Een lepelaar met bedelende jongen

Tijdens mijn fietstocht door Holtveen in Dwingelderveld maakte ik een stop bij een bankje om daar mijn broodje te nuttigen. Zie Google Maps. Toen ik uitkeek over het mooie landschap zag ik in de verte enkele lepelaars rondscharrelen op een eilandje. De lepelaars vertoonden bijzonder gedrag, ze bewogen voortdurend met hun kop op en neer. Aanvankelijk dacht ik dat het zoiets als een paringsdans was. Het volgende moment dacht ik dat het vanwege de ganzen was.

Toen ik door de zoeker keek en ze wat langer observeerde zag ik dat het een ouder was met twee jongen. De jongen liepen te bedelen bij de ouder. De andere ouder stond iets verderop in het water voedsel te zoeken. Die kwam er dus goed voor weg. Het is te hopen dat de ouden de taken wat eerlijk verdelen. Ik zou er gek van worden, die jongen achter mij aan te zeuren…

De ouder komt zelf helemaal niet aan foerageren toe.

Ik had dit gedrag nog nooit eerder gezien en besloot er enkele filmpjes van te maken. Van die filmpjes heb ik één geheel gemaakt. De bijvangst op de filmpjes is het grote aantal libellen wat over het water scheerde.

Grauwe vliegenvanger, icarusblauwtje en mi-vlinder

Op zondag in ons familieweekend gingen we wederom in kleinere groepen uiteen. Onze zoon en ik kozen voor het natuurgebied bij het Lauwersmeer. We parkeerden onze auto bij activiteitencentrum Lauwersnest.

We bestudeerden een aantal routes en besloten de route te volgen van 3 km. We waren nog maar net gestart met die route toen we een aantal vogeltjes zagen rondscharrelen bij een bord. We stonden verdekt opgesteld achter een struik. We herkenden deze vogeltjes niet. De vogeltjes scharrelden de meeste tijd aan de achterkant van de borden. Tussendoor zaten de kort op de borden. Waarschijnlijk waren ze aan de achterkant van de borden op zoek naar insecten. Pas thuis op de computer kon ik determineren dat het hier ging om de grauwe vliegenvanger. De grauwe vliegenvanger staat als ‘gevoelig’ op de rode lijst.

De route die we volgden liep het eerst gedeelte parallel met de kabouterroute. Al snel besloten we te kiezen voor de gezellige route en wat minder kilometers en zo gingen we moeiteloos over in de kabouterroute. Wat zijn we toch flexibel. 😉

Toen we weer in de buurt waren van het bezoekerscentrum zagen we een blauwtje vliegen. Het vlindertje vloog alle kanten op en wilde maar niet gaan zitten. Eindelijk landde het blauwtje op de rolklaver en kon ik de vlinder fotograferen. Achteraf thuis zag ik dat het een icarusblauwtje was.

Terwijl ik op ‘jacht’ was naar het blauwtje zag ik een vlinder op de grond zitten. Het was de Mi-vlinder, een dagactieve nachtvlinder. De vlinder staat als ‘gevoelig’ op de rode lijst. Op de voorvleugels van de mi-vlinder bevindt zich een figuur, die lijkt op het profiel van een heks. De vlinder had geen fotogeniek plekje, maar omdat het voor mij toch een bijzondere waarneming was mag deze vlinder hier een plekje krijgen.

Na onze wandeling bleven we nog een tijdje staan lezen bij de enorme poster aan de wand van het Lauwersnest. Op deze poster staat informatie over de Oost-Atlantische trekroute van vogels. Nationaal Park Lauwersmeer en de aangrenzende Waddenzee liggen precies op een belangrijk knooppunt van deze route. Lees maar met ons mee…

Paessens-Moddergat

Op zaterdag, tijdens ons familieweekend, splitsten we ons op in kleinere groepen. Onze zoon en ik kozen voor een wandeling bij Paessens-Moddergat. Deze ‘duo-dorpen’ aan de Friese zeedijk zijn vooral bekend door het visserijmuseum ’t Fiskershúske met haar in oude stijl teruggebrachte 18e eeuwse vissershuisjes. Wij kozen echter voor Het Wad en de vergane palenrij buitendijks. Als eerste stonden we stil bij het monument wat herinnert aan de ramp in 1883. Tijdens een zware storm kwamen 83 vissers om. In vrijwel elk huishouden vielen een of meerdere slachtoffers te betreuren.

