Gezin en familie

Legaal een vuurtje stoken

/ Jetskefotografie / 18 Comments

Bij het uitkammen van het riet komt veel afval (ruigte) vrij.

Dit afval belandt op een hoop achter de kammachine.

In die hoop ruigte kun je heerlijk liggen en dat had Rhena ook ontdekt.

Klaas Jan schuift met z’n kammachine iedere keer een stukje op en maakt daar een nieuwe bult met ruigte. De vorige bult steekt hij dan in de brand.

Dat het verbranden van ruigte in het rietland is toegestaan dat heeft Jan beschreven op zijn weblog in dit bericht.

Terwijl Klaas Jan de bult gecontroleerd laat branden brengt hij ondertussen een bos riet naar de kar.

Met behulp van een vork dooft Klaas Jan het vuur aan de randen om zo te voorkomen dat het vuur zich verder verspreid dan noodzakelijk is.

Onder toeziend oog van zijn vader mag Klaas helpen bij het stoken. Van een vuurtje stoken gaat menig jongenshart sneller van kloppen…

Wegdromen in het rietland

/ Jetskefotografie / 22 Comments

We blijven nog even in het rietland van Klaas Jan.

Tussen het fotograferen door was er regelmatig een moment van rust. Jan had daarvoor een mooi plekje gevonden. Ook Klaas Jan pauzeerde regelmatig. Schijnbaar vinden we het alle drie wel gezellig en zinvol om bij te praten.

Rhena, die van jongs af aan meegaat naar het rietland, heeft een leeftijd bereikt waarop ze het rustig aandoet.

Terwijl Jan nog wat langer bleef zitten wandelde ik alvast verder het rietland in .

Op de linker foto is aan de horizon de toren van de Grote kerk van Blokzijl te zien.

Klaas mag dan wel ‘aangesteld’ zijn als aspirant rietteler, hij mag het op z’n jonge leeftijd nog rustig aandoen. Hoe ouder hij wordt hoe meer hij zal kunnen helpen. Nu is het nog vooral spelen en wegdromen…

‘Kijk tante Jetske, het lijkt net een trap’ en hij wees naar de wolken. Voor mij was dat een déjà vu. Toen ik als klein meisje met mijn vader mee ging naar het rietland lag ik ook regelmatig weg te dromen terwijl ik naar de wolken keek. Waardevol dat ook Klaas daar van kan genieten…

Een pannenkoek in het rietland

/ Jetskefotografie / 13 Comments

Het was lunchtijd in het rietland. Nadat ik mijn broodje had verorberd was ik al snel weer in de benen om een foto te maken van een spiegelgladde Roomsloot.

Klaas had van zijn moeder een koude pannenkoek meegekregen en zo te zien ging dat er goed in.

Toen ik op de computer deze foto zag met Klaas in zijn blauwe overall en met het gele broodtrommeltje dacht ik gelijk aan de aan de Oekraïense vlag. Vanuit de hele wereld komen er steunbetuigingen voor Oekraïne door het tonen van deze twee kleuren. Er is niet echt een betekenis voor deze twee kleuren, maar volgens veel Oekraïners staat het geel voor de uitgestrekte graanvelden en het blauw voor de hemel. Omdat Oekraïne de graanschuur van Europa is, is het maar zeer de vraag hoe het straks is gesteld met onze graanvoorraad…

Wordt vervolgd.

Naar het rietland

/ Jetskefotografie / 15 Comments

Na het bezoek aan Gerjanne en de kinderen en de fotosessie bij de lammetjes vervolgden Jan en ik onze reis. We reden naar het rietland van Klaas Jan. Dit rietland ligt bij het buurtschap Muggenbeet onder de rook van Blokzijl.

Op de zaterdagen gaat Klaas de hele dag met zijn vader mee naar het rietland. Door omstandigheden ging Klaas deze keer wat later op de ochtend. Het trof mooi dat hij met ons kon meerijden en zo hoefde Gerjanne hem niet te brengen.

Klaas rende voor ons uit en koos voor de langste weg naar zijn vader. Ik dacht dat hij niet via het natte weiland wilde. Ik koos voor de kortste weg en stak het weiland schuin over. Ik had laarzen aan dus de plassen waren geen probleem.

Al snel bleek dat ik Klaas had moeten volgen, want hij wist de weg. Ik stuitte namelijk op een sloot en moest alsnog omlopen. Jan was mij gevolgd, zij het wel op enige afstand. Ook Jan moest helaas een stukje terug lopen. Voor Jan was dit extra vervelend omdat hij door de MS weinig kracht heeft in z’n benen. Halverwege de tocht was er een gelegenheid waar hij even kon zitten om bij te komen van deze zware wandeling.

Klaas was blij dat hij zijn vader én Rhena weer zag.

