Jongen van de koolmezen vliegen uit

Naast het terras bij de vijver hangt een nestkastje. Ook dit jaar werd het nestkastje bewoond door koolmezen.

Drie weken hebben de ouders zich uit de naad gewerkt om de jongen te voeren.  Het eten werd hen zo in de opengesperde snaveltjes geworpen en de uitwerpselen werden vervolgens weer keurig afgevoerd.

Maandag waren de jongen groot genoeg om uit te vliegen. De ouder zat op een afstandje en ‘riep’ de jongen naar buiten.

Degene die met de snavel vooraan stond bij het voeren vloog vast als eerste uit.

 

Er is altijd één de laatste. De ouders moesten wel heel erg hun best doen om deze kleine naar buiten te krijgen. Ondertussen moesten ze ook hun reeds uitgevlogen kroost in de gaten houden.

En daar kwam dan ook eindelijk de laatste naar buiten.

Nu is het akelig stil in en bij het nestkastje. Het piepen is verstomd en de ouders vliegen niet meer af en aan. Iedere keer moet ik daar weer aan wennen. Het is te hopen dat er spoedig nieuwe bewoners intrekken.

Op gelijke hoogte met een vink

Op een ochtend zat ik voor het huis koffie te drinken. Normaal gesproken zitten we achter ons huis, maar daar was het niet aangenaam vanwege de straffe westenwind. Plotseling daalde er een vink neer op de oprit. De vink bleef op de oprit zitten. Vanaf een afstandje maakte ik behoedzaam enkele foto’s.

Al snel bleek dat ik niet zo behoedzaam te werk hoefde te gaan, want de vink bleef zitten waar hij zat.

Nadat ik een aantal foto’s genomen had vanaf mijn tuinstoel sloop ik naar een ander plekje en stelde mij daar verdekt op. Ik zat op de oprit en zette de Nikon bridgecamera met kantelbaar scherm op de stenen en maakte zo enkele foto’s.

Al snel zag ik dat het standpunt van de camera ‘te laag’ was, want behalve de vink fotografeerde ik ook een stuk van de straatstenen. Daarom hield ik de camera iets hoger met het volgende resultaat.

Het was mij niet duidelijk waarom de vink daar bleef zitten. Misschien was hij wel tegen het voorraam van de woonkamer aangevlogen en was hij even niet in staat om te vliegen. Hij bleef echter wel alert om zich heen kijken. Dat is wel verstandig met de vele buurkatten die onze tuin dagelijks bezoeken.

Na een tijdje hield de vink het toch voor gezien, na wat rek- en strekoefeningen vloog hij op en verdween via de voortuin weg.

Op de foto’s is goed te zien dat er onkruid tussen de stenen mag groeien. Het hoge onkruid trek ik er met de hand uit. Onkruidverdelgers zijn in onze tuin uit den boze.

De groenling poseert

De groenling is een vogel die we veelvuldig zien bij onze voedertafel. Het is op zich dan ook geen ‘bijzondere’ vogel voor op mijn weblog. Toch krijgt deze groenling hier wel een plekje, omdat hij zo mooi bleef poseren. De groenling deed zich eerst tegoed aan het lekkers op de voedertafel.

Nadien zat de groenling een tijdje bovenop het hekwerkje.

Ik ben al blij als ik in een serie één of twee foto’s kan laten zien waarbij het lichtpuntje in het oog aanwezig is. Deze groenling zat echter zo mooi met het kopje in de zon dat op alle foto’s het lichtpuntje in het oog aanwezig was. Uiteindelijk kreeg de groenling gezelschap van een koolmeesje.

 

Boomklever

Dit voorjaar is een paartje boomklever een vaste gast in onze voortuin. We zijn er blij mee. De boomklever dronk hier uit de waterschaal. Tijdens de periode met volop zon en langdurige droogte moest de waterschaal dagelijks worden bijgevuld.
Klik op de foto voor groot formaat.