Onze zoon leest de namen van de omgekomen vissers.

Vanaf de dijk hadden we mooi zicht over het Wad. Het was eb en dus waren er wadlopers op het Wad. Aan de horizon ligt het Waddeneiland, Schiermonnikoog. De veerboot ligt in de haven.

Nadat we hadden genoten van het uitzicht liepen we naar beneden. We wandelden langs de palenrij richting het water. Waar we vanwege ons schoeisel niet verder konden bogen we rechtsaf. Onze zoon vond de schapen wel leuk. Hij probeerde ze te aaien, maar dat lieten ze niet toe. Ik richtte mijn camera een tijdje op de huiszwaluwen. Ze verzamelden modder om daarmee hun nesten te maken. Althans die indruk kreeg ik, maar misschien zochten ze ook wel naar voedsel.

Tijdens onze wandeling kwamen we een paar keer een groep wandelaars met gids tegen. Ze waren op weg voor een excursie op het Wad. Na de ontmoeting met de jonge onderzoekers kwamen we weer uit bij de Waddendijk. Daar hadden de kinderen veel plezier met het rollen vanaf de dijk.

Een bijzon en een zanglijster

Op een ochtend was ik weer heel vroeg op de fiets in Dwingelderveld. Mijn eerste stop was bij het uitkijkpunt in de buurt van het nest van de kraanvogel. Toen ik een foto wilde maken zag ik een bijzon.

Mijn tweede stop was bij het spiegelgladde ven in de buurt van de schaapskooi.

Nadat ik een tijdje had genoten van de serene rust bij het ven fietste ik verder richting de telescoop.

Op die plek was een zanglijster driftig op zoek naar een lekker hapje. De lijster moest veel kracht zetten om in de harde grond te komen. Uiteindelijk lukte het om iets te bemachtigen wat leek op een emelt.

Boompieper neemt een bad

In Koelevaartsveen fotografeerde ik de groenpootruiter en de kleine plevier. Ik zat daarbij op een boomstammetje.

Of het nu kwam door mijn lage standpunt of door mijn schutkleur weet ik niet, maar niet ver bij mij vandaan landde een boompieper. Dit vogeltje nam een uitgebreid bad aan de rand van de plas.

Doordat ik op het stammetje zat en mijn ellenbogen kon laten steunen op mijn knieën besloot ik er een filmpje van te maken. Omdat ik pal op de wind zat heb ik het geluid gedempt.

Groenpootruiter en kleine plevier

Tijdens mijn fietstocht in Dwingelderveld maakte ik een stop bij Koelevaartsveen.

In een van de plassen liepen enkele groenpootruiters. Ze liepen dusdanig ver verwijderd van het voetpad dat ik was aangewezen op mijn Nikon bridgecamera. In zulke gevallen ben ik maar wat blij met die camera.

Vanwege de grote afstand kon ik op dat moment niet goed zien dat het een groenpootruiter was.

Gelukkig kwam er op dat moment een vrijwilliger van Natuurmonumenten aangefietst en die stopte bij mij. Hij vertelde dat het een groenpootruiter was. Ook nu was ik weer blij met deze hulp uit onverwachte hoek.

Terwijl ik mijn camera richtte op de groenpootruiter zag ik op een eilandje een veel kleiner vogeltje rondscharrelen.

Door de zoeker zag ik duidelijk de gele oogring en meende te weten dat het de kleine plevier was.