We arriveerden tegen lunchtijd. Dat kwam mooi uit. Klaas Jan zette de machine stil, zo konden we in alle rust bijpraten en onze lunch nuttigen.

Een tegenlichtopname van het ‘geschoren’ rietveld.

Wordt vervolgd.

Hoogstambrigade

/ Jetskefotografie / 17 Comments

Twee weken geleden kwam de hoogstambrigade bij ons om de hoogstamfruitbomen te snoeien. ‘s Nachts had het licht gevroren en overdag was het prachtig weer. Het was dus net zo’n dag als vandaag. De Hoogstambrigade Steenwijkerland bestaat uit een groep vrijwilligers die gespecialiseerd zijn in het snoeien van hoogstamfruitbomen. Het materiaal wordt beschikbaar gesteld door Landschap Overijssel.

In onze tuin staan 15 hoogstamfruitbomen. Doordat deze mensen al jaren bij ons komen snoeien staan deze bomen er in de basis keurig bij. Het snoeien van fruitbomen is een vak apart. Deze mensen weten precies wat ze doen en hebben hart voor de zaak. Na hun aankomst begonnen ze eerst met hun rondgang door de tuin. Ze beoordeelden welke bomen er dit jaar aan de beurt waren. Ze overlegden welke takken eraf konden en wat moest blijven staan. Dit alles ging in goed overleg met ons. Ik had mijn wens uitgesproken dat ik graag meer licht in de tuin wilde vanwege de nieuw aangeplante bloemenborders…

Na deze rondgang was er eerst koffie met wat lekkers. Mijn man, de kok in ons huis, had ervoor gezorgd dat precies op dat tijdstip de stroopwafelcake klaar was. Het huis geurde dan ook heerlijk naar deze cake.

Na de koffie gingen ze aan het werk. Met z’n vieren werkten ze keihard. De stapel met takken groeide gestaag. Bij dit werk houden ze in de eerste plaats rekening met hun eigen veiligheid. De ladders zekeren ze aan de boom en ze zagen en knippen met de hand.

En toen was het tijd voor de lunch. Ook hiervoor had mijn man zijn best gedaan. Een van de snoeiers sprak uit dat hij wist hoe de lunch op dit adres zou zijn en had zijn brood maar thuis gelaten…

Na de lunch beklommen ze weer de ladders en snoeiden dat het een lieve lust was. Het weer werkte fantastisch mee en de stemming was dan ook prima. Mijn taak was naast het maken van een fotoserie, om de gesnoeide stammen in stukken te zagen.

Rond een drie uur was het mooi geweest en braken ze de boel op. Nadat we ze hadden uitgezwaaid maakte ik nog enkele foto’s van de takkenbossen achter het huis. Binnen twee dagen had ik al alle takken afgevoerd.

Stormschade door Eunice

/ Jetskefotografie / 19 Comments

Terwijl ik aan het vlechten was met het wilgenscherm bedacht ik me dat het opnieuw beitsen van het tuinhuis geen overbodige luxe zou zijn. Als ik dat klaar zou hebben dan zou ik voorlopig klaar zijn met alle grote klussen. Wat mij betreft mocht het mooie weer wel komen, dan kon ik lekker gaan beitsen…

En toen werd ik ingehaald door de realiteit. Storm Eunice tilde het dak van het tuinhuis. Het dak kwam verticaal tussen het tuinhuis en een perenboom terecht. Op het moment dat het gebeurde stond ik boven uit het raam te kijken naar het natuurgeweld. Ik wist niet wat ik zag. We spoedden ons naar buiten. Uiteraard konden we niets doen en dan daarbij, het was ook niet veilig om buiten te zijn. Mijn man heeft nog wel snel het zeil boven de kippenren losgeknipt. De harde wind tilde het zeil op en dreigde zo de kippenren te vernielen.

De volgende dag lag ik met buikgriep op de bank. Slechter kon ik het niet treffen want er was werk aan de winkel. Alle spullen van waarde moesten uit het tuinhuis worden gehaald. En het onderstel moest worden afgedekt vanwege de verwachte regenval. Mijn man kreeg gelukkig hulp van een dorpsgenoot. Samen hebben ze een dekzeil om het onderstel gefabriceerd. Ze hadden er alleen geen punt in gemaakt en daarmee voorzag ik wel problemen. Toen op zondag veel neerslag viel hadden we het druk met het weghalen van de waterzakken. Gelukkig was ik weer zover opgeknapt dat ik daarbij kon helpen. De overvloedige regenval zorgde voor veel water op het land achter ons huis. Over deze vlakte had storm Eunice vrij spel met ons tuinhuis…

Op maandag had ik een vrije dag en was ik gelukkig hersteld van de buikgriep. Het leek me wijs om zo snel mogelijk een puntdak te creëren. Ik haalde de benodigde balken en latten in de bouwmarkt. Van een plank die ik nog had liggen maakte ik een rondje. Op die manier zou het dekzeil niet kunnen beschadigen. De verticale balk bevestigde ik aan de grond en aan alle wanden. Op die manier is tevens het onderstel stabieler geworden.