De boomklever werd als eerste ontdekt door mijn eega. De Nikon bridgecamera staat standaard klaar in de woonkamer. Zodra mijn eega of ik de boomklever zien dan grijpt een van ons de camera en doen we een poging om het snelle vogeltje vast te leggen. In onze voortuin staat een voedertafel die afgedekt is in verband met de ekster en kraaien. Speciaal voor de vogels die het liefst van de grond eten strooien we ook voer op de grond. De boomklever heeft voorkeur voor zonnepitten en het maakt hem niet uit of hij die van de grond of van de voedertafel moet pikken. De boomklever pikt de zonnepit en neemt deze dan mee om vervolgens vast te klemmen in de schors van een grote boom om deze daar op te eten.

 

Op een dag liep mijn eega met de camera door de voortuin en toen kwam de boomklever foerageren op de perenboom. Het is hem gelukt om het vogeltje op de foto vast te leggen. Boomklevers lopen zowel omhoog als omlaag over een boomstam dat in tegenstelling tot boomkruipers. Boomkruipers lopen alleen naar boven.

Hierbij nog twee tips als je het lastig vindt om de namen uit elkaar te houden. De boomkRuiper doet dat in een Rondje om de boom, dus in een spiraalvorm en de boomkLever gaat in een rechte Lijn omhoog. De boomkRUIper is bRUIn en de boomKLEver heeft KLEur.

Atalanta op bloesem

Een Vanessa atalanta oftewel atalanta, admiraal, nummervlinder of schoenmaker.

Het is een van de meest algemeen voorkomende vlinders in ons land en dan vooral in de hoog- en nazomermaanden. In de zomer zien we de vlinders het meest op onze vlinderstruiken en in het najaar doet de vlinder zich tegoed aan de peren die op de grond zijn gevallen.

Het is echter de eerste keer dat ik een atalanta op de bloesem van de kersenboom zag.

De atalanta is van oorsprong een trekvlinder. Door de zachte winters zien we deze vlinder de laatste jaren steeds vaker hier blijven. Ze hebben geen winterslaap en dat betekent dat ze als het koel en bewolkt is, stil zitten, maar dat ze, als het wat warmer en zonnig is, tevoorschijn komen en op zoek gaan naar brandstof.

Bijen en hommels op de bloesem

We blijven nog even bij de bloesem van de fruitbomen in onze tuin. Wij zijn blij met de bijen en hommels die druk bezig zijn met de kruisbestuiving van de bloesem. Aan de vleugels te zien lijkt het erop dat deze hommel al veel vlieguren heeft. Het is vast een overjarige hommel.

 

Behalve de hommels zijn ook de bijen druk met het verzamelen van stuifmeel. Op de foto is het stuifmeelklompje  aan de linker achterpoot te zien.

 

Het is zelfs gelukt om met de Nikon bridgecamera een vliegende bij vast te leggen.

 

Tjiftjaf

Gisteren liet ik hier diverse vogels tussen de bloesem zien. Er is echter in onze tuin nog een vogeltje die zich veelvuldig laat horen en zien en die gisteren nog geen plekje had gekregen op mijn weblog en dat is de tjiftjaf. Ook de tjiftjaf is op zoek naar insecten in onze tuin. Die zijn er genoeg als je maar wel de goede kant opkijkt…

De tjiftjaf heeft onze enorme walnotenboom uitgekozen als zangpost. Het vogeltje roept ongeveer 4 keer zijn naam snel achter elkaar en vliegt vervolgens naar de volgende tak. Het vraagt dus veel geduld en inzet om er een fotoserie van te maken.

Als meerdere takken van de walnotenboom zijn bezocht dan vliegt de tjiftjaf of terug naar het aangrenzend perceel of gaat het vogeltje meerdere fruitbomen bij langs. Het is soms wel een zoekplaatje om de tjiftjaf door de zoeker van de camera weer terug te vinden.

 

Vogels tussen de bloesem

In onze tuin staan 16 hoogstam fruitbomen. Op dit moment staan de perenbomen en kersenbomen volop in bloei. De appelbomen komen er iets achteraan.

Het leek me leuk om een fotoserie te maken van de vogels tussen de bloesem. Enkele foto’s heb ik vanuit de woonkamer genomen, andere foto’s vanuit de tuin. Het viel nog niet mee om de vogels vast te leggen, als ik eraan kwam met de camera gingen ze er in de regel snel vandoor. Het was een mooi tijdverdrijf voor de zondagmiddag.