Dat werd bevestigd door dezelfde vriendelijke meneer van Natuurmonumenten. We hebben nog een tijd staan praten. Er kwam nog een kenner aanfietsen en ook hij bleef een praatje maken. Van zulke experts leer ik veel en daar ben ik wel blij mee.

Grutto en tureluur in de Onnerpolder

Nadat ik een paar uur had rondgedwaald aan de oostelijke kant van de Onnerpolder wandelde ik terug naar de driesprong. Vandaar volgde ik het westelijke pad. Zie Google Maps.

Terwijl ik daar genoot van het uitzicht landde een eindje bij mij vandaan een grutto op een paal. Ik had de grutto daar al een aantal keren horen roepen maar nog niet gezien. Ik wandelde voorzichtig richting de grutto in de hoop hem van dichterbij te kunnen fotograferen, maar dat feest ging niet door. De grutto vloog weg en landde tussen de pinksterbloemen in het naastgelegen weiland.

De grutto wandelde mooi te midden van de pinksterbloemen.

Ook de tureluur had ik meerdere keren gehoord en nog niet gezien. Even nadat ik de grutto had gefotografeerd kwam er een tureluur aanvliegen en landde op het hek. De landing heb ik kunnen vastleggen.

Na de geslaagde landing ging de tureluur uitgebreid het verenkleed poetsen. Hij was echter zo hard aan het poetsen dat hij zijn evenwicht verloor. Dat was voor hem niet leuk, maar voor mij als fotograaf wel een grappig moment. Hoe vaak gebeurt het nu dat je een stilstaand vliegbeeld kunt vangen…

Toen de capriolen voorbij waren en de tureluur zijn evenwicht had herpakt was er tijd voor een riedeltje.

Visdiefjes in de Onnerpolder

Nadat ik een tijdje had rondgedwaald bij de uitkijktoren volgde ik het pad langs het Zuidlaardermeer. Achterom kijkend maakte ik een foto van de uitkijktoren.

Boven het meer en boven de sloot waren visdiefjes aan het vissen. Een van de visdiefjes schoot naar beneden naar de sloot. Maar helaas, geen visie

Ik zag op Google Maps dat rondlopen geen optie was, dus wandelde ik over hetzelfde pad terug.

Zangvogels in de Onnerpolder

In de vorige serie schreef ik over mijn ontmoeting met de hermelijn in de Onnerpolder. Vandaag beginnen we aan de wandeling. Ik laat jullie eerst een paar overzichtsfoto’s zien van dit prachtige gebied aan het Zuidlaardermeer.

Het eerste vogeltje wat ik fotografeerde was de gele kwikstaart. Tijdens mijn wandeling heb ik verder een rietgors, een kneu, een rietzanger en een graspieper vastgelegd.

Wordt vervolgd.

Hermelijn in de Onnerpolder

Op social media zag ik foto’s voorbij komen die gemaakt waren in de Onnerpolder. Dat gebied was voor mij onbekend terrein. De Onnerpolder ligt in de provincie Groningen aan het Zuidlaardermeer. Vanaf de A28 nam ik de afslag Glimmen. Vervolgens reed ik via Blankeweer naar Noordlaren. Zie Google Maps. Onderweg maakte ik een stop om het prachtige coulissenlandschap te fotograferen. Ik wist niet dat het daar zo mooi is.

Ik parkeerde mijn auto aan de rand van de polder en pakte mijn fotospullen en proviand uit de auto. Terwijl ik mijn camera met het 100 – 400 objectief over de schouder hing zag ik iets wegschieten bij de auto die geparkeerd stond achter mijn auto.

Ik greep mijn camera en schoot snel een aantal foto’s van het beestje wat het weiland inrende.

Ik had op dat moment geen idee om wat voor marterachtige het ging.

Pas later op de computer zag ik dat het een hermelijn was.

De hermelijn verdween in dit weiland. De wandeltocht moest nog beginnen, maar mijn dag was toen al goed.