Een mooie zonsondergang laat zich niet van tevoren voorspellen. Als dat zo was dan stond ik vast klaar aan de rand van het water.
Ze komen zo onverwachts tevoorschijn. We zijn wel bevoorrecht dat we een mooie zonsondergang dan ook vanuit onze achtertuin kunnen aanschouwen.
Langs het Commissaris Cramerpad in Dwingelderveld liggen meerdere vennen. In een van die vennen bloeien waterlelies in diverse kleuren. De roze variant is een echte blikvanger. Mijn ervaring is dat de meeste fietsers afstappen om er van te genieten en ze te fotograferen.
Op een bewolkte dag fietste ik over dat pad. Hoewel ik al meerdere keren aan de rand van dit ven heb gestaan maakte ik ook nu daar een tussenstop.
Tussen en op de bloeiende waterlelies ontdekten we een aantal kikkers.
Terwijl ik bezig was met het fotograferen van de kikkers, streek er een eend neer op het water. Ik zoomde in op de eend en maakte enkele foto’s. Pas later op de computer kwam ik erachter dat het witoogeend was, een bijzondere gast.
De witoogeend broedt voornamelijk in Oost Europa en verder oostwaarts. In Europa is de soort een schaarse broedvogel, die erg in aantal is afgenomen en als bedreigd wordt beschouwd. In heel Europa vertoont witoogeend een afnemende trend. In Nederland is de witoogeend een toevallige (niet jaarlijks voorkomende) broedvogel, en overigens een zeer schaarse doortrekker en wintergast. In alle provincies kunnen witoogeenden voorkomen. Ze zijn over het algemeen tamelijk schuw. Witoogeenden komen vaak voor in concentraties duikeenden. Vogels kunnen soms lang op één plaats blijven hangen. Soms komt het voor dat witoogeenden, bij gebrek aan een partner van dezelfde soort, met andere duikeenden hybridiseren. Bron is de site van Waarneming.
De laatste jaren breng ik ieder jaar een bezoek aan het gebied waar de grauwe klauwier broedt. Ik hoefde niet lang te wachten totdat het mannetje zich liet zien. De witte stipjes op de foto zijn mugjes.
Dit jaar heb ik voor het eerst een vrouwtje op de foto gezet.
Het mannetje had een lekker hapje bemachtigd.
Even later trof ik het dat het mannetje zijn staart mooi liet zien.
Terwijl ik daar stond kwam er een echtpaar langs. Zij waren ook echte natuurliefhebbers. Ze kwamen uit Zuid-Limburg en waren op vakantie in Drenthe. We hebben een tijdje gezellig staan te praten. Toen de lucht steeds dreigender werd gingen we ieder ons weegs.
Op een mooie avond pakte ik mijn fiets en reed ik naar het Dwingelderveld. Daar aangekomen zag ik dat het Familiepad weer vrij toegankelijk was. Dit pad was een tijdje afgesloten omdat hier een paartje kraanvogels zat te broeden. Ik schreef daarover in dit bericht.
Op het Familiepad mag je alleen wandelen dus nam ik mijn fiets aan de hand. Regelmatig zette ik mijn fiets op de standaard om een foto te maken van het mooie uitzicht. De dopheide stond in bloei. Verder trof ik een paartje kieviten en een familie grote Canadese gans.
O.a. bij dit vennetje stond zonnedauw.
Met de 100-400 mm objectief heb ik ingezoomd op de zonnedauw.
Op deze vlonder heb ik langere tijd gestaan om te genieten van het uitzicht, de vogels en de kwakende kikkers.
Ik heb daar de zonsondergang afgewacht. Het werd geen spectaculaire roodgekleurde lucht, maar het was wel mooi. Er verschenen naar boven gerichte zonneharpen.
Het Woldlakebos is geen traditioneel bos. Er staan wel veel bomen, maar het is met name een drassig stuk natuur met vele slootjes. Het Woldlakebos is een ideaal gebied voor libellen en vlinders. Er komen in het Woldlakebos meer dan 40 soorten libellen voor. In de vele sloten en plassen voelen de larven zich prima thuis en langs de brede paden zijn voldoende insecten te vinden voor de volwassen libellen.