Rond de bloesem van de fruitbomen zitten vele insecten. De insecten zijn blij met zoveel bloesem in de tuin en wij zijn op onze beurt weer blij met deze bestuivers. De vogels zijn vervolgens weer blij met de insecten, je ziet ze dan ook nauwgezet de bloesem bij langs gaan op zoek naar een smakelijk hapje. Op onderstaande foto lijkt het erop dat deze insect de dans is ontsprongen.

Deze koolmees zat tussen de bloesem van de appelboom.

Er nestelen meerdere koolmezen in de nestkastjes in onze tuin.

Gisteravond, tijdens zonsondergang kwam zowaar de groene specht een bezoek brengen aan onze perenboom. De groene specht heeft zijn nest in een populier op een perceel grenzend aan onze tuin. We horen de specht veelvuldig, maar vastleggen is een tweede. Ze zijn nogal snel en schichtig. Gisteravond zat de specht verscholen achter de takken. De warme kleuren van de zonsondergang werkten mooi mee. Vanuit de woonkamer heb ik er enkele foto’s van gemaakt. Doordat de specht zat verscholen achter de takken zijn ze helaas niet goed gelukt. Onderstaande foto is nog redelijk. Het gaat dus om het idee.

Kikkerlarfjes in onze vijver

In eerdere posts liet ik hier het kikkerdril en de kikkers bij het kikkerdril  zien. Ongeveer twee weken geleden ontdekte mijn eega wel duizenden kikkerlarfjes in de vijver. Uiteraard moest daar wel even een fotoserie van gemaakt worden. Onderstaande foto is technisch niet fraai, maar het gaat hier om het idee. In deze periode laat de magnolia zijn bloemblaadjes vallen en daarvan komen er veel in de vijver terecht. Iedere dag schept mijn eega met een schepnet alle blaadjes uit de vijver met uitzondering van de blaadjes op de plaats van de kikkerlarfjes

Er was een groepje kikkerlarfjes die een bloemblaadje van de magnolia gebruikten als vijvertje. De kikkerlarfjes zwommen een meter vanuit de kant van de vijver.

Als ik met de Nikon inzoomde kon de autofocus niet scherp stellen op de kikkerlarfjes in de minivijver. Ik moest dus creatief zijn om de larfjes van dichtbij te benaderen. Daarom trok ik mijn waadbroek aan en zo kon ik op de rand van de vijver gaan zitten met de benen in de vijver. Op deze manier kon ik veilig voorover leunen. Onze dochter maakte de foto’s van mij met haar mobiel. En zo zag dat eruit…

Van mijn biologielessen van de middelbare school wist ik nog wel wat over kikkerdril, kikkervisjes en kikkers, maar veel was ik in de loop van de jaren toch kwijtgeraakt. Maar gelukkig hebben we internet. Na een tijdje zoeken en door de juiste zoekopdracht in te voeren kwam ik uiteindelijk terecht op een interessante site waar alles over kikkers staat beschreven. Daar leerde ik dat het bij ons om de bruine kikker gaat. Omdat bruine kikkers al zo vroeg in het voorjaar hun eitjes leggen, en het water dan nog zo koud is, leggen ze de eitjes hoog in het water. Op die manier vangen ze de meeste zonnewarmte.

Als een kikkerlarfje uit zijn eitje komt, zuigt het zich met het zuignapje vast aan een waterplant of aan het dril waar het uit gekomen is. Het blijft daar een tijdje hangen om verder te groeien. De uitsteeksels zijn de kieuwen waar ze de eerste dagen mee ademhalen.

Een paar dagen later heeft het kikkerlarfje een mondje en oogjes gekregen en het staartje is nu ook sterk genoeg om er mee te kunnen zwemmen. Het is nu een kikkervisje. De uitwendige kieuwen zijn verdwenen, het kikkervisje heeft nu inwendige kieuwen. Kikkervisjes kunnen net als kikkers ook ademhalen via hun huid. Bron is Wilma’s kikkersite. Ik was net op tijd met het vastleggen van de kikkerlarfjes, want een dag later waren het kikkervisjes geworden en verdwenen naar de diepte van onze vijver.