus achteruitvaren was de enige optie.

Aan de horizon verschijnt opnieuw het A.F. Stroinkgemaal. Vanaf het meertje draaiden we via een smalle doorgang het Ettenlandsch Kanaal op. Deze doorgang is een overblijfsel uit de tijd dat hij werd afgesloten met schotten, zodra gebiedsvreemd water vanuit het IJsselmeer werd binnengelaten. Waarom die afsluiting tegenwoordig niet meer nodig is, kun je lezen op de website van Waterschap Drents Overijsselse Delta.

Na een paar minuten meren we aan bij de loswal. De kinderen en ik stappen uit. Voordat we in de auto stappen, maak ik nog snel een laatste foto van Klaas Jan en Rhena, die alweer koers zetten richting het rietland.

Voor vandaag staat er opnieuw een bezoek aan het rietland gepland en deze keer gaat fotomaatje Jan ook mee. De temperaturen zijn gelukkig een stuk aangenamer dan de vorige keer, dus wat dat betreft belooft het een mooie dag te worden.