Op een ochtend was ik al heel vroeg in het Woldlakebos. Als eerste kwam ik deze pantserjuffer tegen.
Even later zag ik een viervleklibel aan een rietstengel hangen.
Voor het fotograferen van de insecten had ik mijn spiegelreflex met de 100-400 mm zoomlens meegenomen. Voor het vastleggen van het landschap nam ik mijn handzame Nikon bridgecamera mee.
Ook een klein geaderd witje kruiste mijn pad.
Een groene glazenmaker vloog voor mij langs en streek neer op een rietstengels. Als ik deze niet eerst had zien vliegen dan had ik deze niet ontdekt. Door zijn kleur ging deze libel op in de omgeving.
Een tijdje geleden gingen Jan en ik weer naar de ijsvogels. Het duurde niet lang of de eerste ijsvogel liet zich zien.
Ze kwamen meerdere keren terug zonder dat ze een visje hadden gescoord.
Eindelijk kwam het mannetje dan toch met een visje aangevlogen.
Enige tijd later leek er een beraad te zijn tussen de ´echtelieden´.
Deze keer kwam het vrouwtje thuis met een visje.
Ik wilde deze keer proberen om de ijsvogel in vlucht te fotograferen. Nadat ik enkele pogingen had gedaan vanuit de auto probeerde ik het vanaf de oever, enigszins verscholen achter het gras.
Ik vond het nog best lastig om ze al vliegend vast te leggen. Ze zijn nogal onvoorspelbaar en vliegensvlug. Daarbij komt nog dat de lichtomstandigheden daar in het hoekje niet gunstig zijn. Bij deze snelheid heb je een hele snelle sluitertijd en dus een hoge ISO-waarde. De kwaliteit van de foto´s is beneden de maat. Ik moet nog maar eens op herhaling.
Met een zonsondergang bij het vakantiehuis sluit ik de serie over ons verblijf op Texel af.
We hebben genoten en we hopen volgend jaar weer naar Texel te gaan.
Op de laatste dag van de vakantie op Texel maakten we een wandeling in De Hors. Nadat wij de auto hadden geparkeerd en net waren begonnen aan onze wandeling reed er een bus langs van de Koninklijke Marine. Aan het einde van die weg is de militaire basis Joost Dourlein gevestigd.
De Hors is een bijzonder landschap.
In dit bijzonder landschap waren een man en een vrouw bezig met een fotoshoot of video-opname.
Aan de horizon ligt Den Helder.
Toen we weer terug waren bij de auto vloog er een torenvalk over. In de regel vliegen ze bij mij vandaan, maar deze torenvlak bleef juist dicht in de buurt ´bidden´.
En met 400 mm tele op een kropcamera kon ik deze mooi dichtbij trekken.
Op Wagejot op Texel broeden heel veel vogels. Het is dan ook een plekje waar ik graag kom. .
Terwijl ik daar stond streek er een grutto neer.
De grutto zocht in het slik naar voedsel.
Even later stapte de grutto op een eilandje en ging daar verder met het zoeken naar voedsel. De bergeend keek vanaf een afstandje toe.
Op het eilandje stonden ook orchissen. De grutto liep voortdurend met de kop naar beneden op zoek naar een lekker hapje. Het was dus wel een kunst om snel een foto te maken als de kop omhoog ging. Ik hoopte dat de grutto richting de orchissen zou lopen zodat ik ze samen op de foto zou krijgen. Mijn wens kwam uit…
Tijdens een rondrit op Texel maakte ik een stop bij een natuurgebiedje. Al snel zag ik dat er een kluut liep met een jong.
Op de computer viel mij de grote hoeveelheid ganzenpoep op.
Het jong was onophoudelijk aan het foerageren. Daarbij liep het ver van de ouder vandaan.
De ouder hield het kleine ding vanaf een afstandje wel goed in de gaten.
Ik heb de camera op statief gezet en heb enkele filmpjes gemaakt.
Schrijven met Licht 