Ik denk dat de volgende fotoserie wel voor zich spreekt. Een geluk bij een ongeluk is dat het vlechtscherm vooralsnog behouden is gebleven.

Er komt een dezer dagen een professional kijken of het dak er in z’n geheel weer op te tillen is. Dat zou sowieso met groter materieel moeten gebeuren. Bij gebruik van groter materieel moeten we wachten totdat het land achter ons huis weer begaanbaar is. De verzekering dekt wel de schade, maar je hebt niets aan deze ellende. Het is er ook geen weer voor, maar ik hoef voorlopig ook niet te beitsen…

Een scherm van wilgentenen

/ Jetskefotografie / 18 Comments

In onze tuin staan drie knotwilgen. Deze knotwilgen hebben we een aantal jaren geleden zelf geplant als wilgentenen.

Om het jaar, rond deze tijd, knot ik deze wilgen. Dit jaar wilde ik proberen een scherm te maken van onze eigen wilgentenen. Met behulp van dit filmpje leerde hoe ik te werk moest. gaan. Ik plaatste 7 palen in de grond met een onderlinge afstand van 60 cm.

Op een mooie dag zaagde ik de wilgentenen. Ik begon heel stoer met de hand te zagen, maar dat heb ik al snel ingeruild voor mechanisch zagen.

Op de kleinste knotwilg heb ik de wilgentenen laten staan. Bloeiende wilgen zijn belangrijk voor insecten en dus voor de vogels. Om die reden wordt ook geadviseerd om niet alle knotwilgen tegelijk te snoeien, maar bijvoorbeeld om en om.

Met deze wilgentenen begon ik te vlechten. Uiteindelijk kwam ik met onze wilgentenen tot 1/3 deel van het scherm. Ik had het aantal wilgentenen geteld en zo wist ik hoeveel ik er nog bij moest halen.

De overige wilgentenen haalde ik bij camping De Wilgenhof. Gelukkig kreeg ik hulp van mijn zwager. Zo hoefde ik de zware accuzaag niet zelf te bedienen. Met 80 wilgentenen ging ik weer huiswaarts.

Thuis ging ik met veel plezier verder met het vlechtwerk.

En zie hier, het resultaat.

De bloemen in de nieuwe zonneborder staan zo beschut tegen de noordenwind.

Nestkastjes maken

/ Jetskefotografie / 19 Comments

In de achtertuin krijgen we een nieuwe schutting. Van de planken van de oude schutting maak ik nestkastjes. De planken zijn geïmpregneerd en kunnen nog jaren mee. Het voordeel van gebruikte planken is dat de geur van het impregneren is verdwenen. Onder de veranda heb ik een doe-het-zelf hoekje gemaakt waar ik heerlijk kan klussen.

Eerst heb ik alle plankjes voor de nestkastjes op maat gezaagd. Vervolgens heb ik met een krabber het meeste algengroen verwijderd. Nadien heb ik plankje voor plankje geschuurd.

Na bovenstaande handelingen kwam het leukste werk, het in elkaar schroeven van de nestkastjes. De dakjes werden vastgeniet met stukjes binnenband.

Als laatste heb ik er een vliegopening ingeboord die geschikt is voor koolmezen en pimpelmezen. Ook de randen van de vliegopening moest nestjes worden afgewerkt met een stukje schuurpapier. En toen lagen er elf nestkastjes klaar.

Drie van de nestkastjes waren bestemd voor mijn oogappeltjes, de kleinkinderen van mijn zus en zwager. Zij hebben een grote tuin, maar geen nestkastjes. Klaas was met zijn vader mee naar het riet en kon dus niet zelf het nestkastje halen. Zijn zusjes namen het nestkastje voor hem mee.

De volgende dag kreeg ik al een foto toegestuurd waarop bij Klaas trots zijn nestkastje vastgespijkerd aan een boom laat zien. Hij had er nog wat vogelvoer bijgehangen om de vogeltjes te verwennen zo vertelde hij aan zijn moeder.

Werk in uitvoering

/ Jetskefotografie / 22 Comments

In april vorig jaar hebben we alle ramen in ons huis vervangen door HR ++ glas. Vandaag kwam ik erachter dat ik daar niets van heb laten zien op mijn weblog. Ik denk dat ik toen voldoende andere onderwerpen had om over te bloggen. De reden dat ik er nu wel wat van laat zien is dat die actie van toen mij nu veel werk oplevert…

Na het bijwonen van een seminar over isoleren en ventileren van het huis besloten we de stap te nemen en ons huis te verduurzamen. Op dat moment konden we nog niet bevroeden dat de energieprijs zo omhoog zou schieten. We hebben drie maatregelen getroffen. Ten eerste hebben we zonnepanelen geplaatst. Vervolgens hebben we alle ramen vervangen door HR ++ glas. De laatste stap was het aanbrengen van isolatie in de spouw.

De glaszetters hebben goed werk geleverd. Alles zag er heel strak uit en ze lieten alles keurig netjes achter. Ze adviseerden de kitrand te beschouwen als kaal hout. Dat wil zeggen dat ik de kitrand eerst in de grondverf moest zetten alvorens het af te lakken. Nog dezelfde week ben ik buitenom gestart met de enorme verfklus. Een week later was het afgerond.

Het verven van de kozijnen binnenshuis heb ik uitgesteld tot de winter. In mei viel er immers genoeg buiten te beleven, zonde om dan binnen te gaan staan verven.

En toen was het winter en werd het dus tijd om de grote verfklus aan te pakken. Op zich is het geen dankbaar werk, want de kozijnen binnen zaten nog strak in de verf. Ik heb er dus veel werk van en geen mens die het ziet…

Nou ja, het is voor het behoud van de woning, denk ik dan maar. Het is ook niet zo dat ik verven leuk vind, maar ik doe het zelf omdat het heel veel geld bespaart. In totaal zijn het 25 ramen! Elk vrij uur ben ik er mee bezig om de klus zo snel mogelijk te krijgen.

De ekster

/ Jetskefotografie / 11 Comments

Allereerst wil ik jullie hartelijk danken voor alle bezoekjes aan en reacties op mijn weblog. Tevens wens ik jullie een gezegend nieuwjaar toe! Op mijn weblog glijden we geruisloos van het oude in het nieuwe jaar. Vandaag ga ik gewoon verder waar we in december zijn gebleven…

Tijdens de kerstdagen hadden we prachtig winterweer. Vanwege de vorst werden onze voederplaatsen druk bezocht. Vanuit de huiskamer hebben we mooi zicht op die voederplaats. Zeker als de ochtendzon erop schijnt dan is het een genot om naar de vogels te kijken. Vanachter het raam heb ik vele foto’s gemaakt die ik de komende tijd op mijn weblog laat zien. Vandaag begin ik met de ekster.

In de voortuin staat een verhoogde voederplaats. Eerst zat hier geen kap overheen. Als ik voer had gestrooid op de voederplank dan werd dit binnen een paar uur opgegeten door met name eksters. Dat heeft me doen besluiten om er een kap overheen te maken. Op deze manier kunnen de kleine tuinvogels er wel bij, maar de grote graaiers niet.

Om te voorkomen dat de kap er door de ekster af wordt geduwd heb ik ‘bewaking’ ingesteld. Deze bijzondere zwerfkei die mij doet denken aan een hondenkop houdt de boel goed in de gaten…

Het systeem werkt en de ekster moet zijn heil elders zoeken.

Er zijn tuinvogels die liever van de grond eten dan van een verhoogde voederplank. Voor die vogels strooi ik voer op de grond. Aanvankelijk had ik daar niets overheen. Al snel bleek dat ook dat voer binnen korte tijd opgegeten werd door de eksters. Soms zaten er wel 12 eksters tegelijk bij het voer. Zodra de ekster beweging zagen achter het raam gingen ze er vandoor. Maar ja, we staan nu eenmaal niet de hele dag achter het raam te zwaaien. Ik voelde mij dus genoodzaakt om ook die voederplaats te overkappen. De hoogte van de overkapping is zo gemaakt dat alle kleinere vogels tot en met de merel er nog onderdoor kunnen.

En de ekster heeft ook nu weer het nakijken. Het is niet zo dat ze niets meer te eten hebben hoor, ze pikken echt nog wel een graantje mee.

De ekster heeft vaak een negatief imago. Persoonlijk ben ik ook niet dol op eksters. Ik ben bij mezelf eens nagegaan waarom dat zo is… De eksters verjagen de overige tuinvogels. Ze gedragen zich als een groep hangjongeren waar de rest bang voor is. In korte tijd eigenen ze zich alles toe en eten ze al het voer op. Ze zijn groot en slim en zijn luidruchtig aanwezig. Daarmee staan ze in de rangorde boven alle tuinvogels. En als ik dit gedag dan doortrek naar de mensheid dan roept dat bij mij een negatief gevoel op. Ik heb meer met de underdog…

Eksters in de tuin heeft ook zo z’n voordelen. Ze verjagen namelijk de buurtkatten uit onze tuin. De katten struinen graag door onze tuin op zoek naar een lekker vogeltje. De kat op de foto moest een schuilplaats zoeken onder een kerstboom omdat hij net verjaagd was door een ekster.